Category Archives: Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Λάκης Σάντας – Δύσκολοι καιροί για ήρωες

«Εμείς αγόρι μου, είμαστε δρακογενιά. Kοιμηθήκαμε πάνω στο χιόνι κι ανάμεσα στα σκίνα, δεχτήκαμε ιατρικές επεμβάσεις χωρίς αναισθητικό, ζήσαμε στα ξερονήσια και τις φυλακές, μάθαμε να αντέχουμε. Δεν προλάβαμε να βγούμε στην κοινωνία και βγήκαμε στην Αντίσταση. Τα οράματα ερχόντουσαν από μόνα τους να σε συναντήσουν.

Ένα μικρο τέταρτο του φεγγαριού έπεφτε πάνω στα μάρμαρα το ‘χουμε συμφωνήσει. Αν παν να μας συλλάβουν, θα πέσουμε από την Ακρόπολη. Παιδευόμαστε, είναι στερεωμένη με συρματόσκοινο. Σιωπή μόνο το γέλιο της γερμανικής φρουράς ακούγεται. Ένα ένα κόβουμε τα σύρματα με χέρια, με δόντια, με λύσσα! Η σημαία πέφτει…».

Διαβάστε περισσότερα στο ιστολόγιο του συντοπίτη μας δημοσιογράφου-συγγραφέα Ηλία Π. Γεωργάκη για το αφιέρωμά του στο Λάκη Σάντα…

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Εθνική Αντίσταση, Πορτραίτα αγωνιστών, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Κυκλοφόρησε το νέο μυθιστόρημα της συντοπίτισσάς μας συγγραφέα Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη με τίτλο «Για την Αγάπη των Άλλων»

gia_tin_agapi_twn_allwn «Μια νεαρή κοπέλα, σμιλεμένη από τη γαλλοτραφή Πολίτισσα μάνα της, μεγαλώνει ανυποψίαστη στη Νίσυρο της λάβας και της γύμνιας. Όμορφη, έξυπνη, με σπουδές στην ιταλοκρατούμενη Ρόδο, αφήνεται στον έρωτα ενός νεαρού συμπατριώτη της. Στο βάθος, μακριά, φαντάζει η απουσία του πατέρα στην Αμέρικα. Και η παρουσία της ανδρόγυνης μάνας. Ο έρωτας της Μαργαρίτας θα ανατραπεί την έσχατη στιγμή. Και η προδοσία θα σημαδέψει όχι μόνο την τύχη της, αλλά ένα ολάκερο νησί, προκαλώντας μια συγκλονιστική ανθρώπινη καραμπόλα.

Και η Μαργαρίτα; Υποκύπτει τελικά στη νομοτέλεια πως «Η Ζωή είναι μεγαλύτερη απ’ την Αγάπη»; Τα ήθη της εποχής και η ιστορία της Ιταλοκρατούμενης Δωδεκανήσου συνιστούν το υπόβαθρο του μυθιστορήματος, το οποίο κυριεύει τις αισθήσεις με τη γνησιότητα των ανθρώπινων χαρακτήρων και την αφοσίωσή τους στις άκαμπτες παραδόσεις του νησιού της λάβας (Πηγή: Εκδόσεις Ψυχογιός)».

Στη Νίσσυρο οι άντρες παντρεύουν πρώτα τις αδελφές τους. Απαρέγκλιτος ηθικός νόμος.

Στη Νίσσυρο οι άντρες παντρεύουν πρώτα τις αδελφές τους. Απαρέγκλιτος ηθικός νόμος.

Το νέο μυθιστόρημα της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη -κυκλοφορεί, από τις εκδόσεις «Ψυχογιός»- βασίζεται στην πραγματική ιστορία της μητέρας του Ελληνοαμερικανού επιχειρηματία Τζον Κατσιματίδη.

“Μεγάλωσα με τη μάνα μου στη Νέα Υόρκη, αλλά παρ’ ότι έφυγε όταν εγώ ήμουν ήδη μεγάλος, ουσιαστικά δεν τη γνώριζα. Το βιβλίο της Ιουστίνης Φραγκούλη, με έβαλε στον σιωπηρό της γολγοθά, στην κουλτούρα του νησιού μου, στις παραδόσεις του. Νιώθω ευγνώμων για αυτό το ξαναγράψιμο της προσωπικής μου ιστορίας από μια συγγραφέα της Ελλάδας”, δηλώνει ο Τζον Κατσιματίδης.

Η δρ Βιβή Κοψιδά-Βρεττού σημειώνει για το βιβλίο:

«Μάνα και κόρη, η Τζαννή και η Μαργαρίτα, μοναδικές στην υλοποίηση μιας αρετής: της αξιοπρέπειας, εθνικά τονισμένης, καθώς τα τεκμήρια ζωής και οι εμπειρίες τους συμπορεύονται με την ιστορική εμπειρία και τις καταθέσεις της στο παρόν. Την επική και λυρική προσωπογραφία τους, δυο γενεών ανέστια ευτυχία, και ολόκληρο το μικρόκοσμο γύρω τους, ακέραιο μέσα στον καταπονημένο κόσμο των παθών και των πράξεων, των προσδοκιών και των διαψεύσεών του, αφηγείται έμμεσα η συγγραφέας, με τη μεσολάβηση του παρατηρητή: την ιστορία των γυναικόπαιδων στο μύθο της ελληνικής ξενιτιάς που πλάθουν θύματα αιώνιας κάποτε υπομονής και παράξενων διαπλοκών της ζωής το δρόμο του ατέρμονος νόστου. Ανάμεσα στο χαμηλότονο σκηνικό της φτωχής πατρίδας και στη χαοτική σκηνογραφία της ξενιτιάς οι ήρωες επωμίζονται την αρχέτυπη βάσανο της μοναξιάς, ακόμα και μέσα στην άλλη βάσανο της κοινωνικής τους συμβίωσης. Νοοτροπίες, απαγορεύσεις και επιταγές, εναρμονίσεις με την κοινή αντίληψη, ιεραρχίες και συστήματα συμβιβασμών υφαίνουν αλυσιδωτά την υφή της αιχμαλωσίας και του αναπόδραστου απ’ αυτήν. Η αξιοπρέπεια στην έκφραση των συναισθημάτων των ηρώων της και η δωρική αυτοσυγκράτηση εμπλέκει και την ίδια τη συγγραφέα στη λιτότητα και την αυτοσυγκράτηση των γλωσσικών και εκφραστικών της μέσων, εμμένοντας περισσότερο στην αυθυπαρξία του γεγονότος και τα υπόκρυφα σημαινόμενα του κόσμου του».

ioustini_fragkouli Η Ιουστίνη Φραγκούλη – Αργύρη γεννήθηκε στη Λευκάδα. Απόφοιτος του Πολιτικού Τμήματος της Νομικής Σχολής Αθηνών, δημοσιογραφεί από το 1983 στον ελληνικό ημερήσιο και περιοδικό Τύπο. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ, της Εταιρείας Γαλλόφωνων Συγγραφέων του Κεμπέκ (UNEQ), καθώς και της Ομοσπονδίας Αγγλόφωνων Συγγραφέων του Κεμπέκ (QWF), και έχει εργαστεί κατά διαστήματα σε ραδιοφωνικούς σταθμούς και στην Ελληνική Τηλεόραση. Από το 1989 ζει και εργάζεται στο Μόντρεαλ του Καναδά. Παράλληλα με τη

δημοσιογραφική και συγγραφική της δραστηριότητα, είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ιδρύματος «Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων» για την Ελληνική Παιδεία και τον Πολιτισμό, με έδρα τη Νέα Υόρκη. Είναι παντρεμένη και έχει ένα γιο.

Η ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη έχει συγγράψει τα εξής βιβλία:

  1. Σπυρίδων, Αρχιεπίσκοπος Αμερικής – Η μοναξιά ενός ασυμβίβαστου (2000) – Mετάφραση στα αγγλικά: The Lonely Path of Ιntegrity (2002)
  2. Πετάει, πετάει το σύννεφο (2003)
  3. Στις αγορές του κόσμου – επώνυμες ευκαιρίες και μικρές αναλώσιμες ιστορίες (2004)
  4. Σπυρίδων, Αρχιεπίσκοπος Αμερικής – Η Παρακαταθήκη – The Legacy, δίγλωσση έκδοση (2005)
  5. Ψηλά Τακούνια για πάντα (2006)
  6. Ημερολόγιο Αβάνας (2008)
  7. Για την Αγάπη των Άλλων (2009)

Παραθέτουμε τέλος το βίντεο για το μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο από τις εκδόσεις Ψυχογιός:

======================================================
Πηγή:
Εκδόσεις Ψυχογιός
Ιστολόγιο της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

2 Σχόλια

Filed under Βιβλία, Σύγχρονοι Λευκάδιοι, Video

Από την παρουσίαση του βιβλίου «Υπαινιγμοί» και το τιμητικό αφιέρωμα στον ποιητή Κώστα Μαμαλούκα (1954-2006)

Παρουσία πλήθος κόσμου, των Αρχών του τόπου μας -κ.κ. βουλευτή, δημάρχου και νομάρχη- έγινε χθες βράδυ στον κήπο της δημόσιας βιβλιοθήκης η παρουσίαση του βιβλίου «Υπαινιγμοί» και το τιμητικό αφιέρωμα στον Λευκαδίτη ποιητή Κώστα Μαμαλούκα που διοργάνωσε η Δημόσια Βιβλιοθήκη Λευκάδας. Ήταν μια πετυχημένη ως προς όλα αυγουστιάτικη βραδιά.

kostas_mamaloukas Ο Κώστας Μαμαλούκας γεννήθηκε το 1954 στη Λευκάδα, όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Πατρών και εργάστηκε σαν καθηγητής στον ιδιωτικό τομέα. Εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος το 1994. Εξέδωσε δύο ποιητικές συλλογές («Διαχρονισμοί», 1982 και «Αλλοτροπία του Φθινοπώρου», 1983) και την εφημερίδα «Άποψη» (1995-1998). Ήταν βαθύς γνώστης της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη.

Ποιήματα και άρθρα του δημοσιεύτηκαν στις τοπικές εφημερίδες της Λευκάδας. Πέθανε το Δεκέμβριο του 2006 σε τροχαίο ατύχημα.

Η ποιητική του συλλογή «Υπαινιγμοί» εκδόθηκε το 2009 από τις εκδόσεις «Απόπειρα». Πρόκειται για μια έκδοση εκτός εμπορίου που κυκλοφόρησε σε 500 αντίτυπα, πολλά από τα οποία μοιράστηκαν δωρεάν στους συμμετέχοντες στην χθεσινοβραδινή παρουσίαση. Την επιλογή των ποιημάτων και την επιμέλεια της έκδοσης είχε ο συγγραφέας και ανιψιός του ποιητή Δημήτρης Μαμαλούκας.

Στο πάνελ της παρουσίασης από αριστερά: Η κ. Μαρία Ρούσου, ο κ. Δημήτρης Μαμαλούκας, η κ. Λιλή Καραβία και ο κ. Σπύρος Βρεττός

Στο πάνελ της παρουσίασης από αριστερά: Η κ. Μαρία Ρούσου, ο κ. Δημήτρης Μαμαλούκας, η κ. Λιλή Καραβία και ο κ. Σπύρος Βρεττός

Για τον ποιητή μίλησαν η κ. Μαρία Ρούσσου Προϊσταμένη της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Λευκάδας, που ήταν και η οικοδέσποινα της βραδιάς, ο συγγραφέας κ. Δημήτρης Μαμαλούκας -έχει γράψει μεταξύ άλλων το βιβλίο «Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Καστανιώτη»- η Αρχιτέκτων Μηχανικός και φίλη του ποιητή κ. Λιλή Καραβία, ενώ μια τεχνοκριτική προσέγγιση του έργου του επιχείρησε ο κ. Σπύρος Βρεττός, συγγραφέας και δ/φ.

Αρκετός κόσμος μαζεύτηκε στον κήπο της Δημόσιας Βιβλιοθήκης  για να τιμήσει τον συντοπίτη μας ποιητή Κώστα Μαμαλούκα

Αρκετός κόσμος μαζεύτηκε στον κήπο της Δημόσιας Βιβλιοθήκης για να τιμήσει τον συντοπίτη μας ποιητή Κώστα Μαμαλούκα

Χαιρέτησαν οι παριστάμενοι κ.κ. βουλευτής, Νομάρχης και Δήμαρχος. Προς το τέλος της εκδήλωσης είπαν λίγα λόγια για τον ποιητή και φίλο τους ο Πρόεδρος της Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών κ. Θωμάς Π. Κατωπόδης -«Λευκάδιο ευπατρίδη» τον αποκάλεσε- και ο Πρόεδρος του Ορφέα κ. Κώστας Κατωπόδης.

Παραθέτουμε τέλος από την ποιητική συλλογή «Υπαινιγμοί» που διανεμήθηκε το ποίημα «Λευκάδα», ένας ύμνος για το νησί μας, και κατά πολλούς από τα πιο μεστά ποιήματα του ποιητή.

 

Λευκάδα

   
  Παραδομένη ολοχρονίς στ’ ουρανού τις τύψεις
  στο δάκρυ του Γαρμπή και στο Νοτιά π’ αχνίζει
  Ανατέλλει πίσω από κάθε καμπή αισθήματος
  Αυτή
  Της Νοσταλγίας μας η λυδία λίθος
  Γραμμένη μ’ ασβεστόλιθο και κυπαρίσσι
  Με περδικολαλήματα μ’ αφρούς και μ’ ακρωτήρια
  Με τρεχαντήρια κόκκινα στους πόθους του πελάγους
  Με τις τεράστιες συλλαβές του αισθήματος
  Με σύννεφα βαριά και με κλωνάρια του ήλιου
  Σκαρφαλωμένη στα κύματα χαμένη στους ανέμους
  Του Ιονίου Ωραία
  Λευκάδα
  Καμίνι του ήλιου
   
  Γερμένη στο πλευρό του Μαΐστρου
  Ερωτεύεται τα καλοκαίρια
  Με περίσσιο άσπρο στους κόρφους της
  Με χρυσοδέλφινα και μ’ αγριοπερίστερα
  Μ’ αγράμπελες
  Και τ’ άρωμα το επαναστατημένο της ρίγανης.
  Γερμένη κάτω απ’ τις ελιές
  Δυό πιθαμές πάνω από τη διαφάνεια των νερών
  Όπου το μάτι βλέπει μόνο τον πόθο
  Και μετά ξανά τον πόθο
  Ερωτεύεται τα καλοκαίρια
  Λευκάδα
  Πέτρα στου Έρωτα το δαχτυλίδι
  Γραμμένη στο Πνεύμα γραμμένη στην Ποίηση
  Γραμμένη στο Θρύλο γραμμένη με χρώματα
  Γραμμένη μ’ ασβεστόλιθο και κυπαρίσσι…
 

4 Σχόλια

Filed under Αφιερώματα, Βιβλία, Εκδηλώσεις, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Παρουσίαση του βιβλίου «Υπαινιγμοί» του Κώστα Μαμαλούκα (1954 – 2006)

H Δημόσια Βιβλιοθήκη Λευκάδας σας προσκαλεί στην

Παρουσίαση του βιβλίου «Υπαινιγμοί»
Τιμητικό αφιέρωμα στον ποιητή Κώστα Μαμαλούκα (1954-2006)

το Σάββατο 22 Αυγούστου 2009, ώρα 7.30 μ.μ.

στον κήπο της Βιβλιοθήκης.

