Απορρίφθηκε τελικά «ως απαράδεκτη λόγω της αοριστίας της» η αίτηση του Δήμου Λευκάδας για τη βρύση στην τοποθεσία «Κεραμιδάκι» της Νικιάνας

Με την 100/2009 απόφασή του το Ειρηνοδικείο Λευκάδας απέρριψε ως «απαράδεκτη λόγω της αοριστίας της» την αγωγή του Δήμου Λευκάδας για τη βρύση στη θέση «Κεραμιδάκι» Νικιάνας.

Η παλιά βρύση στο «Κεραμιδάκι» Νικιάνας. Σύμφωνα με την εντοιχισμένη μαρμάρινη πλάκα η βρύση κτίσθηκε το 1890 από τον Γεώργιο Μπουμπούλη και ανακαινίστηκε στη σημερινή της μορφή το 1925 από την Ζωή Βαλαωρίτη, νύφη (μάλλον) του εθνικού μας ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.

Η παλιά βρύση στο «Κεραμιδάκι» Νικιάνας. Σύμφωνα με την εντοιχισμένη μαρμάρινη πλάκα η βρύση κτίσθηκε το 1890 από τον Γεώργιο Μπουμπούλη και ανακαινίστηκε στη σημερινή της μορφή το 1925 από την Ζωή Βαλαωρίτη, νύφη (μάλλον) του εθνικού μας ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.

Παραθέτουμε κάποια αποσπάσματα από την 100/2009 απόφαση του Ειρηνοδικείου Λευκάδας – οι τονισμοί είναι δικοί μας:

