Ουλαλούμ – Γιάννης Σκαρίμπας

kera

  απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα,
  κι έλεγα: Θά ‘ρθει απόψε απ’ τα νερά
  κι από τα δάσα.
   
  Θά ‘ρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή,
  αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι
  και θα μυρίζει ήλιο και βροχή
  και νειό φεγγάρι…
   
  Και να, το κάθισμά σου σιγυρνώ,
  στολνώ την κάμαρά μας αγριομέντα,
  και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ
  χρυσή κουβέντα:
   
  …Πως – να, θα μείνει ο κόσμος με το «μπά»
  που μ’ έλεγε τρελόν πως είχες γίνει
  καπνός και -τάχας- σύγνεφα θαμπά
  προς τη Σελήνη…
  …………………………………………………………………….
  Νύχτωσε και δεν φάνηκες εσύ·
  κίνησα να σε βρω στο δρόμο -ωιμένα-
  μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα) χρυσή
  κι εσύ με μένα.
   
  Τόσο πολύ σ’ αγάπησα Κερά,
  που άκουγα δίπλα τα βήματά μου!
  Πάταγα γω -στραβός- μεσ’ τα νερά;
  κι εσύ κοντά μου…»
   
  «ΟΥΛΑΛΟΥΜ…» – Γιάννης Σκαρίμπας

Σχολιάστε

Filed under Σκόρπια Ποίηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s