Ο μ ι λ η τ έ ς

  • Μαρία Ρούσσου, Προϊστ. Δημόσιας Βιβλιοθήκης
  • Δημήτρης Μαμαλούκας, συγγραφέας
  • Λιλή Καραβία, Αρχιτέκτων Μηχανικός
  • Σπύρος Βρεττός, συγγραφέας, δ/φ
O Πρόεδρος Η Προϊσταμένη
Αριστείδης Κατωπόδης Μαρία Ρούσσου

Σχολιάστε

Filed under Ανακοινώσεις, Βιβλία, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Έγιναν χθες βράδυ στη Λευκάδα τα εγκαίνια της Έκθεσης Ομοιωμάτων Πλοίων του Νίκου Θάνου (Μορίνα)

Ημερομηνία: Από 13 έως 30 Αυγούστου 2009
Ώρες λειτουργίας: 10.00-13.00 και 18.00-23.00
Καθημερινά εκτός Κυριακής πρωί
Τόπος: Αίθουσα Τέχνης «Θεόδωρος Στάμος»
Περιοχή: Λευκάδα, Πλατεία Μαρκά
Κατηγορία: Έκθεση Ομοιωμάτων Πλοίων του Νίκου Θάνου (Μορίνα) – «Στους δρόμους της θάλασσας»
Περισσότερες πληροφορίες: Τα εκθέματα δεν πωλούνται.
Η έκθεση δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα.
Είσοδος ελεύθερη.

Σε μια κατάμεστη από κόσμο αίθουσα έγιναν χθες βράδυ, παρουσία των εκκλησιαστικών και πολιτικών Αρχών του τόπου μας (Μητροπολίτης, Βουλευτής, Νομάρχης, Δήμαρχος κ. ά.), τα εγκαίνια της Έκθεσης («Στους δρόμους της θάλασσας») Ομοιωμάτων Πλοίων του συντοπίτη μας Νίκου Θάνου (Μορίνα).

morinas_01

ΝΙΚΟΣ ΘΑΝΟΣ (ΜΟΡΙΝΑΣ)

«Ο Νίκος Θάνος είναι γέννημα- θρέμμα Λευκαδίτης, μπουρανέλος (από τα σωθικά του νησιού, τη Χώρα, την Αγία Μαύρα, τη Λευκάδα).

Τα κύτταρά του είναι γεμάτα μουσική, λόγο και τέχνη.

Από την εφηβική του ακόμα ηλικία έδειξε το ενδιαφέρον, αλλά και τις ιδιαίτερες ικανότητές του στη μουσική. Ξεκίνησε σαν εκτελεστής στη Μαντολινάτα του Ορφέα, παίζοντας πιάνο, μπάντζο, μανδόλα ή πρώτο μανδολίνο.

Στη Λευκάδα υπηρέτησε ως αρχιμουσικός στον Ορφέα και στη Φιλαρμονική. Δημιούργησε τη Νέα Χορωδία και τον Απόλλωνα Καρυάς. Συγκρότησε τη Μουσική και Χορευτική Σχολή Λειβαδιάς, τον Ανακτόριο Βόνιτσας, τον Αμφίλοχο Αμφιλοχίας και τη Μουσική Σχολή Θηβών.

Δίδαξε ως καθηγητής ανωτέρων θεωρητικών στο «Αττικό» και «Δελφικό Ωδείο» Αθηνών, ίδρυσε το «Λευκάδιο Ωδείο» Βούλας Αθηνών και συγκρότησε τη Λευκαδίτικη Ελαφρά Ορχήστρα.

Είναι κάτοχος πτυχίων Ωδικής, Κιθάρας, Ακορντεόν, Ειδικού Αρμονίας, Αντίστιξης, Φούγκας, Ενοργάνωσης, Ενορχήστρωσης, Διεύθυνσης Μπάντας και Διπλώματος Σύνθεσης.

Είναι εκείνος που ανακάλυψε, προώθησε και βοήθησε την Αγνή Μπάλτσα, τη Σοφία Κόγκα, την Κική Σορογκρασή, το Νίκο Κατωπόδη (Μαμούχαλο) και πολλούς άλλους, γνωστούς σήμερα, θεράποντες της μουσικής.

Τώρα στα μεστώματά του, καταπιάνεται με τη λεπτοδουλειά -αληθινή τέχνη- της κατασκευής ομοιωμάτων πλοίων όλων των ειδών. Ξαναβρήκε τη μεγάλη του αγάπη, τη θάλασσα. Τα βαπόρια του δεν είναι μόνο εξαίσια έργα τέχνης, αλλά αληθινή προσφορά του στη ναυτική ιστορία του τόπου μας.

ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΕΚΘΕΣΗ

Τα καράβια οργώνουν τις θάλασσες και κουβαλάνε όνειρα κι απαντοχές. Έτσι, στους καιρούς και στους τόπους, όπου τα πέλαγα ταξιδεύουν την ανθρώπινη περιπέτεια.

Ο δικός μας τόπος ερμηνεύεται στη θάλασσα, ιστορείται σε κείνη, τον προσδιορίζει.

Ο Νίκος Θάνος, ό,τι κι αν έκαμε στη ζωή του κι όσα κι αν τον απασχόλησαν, τη θάλασσα ποτέ του δε λησμόνησε, την κουβαλάει μέσα του. Τώρα μαστορεύει με μεράκι, με καημό και λαχτάρα βαπόρια, περπατώντας σε δρόμους της ιστορίας και του θρύλου.

Ομοιώματα πλοίων, από το ταπεινό πριάρι ίσαμε το μεγαθήρι των ωκεανών κι από τη μυθική σχεδία ως τα θωρηκτά της λευτεριάς μας, καμαρώνουν σε τούτη την έκθεση. Μάρτυρες μιας ιστορίας που σημάδεψε τον τόπο και τη μοίρα του.

Τα εκθέματα, θαυμάσιες λεπτουργικές κατασκευές, μας ροτάρουν στους δρόμους της θάλασσας. Εκεί που ο αιώνιος Έλληνας – Οδυσσέας μάχεται και κατακτά το ιμερτό του λιμένισμα.

Την οργανική σχέση του τόπου μας με τη θάλασσα δείχνει τούτη η έκθεση και ο Νίκος Θάνος ταξιδεύει όρτσα στους καιρούς, επάνω σ’ ένα βαπόρι που μπορεί και να το λένε «Αργώ».

Αργοναύτες – χαλευτές της δικής μας Κολχίδας όλοι.

Ας ταξιδέψουμε, λοιπόν. Τα τρεχαντήρια του Θάνου έχουν έτοιμα τα ξάρτια τους.

Ας ταξιδέψουμε…»

(Πηγή: Πρόγραμμα έκθεσης που διανέμεται στους επισκέπτες)

Κάντε (διπλό) κλικ για να μεγεθύνετε τις εικόνες…

Σχολιάστε

Filed under Εκδηλώσεις, Καλοκαίρι 2009, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Οι «αφανείς» της ιστορικής μαρτυρίας του ιστορικού Σπύρου Ι. Ασδραχά

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Καθημερινή» (Φύλλο της Κυριακής 2 Αυγούστου 2009):

Οι «αφανείς» της ιστορικής μαρτυρίας

Ένα συμπόσιο στη Λευκάδα συνενώνει πόσους αντιστέκονται στον ισοπεδωτικό «μαζικό» λεγόμενο πολιτισμό

Του Σπυρου Ι. Ασδραχά*

spyros_asdrachas «Τίμα ταν ελάχας Σπάρταν». Το παράγγελμα αφορά λιγότερο σε μένα και κυρίως σ’ εκείνους, στους οποίους αναφέρομαι: στην Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών, που οργανώνει αυτές τις ημέρες στη γενέτειρα ένα Συμπόσιο με ελκυστική θεματική, για την οποία θα πω δυο λόγια παρακάτω.

Η Εταιρεία είναι πλέον γεραρή: η ιδέα της ίδρυσής της ανέρχεται στο 1949 και οφείλεται σε ελλόγιμους, και όχι πολιτικά ταυτόσημους, ανθρώπους και έτυχε εξαρχής ευρύτερης πνευματικής και πολιτικής συναίνεσης: τα χρόνια τότε ήταν δύσκολα έως βάναυσα· συνδετικός αρμός, η υπέρβαση της συγκυριακής πολιτικής βαναυσότητας, η πατριδολατρία, όχι, υποχρεωτικά, με ενιαία νοηματική σύγκλιση, αλλά με αφαιρετικώς συμπίπτουσες νοηματικές εκδοχές: κοινό σημείο αναγωγής ο τόπος και οι άνθρωποί του, χωρίς περαιτέρω αυστηρούς μεθοδικούς ή θεωρητικούς καθορισμούς. Ωστόσο, η θεσμοθέτηση της Εταιρείας θα γίνει πολύ αργότερα, το 1970, πάλι σε χρόνους αδυσώπητους: θα κρατήσει το αρχικό της επιστημονικό έναυσμα. Δεν θα αναχαράξω το χρονικό της: γι’ αυτό έχει φροντίσει η ίδια με πολλούς και πολλαπλούς τρόπους· θα προσπαθήσω μόνο να δώσω, χωρίς «γραμματειακές» ακρίβειες, τη γενική εικόνα του νοήματος ή του «δικτύου» που εικονογραφεί αυτήν την «πατριδολατρία», μεριμνώντας να μην ξεφύγω από την κεντρική έγνοια αυτών των σημειωμάτων.

Η Εταιρεία μίλησε με ένα λόγο πολυμερή κατέληγε στο γραπτό: πολυμερή, γιατί στα πολυάριθμα δημοσιεύματά της συνοικούν διαφορετικού τύπου προβάσεις – από την έκδοση μια επιστημονικής επετηρίδας και των Πρακτικών Συνεδρίων, Συμποσίων και Ημερίδων, ώς την έκδοση Λευκωμάτων: όλα αυτά στην τροχιά της Ιστορίας. Θα τη λέγαμε «τοπική», ενέχει, ωστόσο, τη γενικευσιμότητα ή το «παράδειγμα» ως (ιστοριογραφική στην περίπτωσή μας) εννοιολόγηση. Ένα από τα πεδία αναφοράς, οι άνθρωποι του τόπου, «διάσημοι» (και υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι), ώς λιγότερο «διάσημοι», ίσως και «αφανείς».

Κριτική «πατριδολατρία»

Αυτή η «πατριδολατρία» δεν είναι υμνητική και αυτάρεσκη: υμνητική και αυτάρεσκη μπορεί να γίνεται στην πρόσληψή της από ποικίλους αποδέκτες και «διαχειριστές». Η ίδια θέλει να είναι κατανοητική, συνεπώς κριτική, ακολουθώντας, στο μέτρο του δυνατού, τους κανόνες και τις μεθοδικές απαιτήσεις της τέχνης της ιστοριογραφίας. Αλλά δεν είναι μόνο η Εταιρεία που επιδίδεται στον αγώνα αυτόν: είναι και οι τοπικοί θεσμοί, που έχουν τις δικές τους πρωτοβουλίες ή συνδράμουν πρωτοβουλίες άλλων, ανάμεσά τους και εκείνες της Εταιρείας.

Βέβαια, ο τόπος και η ζωή των ανθρώπων έχουν αλλάξει με τις εγγενείς βελτιώσεις αλλά και αποδιαρθρώσεις (ακόμη και καταστροφές) των «παραδοσιακών» (και συγχρόνως δύσκολων) ισορροπιών. Δεν είναι της στιγμής ο λόγος γι’ αυτό: σημειώνω απλώς ότι η ιστορία, ως ερμηνευτική διαδικασία, προσέχει τις σταθερότητες, τις μεταβάσεις, τις μεταλλάξεις έχοντας στο νου, ανάμεσα στ’ άλλα, να δείξει προς ποια κατεύθυνση κινείται (ή έχει καταλήξει) η αποδομητική διαδικασία. Ας ξαναγυρίσουμε στην ανθρωπογεωγραφία των ενδιαφερόντων της Εταιρείας, χωρίς, φυσικά, να εξαντλήσουμε κανένα. Μένω στην έγνοιά της για τη «διάσωση» των ανθρώπων, ανθρώπων των γραμμάτων περισσότερο, προς το παρόν, παρά των Τεχνών και των Επιστημών.

Μερικοί δεν περίμεναν τη δική της συνηγορία γιατί είχαν ήδη καθιερώσει την εμβέλειά τους σε πανεθνική κλίμακα: ο Βαλαωρίτης και ο Σικελιανός, οι δυο Ζαμπέλιοι κι από τους κατοπινούς, για να μείνω σε λίγα παραδείγματα, ο Νίκος Κατηφόρης και ο Γεράσιμος Γρηγόρης – αναφερόμενος αποκλειστικά στους «κεκοιμημένους»· το ίδιο ισχύει, θα έλεγα, πρωτίστως για τον Νίκο Σβορώνο, ακόμη και για ευάριθμους άλλους: αυτοί όμως οι «καταξιωμένοι» θα ήθελαν τη συνηγορία της Εταιρείας για την οργάνωση της τοπικής τους πρόσληψης, για την ένταξή τους στην «εντοπιότητα», συνεπώς και τον προσδιορισμό των ορίων της. Ένας άλλος πατριδολάτρης Λευκαδίτης, ο Αριστοτέλης Χαραμόγλης, φρόντισε να συγκροτήσει το εντυπωσιακό τεκμηριωτικό τους σώμα, ιδρύοντας, με την αρωγή των τοπικών Αρχών, μια ιδιότυπη Βιβλιοθήκη: δεν έφτασε στην αυτονόητη «βελτιοποίησή» της: όπως όλες οι κοινωνίες, έτσι και η λευκαδίτικη, δεν ισοζυγίζει τις καλές της προθέσεις και τις δυνατότητές της – ή τις αδυναμίες της. Ας είναι. Εχουν γίνει πολλά και αξιόλογα στην οργάνωση της λεγόμενης «πολιτισμικής» κληρονομιάς και θα ήταν αταίριαστες οι μεμψιμοιρίες.

Οι άλλοι, οι σημαντικοί αλλά όχι διάσημοι, είχαν την ανάγκη της Εταιρείας για να αναδειχθεί το έργο τους, κάποτε θαμμένο από την «εθνική» ραστώνη ή ιστορική ανυποψία παρά τις ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις. Πολύ περισσότερο όσοι δεν ξεπέρασαν τελεσίδικα τα όρια του νησιού, έστω κι αν και γι’ αυτούς επίσης υπήρξαν οι φωτεινές εξαιρέσεις – για τον Σπυρίδωνα Βλαντή, λόγου χάρη, από τον Σπ. Λάμπρο, τον Α. Ανδρεάδη, τον Γιάννη Βλαχογιάννη. Για όλους αυτούς η Εταιρεία φρόντισε να μας δώσει εργαλεία κατανόησης και καταγραφής, με τη συνέργεια βέβαια των σημερινών Λευκαδίων «επαγγελματιών» ιστορικών που κι αυτοί έχουν πληθύνει.

Τα θέματα του συμποσίου

Τις μέρες που έρχονται η Εταιρεία οργανώνει ένα Συμπόσιο επικεντρωμένο στους Λευκαδίτες «αφανείς» της ιστορικής μαρτυρίας. Τις μέρες αυτές η Λευκάδα βουίζει από ντόπιους ξενιτεμένους νοσταλγούς κι από περισσότερους ξένους που έρχονται για τ’ ακροθαλάσσιά της: δεν θα προστρέξουν όλοι, πολλοί τους αλλόγλωσσοι, στη σύναξη της Εταιρείας, αλλά η σύναξη δεν θα γίνει σε έρημη αγορά: θα συνενώσει, ως συνήθως, όσους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αντιστέκονται στον ισοπεδωτικό «μαζικό» λεγόμενο «πολιτισμό». Θα πω δυο λέξεις για τη θεματική αυτού του Συμποσίου.