«… Με την υπό κρίση αίτηση ο αιτών Δήμος εκθέτει ότι μέσα στην ιδιοκτησία του καθ’ου (σ.σ. του εναγομένου), την οποία περιγράφει σ’ αυτήν, υπάρχει από αμνημόνευτα χρόνια κοινοτική βρύση η οποία τροφοδοτούσε όλους τους κατοίκους της πρώην κοινότητας Νικιάνας. Στη συνέχεια εκθέτει ότι ο καθ’ου και οι δικαιοπάροχοί του και συγκεκριμένα ο πωλητής του, αναγνώριζαν παλαιόθεν την ως άνω βρύση ως κοινόχρηστη και «άφηναν» ανενόχλητους τους κατοίκους και τους επισκέπτες να διέρχονται από το άκρο της ως άνω ιδιοκτησίας τους, κατά μήκος 20 μέτρων και πλάτος 1,80 παραπλεύρως με τη θάλασσα, να επισκέπτονται την κοινοτική βρύση και να «παίρνουν» νερό. Τέλος ο αιτών εκθέτει ότι κατά τον μήνα Μάιο ο καθ’ου περιέφραξε την ιδιοκτησία του αποκλείοντας έτσι στους κατοίκους από τη χρήση της βρύσης αυτής, η οποία εκτός των άλλων ανήκει στα εκτός συναλλαγής πράγματα και η θέση της είναι εντός της ζώνης αιγιαλού και παραλίας. Με βάση δε αυτά ζητά να υποχρεωθεί ο καθ’ου να πάψει να προσβάλλει την προσωπικότητά του, και συγκεκριμένα α) να υποχρεωθεί να αφαιρέσει την περίφραξη και τα άλλα εμπόδια που έχει τοποθετήσει καθ’ όλο το μήκος και πλάτος της οδού, άλλως να επιτραπεί τούτο σ’ αυτόν με δαπάνες του, και β) να πάψει να αποκλείει τη βρύση με κάθε είδους περιφράξεις που καθιστούν ανέφικτη την παροχή ύδρευσης ή αλλοιώνουν ή καταργούν την κοινή ωφέλεια αυτής. Ακόμη ζητεί να απειληθεί σε βάρος του καθ’ου χρηματική ποινή και προσωπική κράτηση για κάθε μελλοντική προσβολή της προσωπικότητάς του, καθώς και για τη μη τήρηση των όρων της απόφασης που θα εκδοθεί και να καταδικαστεί ο καθ’ου στη δικαστική του δαπάνη. Με τέτοιο περιεχόμενο και αιτήματα η ένδικη αίτηση είναι αόριστη και ανεπίδεκτη δικαστικής εκτίμησης, καθόσον ο αιτών αν και επικαλείται τον κοινόχρηστο χαρακτήρα των επιδίκων -βρύσης και δρόμου- δεν αναφέρει το τρόπο που αυτά κατέστησαν κοινόχρηστα. Ειδικότερα σε ότι αφορά τη βρύση δεν αναφέρει αν το νερό αυτής έχει ελεύθερη ροή, οπότε από τη φύση του θα ανήκει στα κοινόχρηστα ή είναι διοχετευόμενο, οπότε και θα έπρεπε να επικαλεσθεί τον τρόπο που αυτό κατέστη κοινόχρηστο, δεδομένου ότι όπως ο ίδιος αναφέρει στην αίτηση βρίσκεται εντός ιδιοκτησίας του καθ’ου. Να σημειωθεί εδώ ότι ως προς τη θέση της επίδικης βρύσης υπάρχει αντίφαση στην αίτηση, καθόσον ενώ αρχικά αναφέρεται ότι αυτή βρίσκεται εντός της ιδιοκτησίας του καθ’ου, στην συνέχεια όλως αντιφατικά αναφέρεται ότι βρίσκεται εντός της ζώνης αιγιαλού και παραλίας, τα οποία είναι κοινόχρηστα. Όσον αφορά τον επίδικο δρόμο, πέραν της ελλιπούς περιγραφής του, δεν αναφέρει με ποιο νόμιμο τρόπο, από αυτούς που αναφέρθηκαν στην μείζονα σκέψη (α) από το νόμο, (β) απ’ τη δικαιοπρακτική βούληση ή (γ) την αμνημονεύτου χρόνου αρχαιότητα, απέκτησε αυτός την ιδιότητα του κοινόχρηστου. Η ανάγκη δε να αναφερθεί τούτο γίνεται επιτακτικότερη, λόγω της αμφίβολης αναφοράς στην αίτηση ότι οι προκάτοχοι του καθ’ου και συγκεκριμένα ο πωλητής «παλιόθεν αναγνώριζαν την βρύση ως κοινόχρηστη και άφηναν ανενόχλητους τους κατοίκους και επισκέπτες να διέρχονται από το άκρο της ως άνω ιδιοκτησίας τους…». Περαιτέρω κι αν ακόμη ο αιτών ήθελε θεωρηθεί ότι με την γενική αναφορά παλαιόθεν εννοεί την αμνημονεύτου χρόνου αρχαιότητα, η αναφορά αυτή δεν αρκεί για να συνιστά νόμιμο τρόπο χαρακτηρισμού τούτου, ως κοινόχρηστου, γιατί για να προσλάβει αυτός την ιδιότητα του κοινοχρήστου με το θεσμό της αμνημονεύτου χρόνου αρχαιότητας, έπρεπε να επικαλεστεί ότι είχε δοθεί στην κοινή χρήση και τη θεραπεία του δημοσίου συμφέροντος από αμνημονεύτων χρόνων, ήτοι τουλάχιστον 80 χρόνια πριν την εισαγωγή του ΑΚ την 23-2-1946 (ΑΠ 286/87 Δνη 29, 1365, Ειρ. Παραμ. 5/1998, Τραπ. Νομ. Πληρ.), γεγονός που στην προκειμένη περίπτωση δεν αναφέρεται.

Συνεπώς σύμφωνα με τα προεκτεθέντα στη μείζονα νομική σκέψη, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη λόγω της αοριστίας της και να επιβληθεί εις βάρος του αιτούντος η δικαστική δαπάνη του καθ’ου (άρθ. 176 Κ.Πολ.Δ.)…»

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Δήμος Λευκάδας, Νικιάνα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s