Πριν από τους «αθώους» (εκτός ιστοριογραφικού σχεδίου) μάρτυρες της ιστορίας, υπάρχουν οι συνειδητοί: οι ίδιοι οι ιστοριογράφοι. Πώς και πότε «ανακάλυψαν» τον «λαό» και βάσει ποιων διανοητικών εργαλείων και εμπειρικών μεθόδων, βάσει ποιας ιστορικο-κοινωνιολογικής πρόσληψης της έννοιας του λαού – του «πόπολου» της πόλης και των «χωριατών» της υπαίθρου; Πώς αφηγήθηκε τον 17ο αιώνα ένας, του οποίου δεν ξέρουμε παρά το όνομα, την κατάσταση της πόλης και του νησιού της; Τι εντυπωσίασε τους χρονικογράφους από τα πάθη και τα αξιοπερίεργα του τόπου τους; Πώς γίνεται ακούσιος μάρτυρας ενός λιμού του 18ου αιώνα ένας ελλόγιμος συμβολαιογράφος (οι αρχαιογνωστικές ενασχολήσεις φαίνεται ότι έχουν τελεσίδικα χαθεί); Πώς αφηγήθηκε ένας «ενσωματωμένος» στο σύστημα ποιητάρης μια φορολογική εξέγερση του 1819 (με βαθύρριζες αλλά και διαχρονικά διατέμνουσες συνδηλώσεις); Πώς συγκροτείται το πρόσωπο ενός «καντζηλιέρη» ανάμεσα στην απαξίωσή του από τους συγκαιρινούς του, τη θετική αναφορά ενός σημαντικού ξένου (και τόσο αφοσιωμένου ελληνολάτρη) και σε ένα δικό του γραφτό που θα το εντάσσαμε στην παράδοση του ευρωπαϊκού λόγου για τον ανατολικό δεσποτισμό; Πώς βιώνει μια αρχοντοπούλα Λευκαδίτισσα μια ιστορική συγκυρία το 1807 (και τις συνδηλώσεις της) στα γράμματα που υπαγορεύει; Τι αποδεικτική αξία έχει ένα ημερολόγιο με ποικίλες πληροφορίες του 19ου αιώνα που έρχεται από τον χώρο της αγροτικής οικονομίας; Γιατί ένας ιδιότυπος Λευκαδίτης δικηγόρος, που θέλει να ιδρύσει μια συμμετοχική λαϊκή Τράπεζα στα τέλη του ίδιου αιώνα, συγκροτεί ένα απέραντο τοπικό παροιμιολόγιο; Είναι μια «ταξική» εικονογραφία;

Παρά τα συνήθειά μου παρέθεσα ένα ασύμμετρο και πρωτόγονο, ανεπεξέργαστο νοηματικώς, ερωτηματολόγιο. Εξεικονίζει, με τον τρόπο του, την έγνοια αυτών των σημειωμάτων και υπενθυμίζει ένα ιστοριογραφικό κεκτημένο: τη διεύρυνση του ιστορικού προβληματισμού με το σύνδρομό της, τη διεύρυνση των πηγών.

* Ο κ. Σπ. Ι. Ασδραχάς είναι ιστορικός.
======================================================
Πηγή:
Εφημερίδα «Καθημερινή» (Φύλλο της Κυριακής 2 Αυγούστου 2009).

Σχολιάστε

Filed under Δανεισμένα, Λευκάδα, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Κι όμως οι καιροί δεν είναι καθόλου δύσκολοι …για την καλή ποίηση

«Δύσκολοι καιροί για ποίηση», είχε σχολιάσει πρόσφατα ένας αναγνώστης μας σε μια σχετική ανάρτηση του ιστολογίου, που αφορούσε στην αναγγελία της παρουσίασης κάποιας ποιητικής συλλογής. Άρχισα κι εγώ πράγματι να το ψιλοσκέφτομαι, μήπως και έχει δίκιο, ιδιαίτερα κατακαλόκαιρα και με την πλημμύρα των πολιτιστικών εκδηλώσεων που διοργανώνονται στον τόπο μας. Δεν είναι δα και λίγο πράγμα να συναγωνίζεται κανείς κατά κάποιο τρόπο μια συναυλία του συμπαθούς κατά τα άλλα τραγουδιστή Γιάννη Πλούταρχου, που ξέρει ότι «τραβάει», και που έλαβε επίσης χώρα την ίδια ώρα στο Ενετικό Κάστρο Λευκάδας.

Όσοι όμως παραβρέθηκαν χθες βράδυ στο κηποθέατρο «Άγγελος Σικελιανός» κατά την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Καφέ Ρετρό» του συντοπίτη μας ποιητή Δημητρίου Ε. Σολδάτου, θα παραδεχτούν ότι η καλή ποίηση θα βρίσκει πάντα το κατάλληλο ακροατήριο. Κι αυτό απαρτίζονταν από πολλούς χθες βράδυ… Γέμισε το κηποθέατρο. Λίγοι μεν οι επίσημοι, αρκετοί όμως οι άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων του τόπου μας -μεταξύ αυτών διέκρινα την συγχωριανή μας, επίσης ποιήτρια, Ιωάννα Κόκλα- αλλά απλός κόσμος οι περισσότεροι.

Οι συντελεστές της παρουσίασης και ο ποιητής. Διακρίνονται από αριστερά: Ισιδώρα Κοψιδά (έπαιξε όμποε), ο πιανίστας Φώτης Μιχαλάκης, η συντονίστρια της βραδιάς κ. Αργυρώ Βερυκίου-Μπαλτά, ο απαγγέλων κ. Δημήτρης Ζακυνθινός και ο ποιητής Δημήτριος Ε. Σολδάτος

Οι συντελεστές της παρουσίασης και ο ποιητής. Διακρίνονται από αριστερά: Ισιδώρα Κοψιδά (έπαιξε όμποε), ο πιανίστας Φώτης Μιχαλάκης, η συντονίστρια της βραδιάς κ. Αργυρώ Βερυκίου-Μπαλτά, ο απαγγέλων κ. Δημήτρης Ζακυνθινός και ο ποιητής Δημήτριος Ε. Σολδάτος

Εξαίρετη η παρουσίαση από τη φιλόλογο – τεχνοκριτικό κ. Αργυρώ Βερυκίου-Μπαλτά. Συγχαρητήρια στα παιδιά, επίσης Λευκαδίτες, Φώτη Μιχαλάκη (πιάνο) και Ισιδώρα Κοψιδά (όμποε) που είχαν αναλάβει τη μουσική επένδυση, καθώς και στον Λευκαδίτη ηθοποιό Δημήτρη Ζακυνθινό για τις απαγγελίες των δυο πεζών και των ποιημάτων από τη συλλογή «Καφέ Ρετρό» του ποιητή Δημήτρη Σολδάτου.

Στο τέλος της υπέροχης βραδιάς, που προσωπικά μου φάνηκε -δεν ξέρω τον λόγο, ίσως να μην ήθελαν να κουράσουν- ότι τέλειωσε κάπως απότομα (δεν ακούστηκαν κάμποσα ποιήματα της συλλογής, μεταξύ αυτών και το «κουρείο», που μου αρέσει ιδιαίτερα), ο ποιητής Δημήτρης Σολδάτος καθώς και ο απαγγέλων συνονόματός του κ. Ζακυνθινός τιμήθηκαν με αναμνηστικές πλακέτες από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Λευκαδίων.

Ο δήμαρχος του Δήμου Απολλωνίων κ. Γιώργος Λογοθέτης αναγγέλει την διοργάνωση εκ μέρους του Δήμου Απολλωνίων των «Σαπφείων» στον ναό του Απόλλωνα, στο ακρωτήρι Λευκάτας, κατόπιν ιδέας του ποιητή Δημήτρη Σολδάτου

Ο δήμαρχος του Δήμου Απολλωνίων κ. Γιώργος Λογοθέτης αναγγέλει την διοργάνωση εκ μέρους του Δήμου Απολλωνίων των «Σαπφείων» στον ναό του Απόλλωνα, στο ακρωτήρι Λευκάτας, κατόπιν ιδέας του ποιητή Δημήτρη Σολδάτου

Ο δήμαρχος Απολλωνίων κ. Γιώργος Λογοθέτης που παραβρέθηκε στην εκδήλωση, ανάγγειλε επίσης δια μικροφώνου, ότι με ιδέα του Δημήτρη Σολδάτου ο Δήμος Απολλωνίων θα διοργανώσει προσεχώς στον ναό του Απόλλωνα, στο ακρωτήριο Λευκάτας, τα «Σάπφεια», εκδηλώσεις που θα γίνουν για πρώτη φορά φέτος, και στις οποίες θα συμμετάσχει και η συνθέτρια Phil Holland.

1 σχόλιο

Filed under Βιβλία, Εκδηλώσεις, Καλοκαίρι 2009, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Παρουσίαση του βραβευμένου από την Ακαδημία Αθηνών βιβλίου «Καφέ Ρετρό» του Δημητρίου Ε. Σολδάτου

Μια προσέγγιση του βραβευμένου από την Ακαδημία Αθηνών βιβλίου «Καφέ Ρετρό» του Δημητρίου Ε. Σολδάτου.

Ημερομηνία: Τετάρτη 29 Ιουλίου 2009
Ώρα: 21.30
Τόπος: Κηποθέατρο «Άγγελος Σικελιανός»
Περιοχή: Λευκάδα
Θέμα: Μουσική και Ποίηση. Παρουσίαση του βραβευμένου από την Ακαδημία Αθηνών βιβλίου του Δημητρίου Ε. Σολδάτου «Καφέ Ρετρό»
Περισσότερες πληροφορίες: Παρουσίαση: Αργυρώ Βερυκίου-Μπαλτά
Απαγγελίες: Δημήτρης Ζακυνθινός
Πιάνο: Φώτης Μιχαλάκης
Όμποε: Ισιδώρα Κοψιδά
kaferetro Το σκεπτικό βράβευσης της συλλογής από την Ακαδημία ήταν το εξής:

«O βραβευόμενος ποιητής διακρίνεται για την παράξενη επιδεξιότητα της γραφής του να εναρμονίζει το παραδοσιακό ύφος με μια σύγχρονη αποφθεγματική ανατρεπτικότητα, διατηρώντας τον σεβασμό στο λυρικό στοιχείο. Ευχάριστα αισθητό αποδεικνύεται το αποτέλεσμα, καθώς το τέλος σχεδόν κάθε ποιήματος ανάλαφρα το απογειώνει ο απρόοπτος

σημερινός αέρας μιας ελεύθερης και τολμηρά εκφρασμένης ανησυχίας, ενώ παράλληλα «ξεμυτίζουν» ενίοτε κάποια μεταφυσικά στοιχεία».

Παραθέτουμε από τη συλλογή το ποίημα «Ο μπάρμπα-Γιάννης»:

Ο μπάρμπα-Γιάννης

barbagianis

Πανέξυπνο ήταν γεροντάκι,
που ‘χε ένα ύφος σαν παιδάκι.
Χοντρά γυαλιά, τριμμένα ρούχα…
Αχ, πόση, Θε μου, αγάπη του ‘χα!

Με το που μ’ έβλεπε μπροστά του,
ξανάνιωνε απ’ τη χαρά του!
Κι απ’ το σοφό του έβγαζε στόμα
κουβέντες που θυμάμαι ακόμα:

“Άσε να λεν, μου ‘λεγε, οι άλλοι
που σκέπτονται με το κεφάλι
το… κάτω! Κι άκου εσύ το πάνω.
Ποτέ μη θες τα παραπάνω

απ’ τ’ αρκετά. Μην προσποιείσαι,
κι ας σε μισούν γι’ αυτό που είσαι,
γιατί για εκειό που παριστάνεις
αν σ’ εκτιμούν, τι να το κάνεις;

Η αδικία είναι φίδι!
Μα στη ζωή, το γόρμο απίδι
το τρώει το κουτσό γουρούνι…”
Κι όλο κουνούσε το μπαστούνι

σα να φοβέριζε, από πέρα
το χάρο που έφτασε μια μέρα,
για να θολώσει τα γυαλιά του
με την ανάσα του θανάτου!

Αυτός ήταν ο μπάρμπα-Γιάννης
ο Πατσαλίκης, ο “Αι-Γιάννης”.
“Ο παλαβός” θα πουν οι άλλοι-
μα, με το… κάτω τους κεφάλι!

Πηγή:
Το ιστολόγιο του ποιητή Δημητρίου Ε. Σολδάτου. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τη συλλογή «Καφέ Ρετρό».

1 σχόλιο

Filed under Ανακοινώσεις, Βιβλία, Καλοκαίρι 2009, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Παιγνίδι Αιχμηρό» της Νόνης Σταματέλου

Τίτλος: Παιχνίδι αιχμηρό - Σειρά: Νεοελληνική ποίηση - Εκδότης: Gutenberg - ISBN: 960-01-1265-7 - Έκδοση: Δεκέμβριος 2008

Τίτλος: Παιχνίδι αιχμηρό - Σειρά: Νεοελληνική ποίηση - Εκδότης: Gutenberg - ISBN: 960-01-1265-7 - Έκδοση: Δεκέμβριος 2008

Η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Νόνης Σταματέλου με τίτλο «Παιγνίδι Αιχμηρό» θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 1 Αυγούστου και ώρα 9.00 μ.μ. στην πλατεία Τσουκαλάδων.

Το βιβλίο παρουσιάζουν οι:

Ιωάννης Ν. Περυσινάκης, Καθηγητής της αρχαίας ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Βούλα Σκαμνέλου, Σχολική Σύμβουλος Φιλολόγων και η Δέσποινα Καλέζου, Φιλόλογος.

Ποιήματα θα απαγγείλουν οι Σπύρος Τυπάλδος και η Νόνη Σταματέλου, ενώ στο πιάνο θα είναι η γνωστή πιανίστα Γεωργία Νικολάου Τέντα.

Στην Λευκάδα μπορεί κάποιος να προμηθευτεί την ποιητική συλλογή της Νόνης Σταματέλου στο βιβλιοπωλείο του Τσιρίμπαση.

Η Νόνη Σταματέλου γεννήθηκε το 1960 στις Τσουκαλάδες Λευκάδας και είναι απόφοιτη της Θεολογικής Σχολής της Θεσσαλονίκης. Ζει και δημιουργεί στα Γιάννενα, όπου εργάζεται ως καθηγήτρια στο 7ο Γενικό Λύκειο Ιωαννίνων με έντονη εκπαιδευτική και πολιτιστική δράση. Έχει κάνει δημοσιεύσεις σε περιοδικά και εφημερίδες. Είναι μέλος πολιτιστικών συλλόγων και της Εταιρείας Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου. Η ποιητική της συλλογή «Παιγνίδι Αιχμηρό» περιλαμβάνει τριάντα ένα
Νόνη Σταματέλου

Νόνη Σταματέλου

ποιήματα, μεταξύ αυτών και τα «Μάνα» και «Παιγνίδι Αιχμηρό», που τιμήθηκαν με το πρώτο βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό ποίησης Βόλου (2008).

Παραθέτουμε τα δυο ποιήματα:

  Μάνα
  Το διάνεμά σου μεσ’ στο σπίτι
  Σαν να μην έχεις φύγει από καιρό…
  Κάπου-κάπου θαρρώ πως τις νύχτες
  Κάποιος ποτίζει το βασιλικό
  Και σα δροσίσει τα χαράματα
  Κλείνει απαλά το τζάμι.
  Να ’ρχεσαι
  Να με ξυπνάς
  Και να μου σκεπάζεις την πλάτη
  Όπως τότε.
  Να μου διαβάζεις στη γωνιά μας
  απ’ το παλιό αναγνωστικό.
  Έχει άλλη γλύκα ο Παπαδιαμάντης
  απ’ το στόμα σου, μάνα
  Άλλο βάρος τα Συναξάρια…
  Παιχνίδι αιχμηρό
  Από μικρό παιδί κάνω παιχνίδια με τις λέξεις.
  Μ’ άρεσε πάντα να τις βάζω στη σειρά
  Να τους αλλάζω θέση, να τις κοιτώ από μακριά
  Να βάζω ανάμεσά τους άλλες, καινούριες.
  Σαν χελιδόνια μοιάζανε στο σύρμα
  στου τετραδίου τις γραμμές.
  Σαν να μιλούσαν μεταξύ τους
  Για κάποιο αιώνιο μυστικό
  Για κάποιο μαγικό ταξίδι.
  Μου άρεσαν πολύ οι λέξεις που είχαν λ
  Όπως κυκλάμινο, λουλούδι, αεροπλάνο
  Γιαννούλα, θάλασσα, ποδήλατο, λιμάνι.
  Μετά αγάπησα πολύ όλα τα γράμματα
  Κι’ άρχισαν να μου λεν τα μυστικά τους
  Να παίρνουν μόνα τους μια θέση στο λευκό χαρτί
  και να μου ψιθυρίζουν τ’ όνομά τους.
   
  Καμμιά φορά μου φεύγουν απ’ τα χέρια οι λέξεις
  Δεν τις προλαβαίνω
  Και τρέχουν-τρέχουν και πετούν σαν μεθυσμένες.
  Κουράζομαι για να τις κυνηγώ
  Μου παίρνει και μερόνυχτα.
  Λ ί γ ο ι πιστεύουν ύστερα πόσο πονάει
  των λέξεων το παιχνίδι
  Και πως τα δάκρυα στο χαρτί κάνουν λακκούβες
  και οι λεξούλες μου σκοντάφτουν και χτυπάνε.
  Κι’ αν είσαι μέσ’ σ’ αυτούς τους λ ί γ ο υ ς
  και μόνο τότε βλέπεις την αλήθεια
  Πως είν’ η ποίηση παιχνίδι αιχμηρό.
  Πως
  Καμμιά φορά
  για να φτιάξεις ένα στίχο
  Ίσως πρέπει να χάσεις ένα φίλο σου
  ή ένα κομμάτι της υπόληψής σου…
  Πρέπει να εκτεθείς
  Αν αγαπάς τόσο πολύ
  Τα παιδικά παιχνίδια με τις λέξεις.

2 Σχόλια

Filed under Ανακοινώσεις, Βιβλία, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Φωτογραφίες από την έκθεση ομοιωμάτων πλοίων του Λευκαδίτη Νίκου Θάνου-Μορίνα

Έγινε με επιτυχία το Σαββατοκύριακο 23 και 24 Μαΐου στην Αθήνα (Αγία Παρασκευή) η έκθεση ομοιωμάτων πλοίων του Λευκαδίτη Νίκου Θάνου-Μορίνα, που ήταν αφιερωμένη στην επέτειο της Ένωσης των Επτανήσων με την υπόλοιπη Ελλάδα. Η έκθεση οργανώθηκε από το δραστήριο Σύλλογο Επτανησίων Αγίας Παρασκευής (ΤΕΡΨΙΘΕΑΣ 60, 153 41 ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΤΗΛ. & FAX: 210 6017441).

Παραθέτουμε κάποιες φωτογραφίες από την έκθεση που μας απέστειλε ο συμπατριώτης μας Ηλίας Γεωργάκης, συγγραφέας και δημοσιογράφος της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ».

Ο θρυλικός «Γλάρος» της ατμοπλοΐας  Καβουνίδου που ένωνε κάποτε τα παράλια της Δυτικής Ελλάδας με την Πάτρα και τον Πειραιά.

Ο θρυλικός «Γλάρος» της ατμοπλοΐας Καβουνίδου που ένωνε κάποτε τα παράλια της Δυτικής Ελλάδας με την Πάτρα και τον Πειραιά.

Ο «Αη Λιάς» το πυροφάνι του αέίμνηστου  Παναγιώτη Γεωργάκη, πατέρα του Ηλία Γεωργάκη που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή.

Ο «Αη Λιάς» το πυροφάνι του αείμνηστου Παναγιώτη Γεωργάκη, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή, πατέρα του Ηλία Γεωργάκη .

Ο πολυνταλαντούχος Νίκος Θάνος-Μορίνας. «Ένας άνθρωπος-μύθος, που το όνομά του συνδέθηκε με την πολιτιστική ανάπτυξη της Λευκάδας. Λευκαδολάτρης, αθεράπευτα ρομαντικός, ευαίσθητος. Δίδαξε, εμπνεύστηκε, πληγώθηκε, έφυγε από το νησί».

Ο πολυνταλαντούχος Νίκος Θάνος-Μορίνας. «Ένας άνθρωπος-μύθος, που το όνομά του συνδέθηκε με την πολιτιστική ανάπτυξη της Λευκάδας. Λευκαδολάτρης, αθεράπευτα ρομαντικός, ευαίσθητος. Δίδαξε, εμπνεύστηκε, πληγώθηκε, έφυγε από το νησί».

Ο Νίκος Θάνος-Μορίνας με τον Ηλία Γεωργάκη.

Ο Νίκος Θάνος-Μορίνας με τον Ηλία Γεωργάκη.

Σχολιάστε

Filed under Εκδηλώσεις, Λευκάδα, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Νίκος Μορίνας: ένας μεγάλος Λευκαδίτης μας ταξιδεύει

του Ηλία Π. Γεωργάκη
elgeo@dolnet.gr

Μια σημαντική έκθεση Ναυτικού Μουσείου με ομοιώματα καραβιών και ναυτικών εργαλείων από όλο τον κόσμο, αφιερωμένη στην επέτειο της Ένωσης των Επτανήσων με την υπόλοιπη Ελλάδα, από τον εκλεκτό Λευκαδίτη -πρώην Δ/ντή του Ωδείου Αθηνών και κατασκευαστή των έργων- κ. Νικόλαο Θάνο Μορίνα θα γίνει αυτό το Σαββατοκύριακο στην Αθήνα.

thanos

Η έκθεση θα λειτουργήσει στις 23 & 24 Μαΐου 2009 Σάββατο και Κυριακή αντίστοιχα, από τις 11.00 έως τις 19.00 στην αίθουσα εκδηλώσεων του 5ου Γυμνασίου Αγίας Παρασκευής, Καραΐσκάκη 75, στο Τσακό Αγίας Παρασκευής. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 23 Μαΐου και ώρα 11.00 στο χώρο της έκθεσης. Η είσοδος ειναι ελεύθερη. Η έκθεση οργανώνεται από το δραστήριο Σύλλογο Επτανησίων Αγίας Παρασκευής (ΤΕΡΨΙΘΕΑΣ 60, 153 41 ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΤΗΛ. & FAX: 210 6017441).

Με αφορμή την έκθεση του αγαπητού Νίκου Θάνου-Μορίνα παραθέτω μια συνέντευξη που μου έδωσε το 2008 και δημοσιεύθηκε στον τοπικό Τύπο της Λευκάδας:

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ κ. ΝΙΚΟΥ ΘΑΝΟΥ-ΜΟΡΙΝΑ

ΣΤΟΝ ΗΛΙΑ Π. ΓΕΩΡΓΑΚΗ

Νίκος Θάνος-Μορίνας. Ένας άνθρωπος-μύθος, που το όνομά του συνδέθηκε με την πολιτιστική ανάπτυξη της Λευκάδας. Λευκαδολάτρης, αθεράπευτα ρομαντικός, ευαίσθητος. Δίδαξε, εμπνεύστηκε, πληγώθηκε, έφυγε. Ανακάλυψε, προώθησε και βοήθησε την Αγνή Μπάλτσα, τη Σοφία Κόγκα, την Κική Σορογκράση, τον Νίκο Κατωπόδη (Μαμούχαλο), και άλλους. Στη Λευκάδα ο Νίκος Θάνος υπηρέτησε ως αρχιμουσικός στον «Ορφέα» και στη «Φιλαρμονική», δημιούργησε τη «Νέα Χορωδία» και τον «Απόλλωνα» Καρυάς. Συγκρότησε τη μουσική και χορευτική σχολή Λιβαδειάς, το «Ανακτόριο» Βόνιτσας, τον «Αμφίλοχο» Αμφιλοχίας και τη Μουσική σχολή Θηβών. Δίδαξε ως καθηγητής ανώτερων θεωρητικών στο «Αττικό» και «Δελφικό» Ωδείο Αθηνών, ίδρυσε το «Λευκάδιο» Ωδείο και συγκρότησε τη Λευκαδίτικη ελαφρά ορχήστρα. Είναι κάτοχος πτυχίων ωδικής κιθάρας, ακορντεόν, ειδικού αρμονίας, αντίστιξης, φούγκας, ενοργάνωσης ενορχήστρωσης, διεύθυνσης μπάντας και διπλώματος σύνθεσης.

Αυτός ο σημαντικός Λευκαδίτης -παρόλο που συνταξιοδοτήθηκε και αποσύρθηκε στην Αθήνα-, συνέχισε τη προσφορά του στη Λευκάδα με την ίδρυση Ναυτικού Μουσείου Λευκάδας. Χάρισε στη Λευκάδα ένα πραγματικό θησαυρό με 43 πίνακες και 66 καράβια. Ωστόσο ο ίδιος παρατηρεί ότι τα καράβια τα «βρήκε μουχλιασμένα, κατεστραμμένα από το σαράκι, σπασμένα και με αρκετά περιττώματα ποντικών στα σκαριά τους. Τελικά τα πήρε στην Αθήνα σε μια προσπάθεια να τα επιδιορθώσει. Πράγμα αρκετά δύσκολο».

Μια συνέντευξη με τον Νίκο Μορίνα είναι μια μεγάλη εμπειρία. Γιατί ο κυρ Νίκος είναι αυθεντικός μπρανέλος με άποψη, θέληση, κουλτούρα, ήθος και ψυχή.

ΕΡ: Η μουσική στη ζωή σας;

ΑΠ: Το Α και το Ω.

ΕΡ: Αγαπημένος μουσικοσυνθέτης;
ΑΠ: Ο Μπετόβεν.

ΕΡ: Το νόημα της ζωής;
ΑΠ: Η δημιουργία.

ΕΡ: Ηθικόν δίδαγμα;
ΑΠ: Ου σφετερίζεσαι.

ΕΡ: Μια μοναδική σας εμπειρία;
ΑΠ: Όταν διαπίστωσα την ευκολία που ορισμένοι άνθρωποι σου κλέβουν και καρπώνονται το έργο σου.

ΕΡ: Η ομορφότερη στιγμή στη ζωή σας;
ΑΠ: Όταν έγινα πατέρας.

ΕΡ: Η σημερινή νεολαία;
ΑΠ: Είναι δυναμική, αντιστέκεται στη βρωμιά της εποχής και επιβιώνει εξασφαλίζοντας ένα λαμπρό μέλλον για την πατρίδα μας.

ΕΡ: Η σύγχρονη μουσική στη χώρα μας;
ΑΠ: Παραμένω κλασσικός.

ΕΡ: Αγαπημένο χόμπι;
ΑΠ: Ο μοντελισμός.

ΕΡ: Ένα βιβλίο που θα ξαναδιαβάζατε;
ΑΠ: Το «Ζαν Κριστόφ» του Ρομέν Ρολάν.

ΕΡ: Μια συμβουλή στους νέους;
ΑΠ: Να ανέβουν λεβέντικα την ανηφόρα της ζωής, να έχουν οράματα, να κοιτάζουν πάντα ψηλά αντλώντας δύναμη από τους προγόνους μας.

ΕΡ: Η τηλεόραση στην εποχή μας;
ΑΠ: Θα μπορούσε να προσφέρει πολλά, όμως το μόνο που προσφέρει είναι τα ντοκιμαντέρ της ΕΤ 1 και τα παιδικά προγράμματα. Είναι ένα θαυμάσιο μέσον για τους επιτήδειους να προβάλλονται, να κερδίζουν και να κάνουν πλύση εγκεφάλου (για όσους τη δέχονται).

ΕΡ: Ένα τραγούδι που έχετε ερωτευθεί;
ΑΠ: Το «Έλα για απόψε» του Χαιρόπουλου.

ΕΡ: Το πάθος σας;
ΑΠ: Το τραγούδι.

ΕΡ: Και ένα μεγάλο σας λάθος;
ΑΠ: Πίστεψα σε μερικούς ανθρώπους που δεν αξίζουν.

ΕΡ: Ένα τοπίο στη Λευκάδα που λατρέψατε;
ΑΠ: Όλη η Λευκάδα είναι ένα τοπίο που το γλέντησα, το έζησα, το τραγούδησα.

ΕΡ: Λευκάδα και πολιτισμός;
ΑΠ: Η Λευκάδα έχει απεριόριστες δυνατότητες με την πληθώρα των πνευματικών ανθρώπων που έχει σε όλο το κόσμο. Προτείνω να δημιουργηθεί ένας Σύνδεσμος Ανθρώπων της Τέχνης και του Πνεύματος για να κατευθύνουν τη τύχη τους.

ΕΡ: Αγαπημένη κινηματογραφική ταινία;
ΑΠ: «Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας».

ΕΡ: «Πάνθεον»;
ΑΠ: Η εποχή που έζησα με το «Πάνθεον» είναι ότι καλλίτερο θυμάμαι στη ζωή μου. Εκεί έζησα τα πιο δυναμικά μου μου γλέντια. Εκεί έδωσα τις περισσότερες συναυλίες μου. Όποιος παλιός Λευκαδίτης δεν έζησε το «Πάνθεον» θα πάει στραβός στον Άδη.

ΕΡ: «Παλιά Λευκάδα»;
ΑΠ: Λόγω επαγγέλματος δούλεψα σε πολλές πόλεις και γνώρισα πολλούς ανθρώπους. Κάθε φορά που γνώριζα κάτι καινούργιο, τόσο και πιο πολύ νοσταλγούσα την Λευκάδα και την παλιά Λευκαδίτικη ανεπανάληπτη προφορά μας π.χ. «ασ’ τβαλίτζα κάτ και τφέρνω απ΄τον Αη Μνά». Αν ξαναζούσα πάλι θα ήθελα να ξαναζήσω την ίδια ακριβώς ζωή στην παλιά Λευκάδα χωρίς τίποτε καινούργιο.

ΕΡ: Η σύγχρονη Λευκάδα;
ΑΠ: Είμαι ξενιτεμένος, δεν γνωρίζω.

ΕΡ: Δεν θα ξεχάσετε ποτέ;
ΑΠ: Τον καλλίτερο πρόεδρο που γνώρισα, στον «Όρφέα», τον κ. Ζορμπαλά, ο οποίος διοίκησε το σωματείο με ανιδιοτέλεια και το κυριότερο δεν επέτρεψε στο θεριό να αλωνίζει και μπόρεσα να κάνω απερίσπαστα τη δουλειά μου. Βέβαια υπήρχαν και άλλοι καλοί πρόεδροι, όπως ο Κ. Κοντομίχης, ο Π. Καββαδάς κ.α.

ΕΡ: Αγνή Μπάλτσα;
ΑΠ: Αγνούλα την έλεγε ο πατέρας της, όταν με ρωτούσε πως πηγαίνει, ο πολύ καλός αυτός άνθρωπος. Θα ήθελα να παρακαλέσω να μην γράφονται άσχετα πράγματα, όπως π.χ. ότι ο Δ. Βλάχος υπήρξε δάσκαλός της στη μουσική. Το θέμα της μεγάλης πλέον Αγνής δεν εξαντλείται με δυο μόνο λέξεις, για αυτό θα επανέλθω πολύ σύντομα σ΄αυτό. Για τώρα έχω μόνο μια απορία: Την Αγνή τη βοήθησε η Λευκάδα να γίνει ό,τι είναι. Αυτή τι έκανε ή τι θα κάνει για τη Λευκάδα;;;

ΕΡ: Αγαπημένο ρητό;
ΑΠ: Στερνή μου γνώση να σ΄είχα πρώτη…

ΕΡ: Ποια θα είναι η τελευταία σας επιθυμία;
ΑΠ: Όταν πεθάνω θέλω να φύγω αθόρυβα, απ’ ευθείας στο νεκροταφείο και να είναι μόνο η οικογένεια μου, ο νεκροθάφτης και ο παπάς του νεκροταφείου και να μου βάλουν λίγα φύκια και λίγο νερό από την θάλασσα που αγάπησα τόσο!

Σχολιάστε

Filed under Ανακοινώσεις, Λευκάδα, Πολιτισμός, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Παγκόσμια βράβευση στη συγχωριανή μας ποιήτρια Ιωάννα Κόκλα

Με τη Γιάννα Κόκλα πηγαίναμε μαζί, στην ίδια τάξη, στο δημοτικό σχολείο στον Αλέξανδρο. Το τελειώσαμε, αν θυμάμαι και καλά, το καλοκαίρι του 1970. Από τότε έχω να την δω… Είχα μάθει ότι ασχολούνταν με την ποίηση. Είχα διαβάσει στο παρελθόν και κάποια πρωτόλεια ποιήματά της. Σήμερα διάβασα στο «Λευκαδοτρόπιο», απ’ όπου και αναδημοσιεύω, για τη βράβευσή της:


Ανακοινώθηκαν τα ονόματα των βραβευθέντων σε Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό με θέμα «Περιβάλλον – Φύση – Άνθρωπος», για το έτος 2008 στον οποίον συμμετείχαν διακόσιοι ποιητές απ’ όλο τον κόσμο.

Υπενθυμίζουμε ότι η συμπατριώτισσά μας (σημ. γεννήθηκε στον Αλέξανδρο Λευκάδας) ποιήτρια Ιωάννα Κόκλα, είχε βραβευτεί και πάλι το έτος 2007 σε Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό, με θέμα «Ειρήνη – Πανανθρώπινο Αγαθό» με το βραβείο Σαπφούς, από την Αμφικτυονία Ελληνισμού.

Παραθέτουμε το βραβευμένο ποίημα της Ιωάννας Κόκλα και της ευχόμαστε πάντοτε επιτυχίες.

Πρωτεϊκή υπερκόσμια όψη του παντός
Στις απόκρυφες σπηλιές των βράχων
της ιστορικής μας θαλασσοταραχής,
ψυχανεμίστηκα
τον αρχαίο θεό Πρωτέα,
ν’ αλλάζει συνεχώς τις μορφές
του προσώπου του
και να ξεγλιστράει αθόρυβα
ανάμεσα απ’ τις γραμμές των συμβόλων
της πανανθρώπινης γνώσης…
Ξαφνιασμένη του έστησα
καρτέρι στο παρόν,
μήπως κ’ αντιληφθώ
πιστότερα το παρελθόν του
και τον είδα να φυγαδεύει
τις γερασμένες του προφητείες,
ανέγγιχτες προς το μέλλον…
Απ’ το ατελεύτητο κυνηγητό
της άπιαστης μορφής του απόκαμα
κι ακούμπησα να ξαποστάσω
στο βάθος της θάλασσας,
επάνω στ’ αχνάρια
της καλοθρεμμένης του βοσκής
και τότε συνάχτηκαν όλες μαζί
οι αμφίβιες ζωές
περιχαρείς κι ακάλεστες,
για να μου δείξουν τον πρωτόγονο
κυκλικό χορό της αιώνιας διδαχής
του εκλεκτού τους τροφοδότη, Πρωτέα.
Κι εκεί μέσα στο έρεβος
απ’ τα πελάγια βάθη
της αεικίνητης και απέραντης μνήμης,
θάμπος πρωτόγνωρο με συνεπήρε
κι ανοιγόκλεισα προς στιγμή
τα βλέφαρα των ματιών μου,
για να αισθανθώ ότι βρισκόμουν τυλιγμένη
στην υγρή θέρμη της αγκαλιάς
των γαλήνιων, πανάρχαιων μορφών του…
Τα κάτασπρα κι υπέργηρα μαλλιά του
στολισμένα με κοράλλια και φύκια,
σημάδια διαχρονικής λατρείας
μέσα απ’ τους διακόσμους
του βυθού της αναζήτησης,
βρίσκονταν υγρά και κολλημένα
επάνω και στην δική μου γήϊνη μορφή,
προσδίδοντάς μου την Πρωτεϊκή
υπερκόσμια όψη του παντός…

Δημοσιεύτηκε στο «Λευκαδοτρόπιο» (Τριμηνιαίο περιοδικό όργανο της Ομοσπονδίας των Απανταχού Λευκαδίτικων Συλλόγων), έτος 4ο, τεύχος 16ο, Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 2009.

Σχολιάστε

Filed under Μαυρογιαννάτα, Νικιάνα, Πολιτισμός, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Λόγω 25ης Μαρτίου – Του Δημήτρη Ε. Σολδάτου

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του συντοπίτη μας ποιητή Δημήτρη Ε. Σολδάτου:

  Απ’ την εξέδρα ο ομιλητής λόγο διαβάζει.
  Τους μαθητές όμως δεν νοιάζει η Ιστορία
  και η φωνή τους σβήνει μες στην φασαρία.
  «Παλαιών Πατρών» για ν’ ακουστεί βροντοφωνάζει
  κι εκεί στην λέξη «Γερμανός» ανατριχιάζει:
  μπίιιιπ κάνει ένα κινητό — άδεια μπαταρία!
   
  Σφίγγει τα δόντια και πιο κάτω προχωράει.
  Στάζει συγκίνηση η συνέχεια του λόγου.
  Δίπλα η γυμνάστρια το στήθος άνευ λόγου
  προτάσσει λίγο κι ο φιλόλογος κοιτάει,
  μες στο βαθύ της ντεκολτέ η ματιά βουτάει —
  σαν μια Σουλιώτισσα απ’ τον βράχο του Ζαλόγγου!
   
  «Ζήτω το Έθνος», λέει ο έρμος, μα ελπίδα
  να τον προσέξουνε καμιά — ένας χασμουριέται!
  Κάποιος χοντρός καθηγητής αναρωτιέται:
  «Έθνος; Λες σήμερα να βγαίνει εφημερίδα;»
  Κι ανατινάζεται, απ’ τη θέση του πετιέται —
  σαν μια φλεγμένη απ’ τον Κανάρη ναυαρχίδα!
   
  Κάπου εδώ τελειώνει ο λόγος του κυρίου
  καθηγητή κι οι συναδέλφοι τον συγχαίρουν
  χωρίς γιατί καλά καλά κι αυτοί να ξέρουν,
  ενώ ορμάνε προς την πόρτα του σχολείου
  με ουρλιαχτά οι μαθητές — να καταφέρουν
  μια νέα Έξοδο σαν του Μεσολογγίου!

1 σχόλιο

Filed under Δανεισμένα, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Ο Κολυβιάτης ξυλογλύπτης (ταγιαδόρος) Γιάννης Σ. Βρεττός (Μαστρογιάννης ή Μελένιος)

Ένας από τους τελευταίους τεμπλοκατασκευαστές στο νησί μας  ήταν ο Γιάννης  Βρεττός (Μαστρογιάννης ή Μελένιος). Γεννήθηκε το 1871 στον οικισμό Κολυβάτα, της πρώην κοινότητας Αλεξάνδρου. Πέθανε το 1969. Έμαθε την τέχνη από τον Λευκαδίτη ξυλογλύπτη Πάνο Πορσελάντη ή Μαϊστράλη, ο οποίος δούλευε στο νησί και πριν την Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα και έργα του οποίου υπάρχουν σε εκκλησίες χωριών του νησιού καθώς και στο ναό του Αγίου Δημητρίου στην πόλη της Λευκάδας.  Αργότερα  μαθήτευσε για κάποιο χρονικό διάστημα κοντά στον Κύπριο ταγιαδόρο Λάμπρο Ανδρέου.

Ο Βρεττός -εργατικός και ευσυνείδητος- γρήγορα αυτονομήθηκε και άρχισε να παίρνει μόνος του δουλειές. Το έργο του δείχνει να είναι σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένο από  τον Πορσελάντη, τον πρώτο δάσκαλό του. Θα δουλέψει τόσο στο νησί της Λευκάδας όσο και στην ευρύτερη περιοχή. Θα κατασκευάσει μόνος του τα τέμπλα του ναού Εισοδίων Θεοτόκου Τσουκαλάδων -καταστράφηκε το 1970 από πυρκαϊά- του ναού της Θεοτόκου στο Νιοχώρι, του Αγίου Βησσαρίωνα στο Βαθύ Μεγανησιού και του Αγίου Βασιλείου στην Εύγηρο. Νεώτερα έργα του είναι του Αγίου Σπυρίδωνος Καρυάς (1923-24), της Παναγίας στην Κατούνα Λευκάδας (1930), και τελευταίο το τέμπλο του Αγίου Ιωάννου στον Κάβαλλο του Δήμου Σφακιωτών (1955). Έργα του -εκτός Λευκάδας- είναι το τέμπλο  του Αγίου Αθανασίου Κατούνας Ξηρομέρου, το τέμπλο του  Αγίου Νικολάου στον Τρύφου Αιτωλοακαρνανίας κ.ά.

[Το τέμπλο του Αγίου Σπυρίδωνα στην Καρυά. Έργο του Γιάννη Βρεττού (1924). Απλή κλασσική γραμμή, λευκό χρώμα με χρυσή διακόσμηση. Το βημόθυρο της Ωραίας Πύλης είναι διπλό και διάτρητο.]
aispyridonaskaryas

Πέρα από την κατασκευή των τέμπλων οι ξυλογλύπτες της εποχής εκείνης κατασκεύαζαν δεσποτικούς θρόνους, αναλόγια, επιτάφιους και άλλα χρήσιμα ξύλινα αντικείμενα εκκλησιών. Έτσι ο Γιάννης Βρεττός άφησε και τέτοια αξιόλογα είδη ξυλογλυπτικής τέχνης όπως: ο δεσποτικός θρόνος του Αγίου Μηνά -κατασκευασμένος από ξύλο καρυδιάς- και ο δεσποτικός θρόνος του Αγίου Νικολάου στην πόλη της Λευκάδας, ο άμβωνας και ο δεσποτικός θρόνος του Αγίου Αθανασίου Κατούνας Ξηρομέρου κ.ά.

[Ο δεσποτικός θρόνος από ξύλο καρυδιάς του Αγίου Μηνά στην πόλη της Λευκάδας. Αξιόλογο έργο ξυλογλυπτικής τέχνης του Γιάννη Βρεττού (1935).]

aiminas


Πηγή:

  1. Π. Γ. Ροντογιάννης, Ιστορία της Νήσου Λευκάδας, Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών, Αθήνα 1982, Τόμος Β’, Σελ. 686.
  2. Π. Ροντογιάννης, Η Χριστιανική Τέχνη στη Λευκάδα, Έκδοση Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών, Επετηρίς Γ’ (1974), Αθήνα 1974, Σελ. 482-484.
  3. Ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Πρωτοπρεσβύτερος Γερ. Ζαμπέλης, Λευκάδα 2005, Τόμος Γ’, Σελ. 113.
  4. Χριστιανική Ζωγραφική – Η μεταβυζαντινή και επτανησιακή τέχνη στις Εκκλησίες και τα Μοναστήρια της Λευκάδας (15ος-20ος αι.), Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών, Αθήνα 1999.

1 σχόλιο

Filed under Κολυβάτα, Μοναστήρια και Εκκλησίες, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Ο φιλόλογος – λογοτέχνης Κώστας Θ. Φωτεινός και το συγγραφικό του έργο

Τον Κώστα Φωτεινό έτυχε να τον έχω καθηγητή στη Φιλολογία για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στο Γυμνάσιο Αρρένων Λευκάδας. Φωτεινή εξαίρεση -όνομα και πράμα που λένε- μέσα στον απόλυτο σχεδόν σκοταδισμό της εφτάχρονης δικτατορίας.

Ο Κώστας Φωτεινός γεννήθηκε στη Λευκάδα. Σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και εργάστηκε ακόλουθα ως καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Ζει σήμερα μόνιμα στη Λευκάδα.

Η επίσημη ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία ξεκίνησε το 1982 με την έκδοση από τον εκδοτικό οίκο «Νεφέλη» των πεζογραφημάτων του «Το Πορτόνι – Τα Κακά Στενά«. Θα συνεχίσει το πεζογραφικό του έργο με την έκδοση το 1985 από τον ίδιο εκδοτικό οίκο του βιβλίου του «Πίσω από την ομίχλη«. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1989, θα εκδόσει το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ανεβαίνοντας τη σκάλα» (Εκδόσεις Νεφέλη). Για ένα σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα φαίνεται να σιωπά για να επανέλθει στις αρχές της δεκαετίας του 2000, δείχνοντας αυτή τη φορά την ιδιαίτερη κλίση του στην ποίηση. Μέσα σε λίγα χρόνια θα εκδόσει, συνεργαζόμενος με τον εκδοτικό οίκο «Κατάρτι» αυτή τη φορά, τρεις ποιητικές συλλογές του: «Ο ρακοσυλλέκτης» (2004), «Ανεμοδείκτης στη νηνεμία» (2005) και «Οι δρόμοι της Αριάδνης» (2007).

Τιμήθηκε πέρυσι -μαζί με τον Σπύρο Βρεττό- από τη γενέτειρά του σε ειδική εκδήλωση με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης που γιορτάζεται στις 21 Μαρτίου κάθε χρόνου.

Αξίζει τέλος να σημειώσουμε ότι είναι η ψυχή του Λευκαδίτικου τριμηνιαίου λογοτεχνικού περιοδικού «Προκυμαία» – η έκδοση του 1ου τεύχους έγινε το πρώτο τρίμηνο του 2008- που εκδίδεται από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Λευκάδας.

[Οι τρεις ποιητικές συλλογές του Κώστα Φωτεινού που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Κατάρτι»]

rakosylektis anemodeiktis

dromoi_ariandis

Σχολιάστε

Filed under Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες στα Γερμανικά «Το χειρόγραφο της Πράγας» του Παναγιώτη Κονιδάρη

Μεταφράστηκε στα Γερμανικά και κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες -Σεπτέμβριος 2008- στο γερμανόφωνο χώρο από τον εκδοτικό οίκο ANT Verlag το πρωτόλειο μυθιστόρημα «Το χειρόγραφο της Πράγας» (εκδοτικός οργανισμός Λιβάνη, Αθήνα 2007) του συντοπίτη μας Μεγανησιώτη Παναγιώτη Κονιδάρη. Το βιβλίο τιτλοφορείται «Das Voynich Manuskript» (Το χειρόγραφο Βόινιτς).  Άλλαξε επίσης το εξώφυλλο του βιβλίου. Η σύντομη περιγραφή που συνοδεύει την έκδοση του βιβλίου είναι η ίδια με αυτή της ελληνικής έκδοσης.

pan_konidaris-de

Η εκδότρια Maria Sabbas-Scouras -έχει μεταφράσει και το βιβλίο- δημιούργησε πριν λίγα χρόνια τον εκδοτικό οίκο AΝT Verlag με σκοπό όπως αναφέρεται στον ιστόχωρο του εν λόγω εκδοτικού οίκου την «παρουσίαση νέων Ελλήνων συγγραφέων». Εργαζόταν πριν στη γερμανική τράπεζα Ντόιτσε Μπανκ.  Εκεί έχασε τη δουλειά της μετά τις μαζικές απολύσεις του 2006. Αυτό, όπως αναφέρει η ίδια, την βοήθησε να πραγματοποιήσει το όνειρο της ζωής της:

«Εδώ και πολλά χρόνια παρακολουθώ τη βιβλιοαγορά, από την πλευρά του καταναλωτή φυσικά,  και αγανακτώ  που δεν μεταφράζεται σχεδόν κανένας σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας. Στη Γερμανία εκδίδονται κυρίως παλιοί κλασσικοί σε πολλαστή μετάφραση. Εγώ θέλω να παρουσιάσω τους νέους και προ πάντων θρασείς σύγχρονους συγγραφείς και όχι τους παλιούς. Υπάρχει μια πληθώρα νέων συγγραφέων που σίγουρα κάτι έχουν να μας πουν. Και ότι αφορά στο ελληνικό χιούμορ αυτό είναι περιβόητο! Έτσι άρχισα να ψάχνω για βιβλία και απόκτησα από ένα μεγάλο ελληνικό εκδοτικό οίκο τα δικαιώματα για το πρώτο βιβλίο Barbies Vernichtung (σημ.: «Η εξολόθρευση της Μπάρμπι»,  πρόκειται για το μυθιστόρημα της Ελένης Δαφνίδη που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 2005 από τις εκδόσεις «Ψυχογιός»).»

Το βιβλίο του Κονιδάρη στα γερμανικά -500 σελίδες περίπου- έχει τους εξής διεθνείς κωδικούς βιβλίου: ISBN (International Standard Book Number) 3-9810983-8-2 και EAN (International Article Numbering Association) 9783981098389. Η τιμή του είναι 19,90 ευρώ.

Ευχόμαστε το βιβλίο να έχει  και στο γερμανόφωνο χώρο την ίδια εκδοτική επιτυχία που είχε στην Ελλάδα.

Εντύπωση προκαλεί πάντως το γεγονός,  όπως είδα με μια πρόχειρη αναζήτηση, ότι δεν είναι (πλέον) διαθέσιμο σε κάποια από τα μεγάλα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία της Γερμανίας, όπως στο amazon, στο  buch.de και στο buecher.de .  Δεν ξέρω τον λόγο.

Με την ευκαιρία σημειώνουμε τέλος ότι κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες στην Ελλάδα  με τίτλο «Πανάκεια»  (εκδοτικός οργανισμός Λιβάνη, Αθήνα 2008 ) το δεύτερο μυθιστόρημα του συγγραφέα. Ρούφηξα το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου στο καράβι -από Ηγουμενίτσα για Βενετία- βρισκόμενος καθ΄οδόν για Γερμανία. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σ’ όλους. Δεν είμαι βιβλιοκριτικός αλλά ένα ξέρω μόνο: ο Κονιδάρης είναι σχολαστικότατος, ακάματος σαν το μυρμήγκι στη συλλογή των απαραίτητων -ιδιαίτερα στα ιστορικά μυθιστορήματα- πληροφοριών. Και ξέρει να γράφει. Να εξιστορεί.  Έχει τον τρόπο του να κάνει τον αναγνώστη να ζει τις καταστάσεις και τα γεγονότα που περιγράφει, να συμμετέχει,  λες και στέκεται δίπλα στους ανώνυμους ή επώνυμους ήρωές του.

2 Σχόλια

Filed under Μεγανήσι, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Αγιομαυρίτικα κάλαντα

Του συντοπίτη μας Ηλία Π. Γεωργάκη.
Διαβάστε και σχολιάστε το blog του Ηλία Γεωργάκη στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ».

Καλήν ημέραν άρχοντες, αν είναι ορισμός σας,
Χριστού την θείαν Γέννησιν να πω στ’ αρχοντικό σας.
Θα σας τα πω με κινητά, email και sms
χάσαμε τα τρίγωνα, τις παιδικές φωνές.
Χάθηκαν τα κάλαντα ακόμη και οι κουτσούνες
ένα ωραίο παρελθόν έμειναν οι στρούνες.
Πάθος με τι – βι και κινητά
φεύγει η ζωή μας στις οθόνες
γύρω όλα μοναξιά
σμίξαν καλοκαίρια και χειμώνες.
Τσιμέντο οι ελιές στον ελαιώνα
απόβλητα θα βγάλουνε στη Γύρα,
έκοψαν τα δένδρα στον Ανθώνα
μολύνθηκε και της Σαπφούς η λύρα.
Έφυγε αυτό που καρτερείς
Βούλης, Χαραμόγλης, Κοντομίχης
κύματα τα χρόνια της φυγής
σβήνουν στην ακτή γιατί τους λείπεις.
Καλήν ημέρα άρχοντες
αν είναι ορισμός σας
ακρίβεια, λιτότητα
μπήκαν στ’ αρχοντικό σας.
Οι τράπεζες ληστεύουνε
με κάρτες και με δάνεια
δόσεις και επιτόκια
έφτασαν στα… ουράνια.
Λαμόγια και δειλοί πολιτικοί
τη τσέπη τους έχουνε συμφέρον
γκρεμίζουν των παιδιών μας τη ζωή
κλέβουν από τη σκέψη μας το μέλλον.
Αρχή προστασίας δεδομένων
μπαίνω στη τράπεζα ασθμαίνων
χρωστάμε και δεν φτάνουν οι συντάξεις
κάμερες παντού όπου κοιτάξεις.
Χτίζουμε παντού στις παραλίες
Μύλος, Αγιοφίλι, Αη Γιάννη
βλέπω τις παλιές φωτογραφίες
πάει το νησί, έχει πεθάνει.
Έργο που έχω ξαναδεί
χάθηκε της νιότης η καντάδα
μας έκλεψαν την ίδια τη ζωή
έγινες αγνώριστη Λευκάδα.

[Στην παλιά φωτογραφία διακρίνεται το χωριό Φρύνι, ο Ελαιώνας και στο βάθος η πόλη της Λευκάδας. Είναι από το γερμανικό περιοδικό «MERIAN», KORFU und die Ionischen Inseln (11 . XVIII), Σελ. 32]

lefkada_fryni

Σχολιάστε

Filed under Δανεισμένα, Κοινωνικά θέματα, Λευκάδα, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

«Ο Αγωνιστής» του Θεμιστοκλή Καρφάκη

Ο Λευκαδίτης ζωγράφος Θεμιστοκλής Καρφάκης γεννήθηκε στο χωριό Ασπρογερακάτα από γονείς αγρότες.

[Ο ζωγραφικός πίνακας «Ο Αγωνιστής» του Θεμιστοκλή Καρφάκη]

agonistis

Από την εποχή του Δημοτικού Σχολείου προσπαθούσε ενστικτωδώς να εκφραστεί με κάθε μέσο. Έτσι ξεκίνησε να ζωγραφίζει. Το 1950 πέρασε στο Μετσόβειο Πολυτεχνείο αλλά αναγκάστηκε λόγω οικονομικών δυσκολιών να διακόψει τις σπουδές του.

Το 1951 κάνει την πρώτη του έκθεση στην Πλάκα. Ταξίδεψε και εργάστηκε σε πολλά κράτη του εξωτερικού. Σε χώρες της Ευρώπης, στην Αμερική, Αφρική και στην Κύπρο ως προσκεκλημένος του Εθνάρχη Μακαρίου.

Φιλοτέχνησε το πορτραίτο του Μακαρίου και άλλων προσωπικοτήτων της Κύπρου. Επίσης τα πορτραίτα του Καραόλη Αυξεντίου που βρίσκονται σήμερα στο Μουσείο Ηρώων της Κύπρου.

Κοντά του μαθήτευσαν περί τα 120 παιδιά, αγόρια και κορίτσια. Έκανε πολλές ατομικές εκθέσεις στο εξωτερικό και την Ελλάδα και έλαβε μέρος σε πολλές ομαδικές. Φιλοτέχνησε τον ναό της Μεταμόρφωσης στον Πολύγυρο, της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας στον Πειραιά, την Ουρανία του Αγίου Μηνά στην πόλη της Λευκάδας και πολλές φορητές εικόνες.

Ο ζωγράφος Θεμιστοκλής Καρφάκης είναι μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου και του Πανελληνίου Συλλόγου Αγιογράφων. Έργα του υπάρχουν σε πολλά μουσεία του εξωτερικού και της Ελλάδας καθώς και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές. Ζει σήμερα στη Σπασμένη Βρύση Καρυωτών Λευκάδας, όπου εξακολουθεί να εργάζεται. Έχει πάρει τιμητική σύνταξη από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Πηγή: Εφημερίδα η Λευκάδα ΧΑΛΑΡΑ

Σχολιάστε

Filed under Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Φωτογραφίες ψαράδων της παλιάς Λευκάδας

Οι φωτογραφίες βρίσκονται κρεμασμένες στην είσοδο του Εργατικού Κέντρου Λευκάδας. «Το τραγούδι της βαρκαρόλας» είναι του συντοπίτη μας Ηλία Γεωργάκη και το πήραμε από το προσωπικό του blog στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ».

ΒΑΡΚΑΡΟΛΑ
Στης νυχτιάς τη σιγαλιά Στης νυχτιάς τη σιγαλιά
σχίζει η βάρκα τα νερά, με τ’ αστέρια συντροφιά,
μεθυσμένο το φεγγάρι πάμε μέχρι το Καρνάγιο
αλητεύει στο Ιβάρι η ζωή θέλει κουράγιο,
   
Έρχεται η βαρκαρόλα με τραγούδια και κιθάρες
ξεκινάει η καντάδα Πόντε μου, Πέντε Καμάρες.
του Αυγούστου φεγγαράδα Βγάλτε δίχτυα και καμάκια
ομορφούλα μου Λευκάδα. τα κουπιά είναι μεράκια
   
Έρχεται η βαρκαρόλα μια παρέα οι ψαράδες
τα μονόξυλα αμόλα με τις πίκρες φιλενάδες.
μια παρέα οι ψαράδες  
με τις πίκρες φιλενάδες.  
   

psara1

psaras2

psaras3

[Σημ.: Η βαρκαρόλα είναι ένα παραδοσιακό τοπικό έθιμο της Λευκάδας που αναβιώνει κάθε Δεκαπενταύγουστο. Τώρα όμως έχει εκπέσει κάπως και η αναβίωσή του τείνει να οδηγήσει στον ευτελισμό. Δεν έτυχε μέχρι τώρα να παρακολουθήσω την αναπαράσταση του εθίμου. Λέγεται όμως ότι τα πράγματα ήταν διαφορετικά πριν κάποιες δεκαετίες . Ένα μεγάλο ντόπιο καΐκι στολισμένο με φαναράκια, που το έσερναν δύο βαρκούλες με κουπιά, «περιδιάβαινε» κατά μήκος της παραλίας, ενώ οι επιβαίνοντες μουσικοί τραγουδούσαν λευκαδίτικες καντάδες. Ο κόσμος που ήταν μαζεμένος στην παραλία το παρακολουθούσε με κατάνυξη, κάτω από το φως του φεγγαριού και των αστεριών, απολαμβάνοντας τον ήχο και το φως μέσα στη θάλασσα. Σήμερα με τη φασαρία που γίνεται στην παραλία από τους θαμώνες των πολυάριθμων καλοκαιρινών μαγαζιών και με την υφιστάμενη φωτορύπανση λίγοι είναι αυτοί που δίνουν σημασία.]

Σχολιάστε

Filed under Λευκάδα, Παλιές φωτογραφίες, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Η Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών παρουσιάζει το πεζογραφικό έργο του Δημήτρη Μαμαλούκα

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών διοργανώνει στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων παρουσίαση του πεζογραφικού έργου του Λευκαδίτη συγγραφέα Δημήτρη Μαμαλούκα, ο οποίος κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Λιβάνη το νέο του βιβλίο «Η Μοναξιά της Ασφάλτου».

Ημερομηνία και Ώρα: Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008, 18.30
Χώρος: Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων
Περιοχή: Αθήνα
Διεύθυνση: Ακαδημίας 50
Τηλέφωνο: 210 3621601
Οργανωτής: Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών
Συμπληρωματικές πληροφορίες: Αίθουσα «Αντώνης Τρίτσης»
mamaloukas2 Ο Δημήτρης Μαμαλούκας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1968, όπου και κατοικεί. Σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Λέτσε (Lecce) στην Ιταλία. Το πρώτο του βιβλίο με τίτλο “Όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα” κυκλοφόρησε το 1999 από τις εκδόσεις “Απόπειρα”. Μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με τίτλο “Όσο υπάρχει αλκοόλ…”. Το 2003 κυκλοφόρησε

από τις εκδόσεις “Καστανιώτη” το βιβλίο του “Ο Μεγάλος Θάνατος του Βοτανικού”. Ακολούθησαν το 2005 “Η απαγωγή του εκδότη” και το 2007 “Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα”, επίσης από τις εκδόσεις “Καστανιώτη”. Tο νέο του βιβλίο «Η Μοναξιά της Ασφάλτου» κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Λιβάνη» αυτή τη φορά. Ο Μαμαλούκας ασχολείται με τη μετάφραση και γράφει κριτική λογοτεχνίας στην κυριακάτικη “Αυγή” και στο περιοδικό “Διαβάζω”.

Πρόγραμμα της παρουσίασης:

Συντονιστής: Θωμάς Κατωπόδης, Ναύαρχος
Ομιλητές:
Δημήτριος Χ. Σκλαβενίτης, Φιλόλογος: Σύντομο βιογραφικό του συγγραφέα και παρουσίαση των έργων του: «Όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα», «Ο Μεγάλος Θάνατος του Βοτανικού», «Η απαγωγή του εκδότη».
   
Ελένη Παργινού, Ηθοποιός: Ανάγνωση αποσπάσματος από το βιβλίο «Όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα».
   
Κώστας Κατηφόρης, Δικηγόρος: Παρουσίαση του βιβλίου «Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα».
   
Ελένη Γκίκα, Συγγραφέας, Δημοσιογράφος: Εμμονές, γρίφoι κι άσσοι στο μανίκι του Δημήτρη Μαμαλούκα.
Ανάγνωση αποσπασμάτων από τα έργα: «Η απαγωγή του εκδότη», «Ο Μεγάλος Θάνατος του Βοτανικού».
   
Νίνα Κουτελάκη, Εκπαιδευτικός, Μπλόγκερ (Composition Doll): Ο Δημήτρης Μαμαλούκας στους δρόμους της αστυνομικής λογοτεχνίας. Ανάγνωση αποσπάσματος από το βιβλίο: «Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα».
   

Τέλος, θα μιλήσει για το έργο του ο ίδιος ο Δημήτρης Μαμαλούκας και θα ακολουθήσει συζήτηση.

Σχολιάστε

Filed under Εκδηλώσεις, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Και το όνομα αυτού «Πανάκεια»…

Έτσι τιτλοφορείται το καινούργιο βιβλίο του συντοπίτη μας Μεγανησιώτη Παναγιώτη Κονιδάρη, την έκδοση του οποίου ανήγγειλε, σε λίγες μέρες, ο ίδιος ο συγγραφέας μέσα από τις στήλες του ιστολογίου του. Από τις εκδόσεις «Λιβάνη» πάλι -πετυχημένη ομάδα δεν αλλάζει…- όπως ομολογεί ο συγγραφέας. Ένας χρόνος έχει περάσει περίπου από «Το χειρόγραφο της Πράγας», το παρθενικό πρώτο βιβλίο του, που σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Τόσο κράτησε και η κυοφορία της «Πανάκειας» για την απαραίτητη συλλογή στοιχείων και την μελέτη των ηρώων.

konidaris11
Ο Παναγιώτης Κονιδάρης γεννήθηκε στο Μεγανήσι Λευκάδας. Σπούδασε Ραδιολογία – Ακτινολογία για ένα χρόνο και κατόπιν μεταπήδησε στη Φαρμακευτική Αθηνών, από όπου και αποφοίτησε το 1996.
Ζει και εργάζεται στη γενέτειρά του. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος την τελευταία τετραετία και από τον Ιανουάριο του 2007 είναι αντιδήμαρχος στο Δήμο Μεγανησίου. Παράλληλα σπουδάζει «Ευρωπαϊκό Πολιτισμό»

στο ΕΑΠ και αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Ο ίδιος γράφει στο ιστολόγιό του: «Φαρμακοποιός είμαι ο δύστηνος. Στον ελεύθερο χρόνο μου κάνω τον συγγραφέα, τον πολιτικό, τον ξενοδόχο, τον τουρίστα. Και οι άλλοι κάνουν πως με πιστεύουν.»

Γράφει ο συγγραφέας στο ιστολόγιό του για το νέο του βιβλίο:

«Το νέο μου μυθιστόρημα είναι σχεδόν έτοιμο. Κυκλοφορεί σε δέκα μέρες από τις εκδόσεις Λιβάνη (πετυχημένη ομάδα δεν αλλάζει…). Θα χαρώ αν ταξιδέψετε μαζί μου στον Ύστερο Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, μέσα από τις περιπέτειες του Νικόλαου Αρμούρη. Θα χαρώ αν σας βοηθήσω να βρείτε κι εσείς την Πανάκεια…»

Και στη σύντομη περιγραφή αναφέρει:

panakeia-cover-copy1 «Ποιος είναι ο μικρός Έλληνας που φτάνει στη Μάλτα τον 16ο αιώνα κλεισμένος σ’ ένα βαρέλι με σαρδέλες;
Ποιος είναι ο Ιππότης που αναζητάει παντού την Πανάκεια, το μυθικό βοτάνι που γιατρεύει κάθε αρρώστια;
Ποιος είναι ο γέρος που συντροφιά μ’ ένα κρανίο αφηγείται τη ζωή του, χωμένος στις κατακόμβες του Παρισιού;

Μια ιστορία έρωτα, μίσους και μυστηρίου στη Μάλτα των Ιπποτών, την Ισπανία του Θερβάντες και την Ιταλία του Καραβάτζο.

Μια συναρπαστική αναζήτηση για το βοτάνι της Αναγέννησης και για το νόημα της ίδιας της ζωής και του θανάτου, στη σκιά ενός αδελφού με απαράλλαχτο πρόσωπο κι ενός κόσμου που αλλάζει διαρκώς πρόσωπα.»

Του ευχόμαστε κάθε επιτυχία. Ευχόμαστε επίσης να κυκλοφορήσει το βιβλίο του… και στη Λευκάδα. Παρατηρείται αρκετές φορές το φαινόμενο να τύχει να ζητήσει κανείς πρόσφατα βιβλία Λευκαδίων συγγραφέων και να μην ανευρίσκονται -δεν ξέρω για πιο λόγο- στα βιβλιοπωλεία της πόλης.

Πηγή: Ιστολόγιο του Παναγιώτη Κονιδάρη

Σχολιάστε

Filed under Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Κυκλοφορεί σε λίγες μέρες το καινούργιο βιβλίο του Δημήτρη Μαμαλούκα

Την κυκλοφορία του νέου βιβλίου του, από τις εκδόσεις «Λιβάνη» αυτή τη φορά, με τίτλο «Η μοναξιά της ασφάλτου», ανήγγειλε μέσω του ιστολογίου του ο συμπατριώτης μας Δημήτρης Μαμαλούκας. Του ευχόμαστε κάθε επιτυχία.

Ο Δημήτρης Μαμαλούκας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1968, όπου και κατοικεί. Σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Λέτσε (Lecce) στην Ιταλία. Το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα» κυκλοφόρησε το 1999 από τις εκδόσεις «Απόπειρα». Μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με τίτλο «Όσο υπάρχει αλκοόλ…». Το 2003 κυκλοφόρησε

από τις εκδόσεις «Καστανιώτη» το βιβλίο του «Ο μεγάλος θάνατος του Βοτανικού». Ακολούθησαν το 2005 «Η απαγωγή του εκδότη» και τελευταία το 2007 «Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα», επίσης από τις εκδόσεις «Καστανιώτη». Ο Μαμαλούκας ασχολείται με τη μετάφραση και γράφει κριτική λογοτεχνίας στην κυριακάτικη «Αυγή» και στο περιοδικό «Διαβάζω».

Αντιγράφουμε από το ιστολόγιο του συγγραφέα το εξώφυλλο του βιβλίου και την περιγραφή στο οπισθόφυλλο:

Φθινόπωρο 2008.
Μια μυστηριώδης πυκνή ομίχλη σκεπάζει σχεδόν καθημερινά την ελληνική πρωτεύουσα. Σ’ αυτή τη γιγαντιαία βρόμικη Πόλη η μοίρα θα πλέξει στον αιώνιο ιστό της μια χούφτα από τις μοναχικές ψυχές που κατοικούν μέσα της.
Τη Δέσποινα, μια νεαρή κοπέλα που προσπαθεί να αντιμετωπίσει το χάθηκε, τον εφιάλτη που τη βασανίζει. Τον Αμίρ, ένα δύστυχο λαθρομετανάστη που περιφέρεται στην εθνική οδό στοιχειωμένος από την ιδέα της εκδίκησης.

Τον Τσίκη, έναν διεφθαρμένο υπαστυνόμο που αγωνίζεται να επιπλεύσει στο βόθρο που ο ίδιος τροφοδοτεί κάθε μέρα.
Κι ακόμα τον Πετράρχη, ένα μισότρελο δολοφόνο που περνά τις νύχτες του μαζί με την ερωτική Μιράντα, οδηγώντας στα όρια μια κατάμαυρη Μάστανγκ του ’68.
Η μοναξιά τούς πνίγει σαν μυθικό τέρας που ξεπηδά από τη νοσηρή Μητρόπολη, από την ποταπή Πόλη που κυριεύει τα πάντα.

Ένα μοντέρνο, πολυφωνικό μυθιστόρημα, ένα ατμοσφαιρικό αστικό νουάρ, γκρίζο και σκληρό σαν την άσφαλτο, σαν όνειρο που μένει, σαν εφιάλτης που γοητεύει…
Μια κραυγή εναντίον της αποξένωσης της μεγαλούπολης, εναντίον της μοναξιάς.

——————————————————————————————————————–

Και ένα απόσπασμα από το βιβλίο, παρμένο επίσης από το ιστολόγιο του συγγραφέα:

«…Πλησιάζοντας στην άλκιμη Πόλη η κίνηση άρχισε να πυκνώνει. Στην Πατησίων πια, τα αυτοκίνητα ήταν εντελώς ακινητοποιημένα. Πήρε ένα χάπι και έβαλε να παίζει το The Snow Goose των Camel. Έριξε πίσω την πλάτη του και τα μάτια του πλημμύρισαν από τα κόκκινα φώτα των μπροστινών αυτοκινήτων. Το μακρύ κομβόι των ερυθρών κουκκίδων σερνόταν σε μια ατέλειωτη συνέχεια, λες και αποτελούσε μέρος ενός γιγαντιαίου παιχνιδιού της σατανικής Πόλης. Ο Πετράρχης ένιωσε αυτά τα άπειρα άλικα σημάδια να ξεφεύγουν από την αγκαλιά της νύχτας, να εισχωρούν στο εσωτερικό του αυτοκινήτου κι έπειτα να μπαίνουν μέσα, βαθιά στο μυαλό του. Δεν μπόρεσε να συγκρατήσει έναν αναστεναγμό που έμοιαζε περισσότερο σαν λυγμός. Η κτηνώδης Μητρόπολη τον κατάπινε σιγά σιγά…»

(Πηγή: Dimitrios Mamaloukas)

1 σχόλιο

Filed under Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Δύο πεζά του συντοπίτη μας συγγραφέα Ηλία Γεωργάκη

Αναδημοσιεύω με την ευγενική άδεια του συντοπίτη μας συγγραφέα Ηλία Γεωργάκη δύο πεζά του. Το πρώτο είναι από το «Ορφέος 2» και το δεύτερο από το «Χορεύουν τα κόκκινα», δύο από τα βιβλία του που έχουν κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Άγκυρα».

————————————————————————————————————————

Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΟΥ ΧΑΜΗΛ ΜΠΑΤΑΡ

Η φράση «ΧΑΜΗΛ ΜΠΑΤΑΡ» που βρήκε ξαφνικά στην οθόνη του κινητού του τον προβλημάτισε. Δεν ήθελε όμως να μας δείξει ότι δεν ήξερε τι να κάνει ενώ ντρέπονταν και να μας ρωτήσει. Ώσπου μετά απο κάποιες μέρες, όπου η φράση αυτή του έγινε εφιάλτης και έβγαινε συνέχεια στο κινητό του, αναγκάστηκε να μου ζητήσει, ντροπαλά, βοήθεια:

–Ρε φίλε τι είναι αυτό που βγαίνει στο κινητό μου; Ποιός ειναι αυτός ο Χαμήλ Μπατάρ; Εγώ δεν έχω σχέση με Άραβες…

Γέλασα. Γέλασε κι΄αυτός… Του εξήγησα οτι σημαίνει «Χαμηλή Μπαταρία» και ότι έπρεπε να φροντίζει κάθε μέρα. Να την φορτίζει.

Ο κυρ Χρήστος 75 ετών, συνταξιούχος της χωροφυλακής, δεν έχει καμία επαφή με την εισβολή της νέας τεχνολογίας. Του χάρισαν ένα καρτοκινητό και από τότε… άλλαξε η ζωή του. Αγχώνεται το πρωί για να διαπιστώσει αν είναι εντάξει, το ξεχνάει και δεν ξέρει που το έχει βάλει, δεν ξέρει πόσες μονάδες ομιλίας απομένουν, δεν ξέρει να παίρνει τηλέφωνο, δεν ακούει καλά όταν του τηλεφωνούν.

Ο κυρ Χρήστος μπορεί να ζει δίπλα μας, να κινείται στην πολυκατοικία μας, να ειναι ένας συγγενής μας.

Ένας απο τους ανθρώπους που βασανίζεται απο τη νέα τεχνολογία, που υποφέρει αλλά αναγκάζεται να συμφιλιωθεί. Όπως κάνουν χιλιάδες άλλοι συμπολίτες μας προκειμένου να επιβιώσουν, να συνεχίσουν τη δουλειά τους στα νέα δεδομένα. Πολλοί χρησιμοποιούν τον ηλεκτρονικό υπολογιστή απο ανάγκη. Και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να συνηθίσουν με αυτή την ιδέα. Μέσα τους αγανακτούν αλλά το ανέχονται. Γιατί έτσι πρέπει.

Το περιστατικό με τον Χαμήλ Μπατάρ ειναι αληθινό. Όπως αληθινό είναι το παπάκι που ζωγράφισε (και μάλιστα με τέσσερα πόδια) ένας γνωστός όταν του είπα να γράψει την

ηλεκτρονική μου διεύθυνση. Πολλές ειναι οι καθημερινές ιστορίες ηλεκτρονικής τρέλας. Ιστορίες που δείχνουν ότι έχουμε υποταχθεί στην τεχνολογική επανάσταση σε βάρος των συναισθημάτων, της ανθρώπινης προσέγγισης. Τα χρόνια πολλά, πλέον, τα λέμε με το κινητό και τα σ ΄αγαπώ με e-mail. Δικαιολογημένα λοιπόν ο κυρ Χρήστος να μην ξεχάσει ποτέ τον Χαμήλ Μπατάρ και την παρέα του… (απο το «ΟΡΦΕΩΣ 2» – εκδόσεις Άγκυρα).

————————————————————————————————————————

ΚΩΔΙΚΟΣ Η ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ

Ο κυρ -Χρήστος, ο 75χρονος, συνταξιούχος της χωροφυλακής, μετά την περιπέτεια που είχε με τον «Χαμήλ Μπατάρ» (χαμηλή μπαταρία) στο κινητό του (και τη λαχτάρα που πέρασε νομίζοντας ότι ο «Χαμήλ Μπατάρ» ειναι Άραβας τρομοκράτης) απέκτησε νέες… κακές συνήθειες. Βρέθηκε μπλεγμένος με τους κωδικούς. Από την μια ο κωδικός που του έδωσε η τράπεζα για να παίρνει τη σύνταξή του απο το μηχάνημα και από την άλλη ο κωδικός απο το κινητό μαζί με τα παρελκόμενα (ΡΙΝ, ΡUK).

Στην αρχή έγραψε τους κωδικούς σε ένα χαρτί και το κουβαλούσε μέσα στο πορτοφόλι του μέχρις ότου του μπήκαν υποψίες ότι αν χάσει το πορτοφόλι θα χάσει και τα λεφτά απο την τράπεζα. Έτσι προσπάθησε να αποστηθίσει

τους αριθμούς των κωδικών. Αλλά εις μάτην. Τι να πρωτοθυμηθεί. Τον αριθμό του κινητού, τον τηλεφωνικό αριθμό του σπιτιού, τους κωδικούς για ενεργοποίηση του κινητού, ή τον κωδικό της κάρτας. Τέτοιο μπέρδεμα με τους αριθμούς δεν του ειχε ξανατύχει. Συνεχώς μπερδεύει τους κωδικούς με αποτέλεσμα κάθε λίγο και λιγάκι το μηχάνημα να του «ρουφάει» την κάρτα και το κινητό του να μπλοκάρει. Τη μια βάζει τον κωδικό της κάρτας στο κινητό και αντιστρόφως. Κάπως έτσι η ζωή του έγινε πιο δύσκολη. Δεν του έφθανε η μικρή σύνταξη, η ασυνεννοησία με τους νεότερους και μετά ήρθε και η τεχνολογία να του κάνει το βίο… αβίωτο. Τις προάλλες που κοιμήθηκε στο εξοχικό του γιού του ήταν το επισφράγισμα της αγανάκτησης. Σηκώθηκε τη νύχτα για να πάει στην τουαλέτα και ξαφνικά ακούστηκαν σειρήνες και αναμόσβυναν τα φωτα. «Χριστέ και Παναγιά μου», είπε μέσα του. Μπήκαν κλέφτες. Ανησύχησε. Απόρησε. Ώσπου σηκώθηκε ο γιος του και σταμάτησε το συναγερμό αφού ειχε ξεχάσει να τον απενεργοποιήσει με τον κωδικό του.

-Ξέχασα τον κωδικό, πατέρα, συγγνώμη, του είπε με ένοχο ύφος ο γιος του.

-Τι κωδικός; Χρειάζεται κωδικός ακόμα και για να κάνω τη σωματική μου ανάγκη; του ανταποκρίθηκε με απορημένο ύφος ο κυρ Χρήστος. Νευρίασε. «Ας το,,, πιν σας, όλοι σας», φώναξε με αγανάκτηση, κλείνοντας με δύναμη την πόρτα. Κι΄έφυγε μέσα στη νύχτα. Καληνύχτα κυρ Χρήστο… (απο το «Χορεύουν τα κόκκινα» – εκδόσεις Άγκυρα).

Σχολιάστε

Filed under Λευκάδα, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Ο ποιητής μας Δημήτρης Ε. Σολδάτος

Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν μου αρέσει ιδιαίτερα η ποίηση. Ιδίως η πεζή, αυτή που δεν έχει ομοιοκατάληκτους στίχους. Όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά γιατί αρκετές φορές δεν την καταλαβαίνω. Και δε φταίνε σίγουρα οι κακόμοιροι οι ποιητές. Φταίνε κατά κύριο λόγο οι δάσκαλοί μας, σ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης που περάσαμε, που δεν έκαναν τον κόπο να μας τη γνωρίσουν. Που δεν μας έμαθαν να την αγαπάμε. Που δεν μας έμαθαν να τη διαβάζουμε. Και φυσικά μερίδιο ευθύνης φέρουμε και μεις οι ίδιοι.

Για το λόγο αυτό αποφεύγω να αγοράζω ποιητικές συλλογές, εκτός και αν ανήκουν σε κάποιον κατά πολλούς καταξιωμένο ποιητή.

Όταν όμως πρόσφατα στο βιβλιοπωλείο του «Τσιρίμπαση», ορμώμενος περισσότερο από περιέργεια βλέποντας την άσπρη ταινία στο εξώφυλλο του βιβλίου που έγραφε «Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών», ξεφύλλισα την ποιητική συλλογή «ΚΑΦΕ ΡΕΤΡΟ» (Εκδόσεις Ηλία Κοντογιώργη, 2004)

του συντοπίτη μας Δημήτρη Σολδάτου έμεινα κατάπληκτος. Μπορεί να έπαιξαν ρόλο οι ίδιες πάνω – κάτω βιωματικές αφετηρίες με τον ποιητή, μπορεί τα γνώριμα σε μένα -τα συναντά κανείς σ’ όλα τα χωριά της Λευκάδας- πρόσωπα των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων που περιγράφει. Το βιβλίο του πάντως μου άρεσε πολύ και το συνιστώ ανεπιφύλακτα στον καθένα για διάβασμα.

Ανάμεσα στ’ άλλα που αναφέρονται στο σκεπτικό της βράβευσής του ήταν και τα εξής: «…διακρίθηκε για την παράξενη επιδεξιότητα της γραφής του να εναρμονίζει το παραδοσιακό ύφος με μια σύγχρονη αποφθεγματική ανατρεπτικότητα διατηρώντας το σεβασμό στο λυρικό στοιχείο…». (Πηγή: poetry’s lover)

Διαβάσαμε για τη βράβευση του ποιητή από την Ακαδημία Αθηνών, με το βραβείο ποίησης «Λάμπρος Πορφύρας», στην τοπική εφημερίδα «Τα Νέα της Λευκάδας», της οποίας ο ποιητής είναι συνεργάτης. Έγραφε τότε η εφημερίδα:

«Χθες Παρασκευή 28 Δεκεμβρίου 2007 και ώρα 18:00 o συμπατριώτης μας Δημήτρης Σολδάτος τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο ποίησης «Λάμπρος Πορφύρας», που συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των 5000 ευρώ, για το βιβλίο του «ΚΑΦΕ ΡΕΤΡΟ» (εκδόσεις Ηλία Κοντογεώργη) κατά την Πανηγυρική Συνεδρία που πραγματοποιήθηκε στην Μεγάλη Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών (οδός Πανεπιστημίου 30).

Πρόκειται για την ύψιστη τιμή από το κορυφαίο πνευματικό ίδρυμα της χώρας. Οπωσδήποτε είναι η μεγαλύτερη δικαίωση μιας χρόνιας προσπάθειας του Δημήτρη Σολδάτου, είτε μέσα από την στήλη «το Ποίημα της Εβδομάδας» που έγραφε στην εφημερίδα μας είτε με την δημιουργία του «ΚΑΦΕ ΡΕΤΡΟ».

Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει ποιήματα, με στοιχεία λαογραφίας και παράδοσης, αλλά και με πλήθος υπαρξιακών και οντολογικών αναζητήσεων, γραμμένα σε έμμετρους ομοιοκατάληκτους στίχους με δωρική λιτότητα, συνοδευόμενα από αντίστοιχες φωτογραφίες. Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου υπάρχουν διασκευασμένα ποιήματα κορυφαίων μορφών της παγκόσμιας ποίησης (Άννα Αχμάτοβα, Αρθούρος Ρεμπώ κ.α.).»

Αργότερα, μετά την έκδοση του πρώτου του βιβλίου, κυκλοφόρησε επίσης ένα CD με στίχους του Δημήτρη Σολδάτου και μουσική του Χρυσόστομου Κονιδάρη, με τίτλο: “Τώρα που βραδιάζει πιο νωρίς”. Πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε, η νέα του ποιητική συλλογή, με τίτλο: “Nobel λόγω ατεχνίας” (Εκδόσεις Κονιδάρη, 2008), η οποία περιλαμβάνει κυρίως έμμετρα σατιρικά ποιήματα, αλλά και διασκευές ποιημάτων ξένων ποιητών, καθώς και κάποια ελευθερόστιχα ποιήματα. (Πηγή: Ποιείν-Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης)

Παραθέτουμε δυο ποιήματα του Σολδάτου από το βιβλίο του «ΚΑΦΕ ΡΕΤΡΟ»:

Ο μπάρμπα-Γιάννης

Πανέξυπνο ήταν γεροντάκι,
που ‘χε ένα ύφος σαν παιδάκι.
Χοντρά γυαλιά, τριμμένα ρούχα…
Αχ, πόση, Θε μου, αγάπη του ‘χα!

Με το που μ’ έβλεπε μπροστά του,
ξανάνιωνε απ’ τη χαρά του!
Κι απ’ το σοφό του έβγαζε στόμα
κουβέντες που θυμάμαι ακόμα:

«Άσε να λεν, μου ‘λεγε, οι άλλοι
που σκέπτονται με το κεφάλι
το… κάτω! Κι άκου εσύ το πάνω.
Ποτέ μη θες τα παραπάνω

απ’ τ’ αρκετά. Μην προσποιείσαι,
κι ας σε μισούν γι’ αυτό που είσαι,
γιατί για εκειό που παριστάνεις
αν σ’ εκτιμούν, τι να το κάνεις;

Η αδικία είναι φίδι!
Μα στη ζωή, το γόρμο απίδι
το τρώει το κουτσό γουρούνι…»
Κι όλο κουνούσε το μπαστούνι

σα να φοβέριζε, από πέρα
το χάρο που έφτασε μια μέρα,
για να θολώσει τα γυαλιά του
με την ανάσα του θανάτου!

Αυτός ήταν ο μπάρμπα-Γιάννης
ο Πατσαλίκης, ο «Αι-Γιάννης».
«Ο παλαβός» θα πουν οι άλλοι-
μα, με το… κάτω τους κεφάλι!

Το κουρείο

Του Βρακατσέλη το κουρείο
-κλειστό από χρόνια, στο παζάρι-
μοιάζει με άταφο κουφάρι
που ψάχνει για νεκροταφείο!

Τα ξύλα γίνανε σαπίμια,
αφίσες πάνω κολλημένες,
λαδομπογιές ξεφλουδισμένες·
και τζάμια θρύψαλα! Συντρίμια

ενός καιρού που ‘χει πεθάνει.
Τριγύρω κτίρια καινούργια.
Περνούν οι άνθρωποι με φούρια
-γιατί η ώρα δεν τους φτάνει-

κι ούτε π’ ακούνε το ψαλίδι
του Χρόνου μέσα στο κουρείο,
που σα μακάβριο αστείο
λέει για ζωές κομμένες ήδη.

Περνούν οι άνθρωποι, εν τέλει,
και τρίχες μοιάζουν τα όνειρά τους!
Κάποτε έρχεται η σειρά τους
-από έναν, κάποιον, Βρακατσέλη-

να ξυριστούν, να κουρευτούνε,
φτηνή κολόνια να φορέσουν
κι ύστερα ανάσκελα να πέσουν
και να θαφτούνε!

Περνούν οι άνθρωποι, περνούνε…

1 σχόλιο

Filed under Λευκάδα, Σύγχρονοι Λευκάδιοι

Δια ρίμας Γεωργάκη

Ο συντοπίτης μας Ηλίας Παν. Γεωργάκης, γεννήθηκε το 1960 στη Λευκάδα. Πατέρας του ήταν ο Παναγιώτης Γεωργάκης, ο Λαμπούρης όπως λεγόταν με το παρατσούκλι, όπως τον ήξεραν όλοι στη μικρή πόλη της Λευκάδας. Ένας βιοπαλαιστής ψαράς και καλός κανταδόρος όπως λέγεται. Ένας απ’ αυτούς τους παλιούς Λευκαδίτες που ο τόπος τους και η φύση είχε προικίσει απλόχερα με χαρίσματα τέτοια -αγνότητα, σεμνότητα, εντιμότητα, καλωσύνη, φιλότιμο, λεβεντιά- που σπάνια συναντά κανείς σήμερα. Αλλά και με βάσανα πολλά. Μια ζωή στον αγώνα, να οργώνει τη λιμνοθάλασσα και τις τριγύρω θάλασσες με το μονόξυλο στην αρχή κι αργότερα με το καΐκι, για το ψωμί της οικογένειας. Έφυγε απροσδόκητα, πρόσφατα από τη ζωή, μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Είχε την ατυχία να μην λειτουργεί ο αξονικός τομογράφος του τοπικού νοσοκομείου, να μην διαγνωστούν και ενδεχόμενα να μπορέσουν να αντιμετωπιστούν έγκαιρα οι συνέπειες από το ατύχημα.

Ο Ηλίας Γεωργάκης είναι παθιασμένος με τη γεννέτειρά του, με το νησί του, τη Λευκάδα. Την ανέμελη παλιά Λευκάδα των παιδικών του χρόνων και ό,τι έχει απομείνει σήμερα απ’ αυτή. Είχε κλίση από μικρός στα Γράμματα και ποιητικά του πονήματα διακρίθηκαν από νωρίς σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.
Σπούδασε δημοσιογραφία και αρθρογραφεί σήμερα -εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες- στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ». Γράφει επίσης στον τοπικό τύπο, στην εφημερίδα «Λευκαδίτικος Λόγος». Έχει εκδόσει μέχρι τώρα τέσσερις ποιητικές συλλογές: Θαλασσινό Ελεγείο, Το άλλο μπλε, Ορφέως 2 και τελευταία το Χορεύουν τα κόκκινα. Έχουν μελοποιηθεί επίσης στίχοι του. Κάποιους απ’ αυτούς θα τους βρείτε στο πρώτο άλμπουμ του νέου τραγουδιστή Κωνσταντίνου Μάτσικα.

Ο τραγουδιστής κυκλοφόρησε το πρώτο του cd «Η αγάπη γεννιέται πάντα το πρωί» τον Οκτώβριο του 2007 από τη Legend, σε συνθέσεις των Γιάννη Ζουγανέλη, Μάριου Τόκα, και Λάκη Παπαδόπουλου. Μπορεί κάποιος να προμηθευτεί ηλεκτρονικά τα τραγούδια από τους ιστότοπους www.music-bazaar.com και www.musichellas.gr.

Ο Γεωργάκης είναι παντρεμένος με την Σοφία Αναγνωστοπούλου και έχει δύο παιδιά τον Παναγιώτη και τη Μυρτώ.

Με την ευγενική άδεια του συγγραφέα παραθέτω κάποια από τα ποιήματά του. Το πρώτο με τίτλο «Το πυροφάνι έσβησε για πάντα» γράφτηκε πρόσφατα και είναι αφιερωμένο από το συγγραφέα στη μνήμη του πατέρα του:

ΤΟ ΠΥΡΟΦΑΝΙ ΕΣΒΗΣΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Έσβησε για πάντα το μικρό το πυροφάνι
δεν θα ξανανάψει στο μικρό μας το λιμάνι
σίγησαν οι φάροι απο λύπη
τώρα ο ψαράς τους θα τους λείπει.

Δεν πέταξαν οι γλάροι απο συμπόνια
τον ήξεραν λεβέντη τόσα χρόνια,
όρθιο στη βάρκα να ψαρεύει
θηρίο στη ζωή του να παλεύει.

Δίχτυα στον παράδεισο θα ρίξει
με φίλους του παλιούς πάλι θα σμίξει
θλίψη στ΄Αη Νικόλα το νησάκι
έρημο στο μώλο το βαρκάκι.

Δάκρυσαν της Γύρας τα κρινάκια
στάση εργασίας τα καμάκια
μπόρες, κακουχίες και χειμώνες
πάλεψε, έδωσε αγώνες.

Ήθος, εντιμότητα και θάρρος
πατέρα στην πορεία θάσαι φάρος
στην άδικη ζωή ήσουν θηρίο
στους ήρωες ποτέ δεν λένε αντίο.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ

*Στη Βέρα για τα ατέλειωτα ταξίδια που μας χάρισε.

Xόρευε η βροχή πάνω στα τζάμια
σύννεφα σκεπάσανε τη Λάμια,
βαρύ αστραποβρόντι απ΄τη Γύρα
ξεθύμανε στους Μύλους η αλμύρα.

Τρεμόσβυνε στο Κάστρο το φανάρι
ανέβηκε ο ‘Ορφέας’ στο πατάρι,
διάλεξη σκαρώνει ο Κοκονιώρος
σαρώνει τα αυλάκια ο Μανιώρος.

Πάμε απέναντι ρε Βέρα
για να βρούμε τα παιδιά
η ζωή ειναι μια σφαίρα
ποτέ πίσω δεν γυρνά.

Πάμε με το πυροφάνι
το καμάκι, τη συρτή
μακροβούτια στο μουράγιο
και στου ‘Πάπιου’ δηλωτή.

Κι απόψε στον παράδεισο του ‘Μύτα’
έρωτες και πάθη όλα πίτα,
χέρια που απλώνονται θα ψάξω
με φίλους στου ‘Μουτρούκαλη’ θ΄αράξω.

‘Απόλλωνας’ και ‘Πάνθεον’ στη σκέψη
όνειρα θα βλέπω ως να φέξει
κερί που άναψα και μένει
βιτρό στο ιερό Φανερωμένη.

Πάμε απέναντι ρε Βέρα
για να βρούμε τα παλιά
να γλεντήσουμε τη μέρα
Πόντε, μόλο, Αη Μηνά,

να καλέσουμε τη μνήμη
στον Ανθώνα να μας βρεί
στην σκιά των ευκαλύπτων
με το πρώτο μας φιλί.

Στρώματα θα κάνουμε τα φύκια
Κάστρο, αμμόγλωσα και ρείκια
φεγγάρι προβολέας θα μας βλέπει
κανείς δεν θα μαντέψει αυτό το στέκι.

Έρχεται ο πατέρας με τη βάρκα
νύχτα στο παζάρι για την τσάρκα,
βλέμματα σε στύση ειναι μόνο
τη νιότη μου στα χέρια θα πληγώνω.

Πάμε απέναντι ρε Βέρα
να τα ζήσουμε ξανά,
να σηκώσουμε παντιέρα
στου πελάγους τα βαθιά

εποχή πού εχει φύγει
να καλέσουμε κρυφά
και να κάψουμε τα λάθη
στ΄Αη Γιάννη τη φωτιά.

Γελασα στου Βούλη την παρλάτα
δώσε μας κυρ Σπύρο μαντολάτα,
πίσω απ’ την μπάντα και στη ‘Διάνα’
κλέφτες κι’΄αστυνόμοι στην αλάνα.

Φέρε γλυκά αχ μπάρμπα Αντρέα
έγιναν οι γευσεις σου σημαία,
γλέντια, καρναβάλια και ρεσάλτο
με γλυκιές καντάδες στον ‘Ρεγάντο’.

Πάμε απέναντι ρε Βέρα
να γελάσουμε ξανά
στου Πουλιού την καλημέρα
στ΄Αη Γιαννιού τα δειλινά,

με τους ήλιους να μας παίρνουν
οπως φεύγουνε μαζί
και μετά όλοι να πούμε
εδώ είναι η ζωή.

Άλμπουμ: Η αγάπη γεννιέται πάντα το πρωί
Τίτλος: Ζήσε τη ζωή που νοσταλγώ
Πρώτη εκτέλεση: Κωνσταντίνος Μάτσικας
Μουσική: Γιάννης Ζουγανέλης

Λύσε τα ξανθά σου τα μαλλιά
γύρισε στο στήθος μου γλυκά κι αποκοιμήσου
Άκουσε τους χτύπους της καρδιάς
είναι ο ρυθμός που αγαπάς χτύποι δικοί σου

Ζήσε τη ζωή που νοσταλγώ
κάθε μου στιγμή σε αγαπώ είσαι δικιά μου
έχω τη μορφή σου φυλαχτό τρέμω μη σε χάσω
και χαθώ στη μοναξιά μου

Το σώμα σου ξανά θα προσκυνήσω
θα κλείσω στα σεντόνια τη στιγμή θα σε θυμάμαι
Τις νύχτες θα μαζέψω να σε πείσω
πως ζω με τη δική σου τη ζωή όπου και να΄μαι

Ζήσε τη ζωή που νοσταλγώ
κάθε μου στιγμή σε αγαπώ είσαι δικιά μου
έχω τη μορφή σου φυλαχτό τρέμω μη σε χάσω
και χαθώ στη μοναξιά μου

Σχολιάστε

Filed under Λευκάδα, Σύγχρονοι Λευκάδιοι