Από την επετειακή εκδήλωση -35 χρόνια λειτουργίας- του Χορευτικού Ομίλου «Απόλλων» (Ντόρτμουντ Γερμανίας)

Ας μεταφέρει κάποιος στους γραφειοκράτες της Ελλάδας και του εξωτερικού, πως όταν βρίσκονται στα μέρη μας, να πατάνε ελαφρά γιατί πατάνε στα όνειρά μας…

Ψυχή του συλλόγου είναι, όπως αναφέραμε και άλλη φορά, ο συγχωριανός μας Ζώης Βρεττός και η σύζυγός του Δέσποινα Σαμαρτζή.

Δημοσιεύτηκε στον ομογενειακό ιστότοπο «Προβολές«.

Του Γιώργου Τσιτσιμπρή

Η επέτειος του «Απόλλωνα», μια παράσταση αντάξια του ονόματός του.

Dortmund, Dietrich-Keuning-Haus, στις 20.00′ ακριβώς, με απόλυτο σεβασμό στη συνέπεια των παρευρισκομένων, πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 31.01.09, η επετειακή εκδήλωση του χορευτικού Ομίλου «ΑΠΟΛΛΩΝ», γιορτάζοντας τα 35 χρόνια, αδιάλειπτης παρουσίας και προσφοράς στη φιλόξενη «πατρίδα» πλέον, τη Γερμανία.

apollon1 Μια εκδήλωση, ένα πραγματικό γλέντι, που περιέκλειε μια συγκλονιστική παράσταση – παρουσίαση του Ομίλου. Ένα video wall προετοίμαζε και συνόδευε όλη την εκδήλωση. Ξύπναγε, αναγκαστικά, μνήμες από το παρελθόν, αφού επανάφερε φευγαλέα,

χαρακτηριστικές στιγμές του Ομίλου από τα πρώτα του «παιδικά» βήματα, μέχρι τα ύστερα, τωρινά. Στιγμές από μεγάλα φεστιβάλ, από τηλεοπτικές παρουσιάσεις, από παραστάσεις σε ανάπαυλες μεγάλων διακρατικών συνεργασιών, μα και από ταπεινές συμμετοχές σε γλέντια του Ελληνισμού, των συλλόγων και της Εκκλησίας. 1300 παρουσιάσεις και συνεχίζει… Μ’ αυτή τη βροντερή – σιωπηλή εισαγωγή, άνοιξε η αυλαία της παράστασης.

Τα στέρεα βήματα του παιδικού τμήματος, με τα ενθουσιώδη τραγούδια τους, δεν άφησαν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης της συνέχειας. Η μέντοράς τους, η Ράνια, δασκάλα και στο χορό μα και στη σχολική τους ζωή, τους μπολιάζει τη γνώση με την παράδοση. Δένει την τυπική εκπαίδευση του σχολείου, με την άτυπη του Ομίλου.

Και στη συνέχεια το τμήμα των μεγάλων. Δίκαια αποκαλέστηκε παράσταση. Κατάφερε για 120 λεπτά να μας καθηλώσει χωρίς να μας κουράσει. Να μας σεργιανίσει χωρίς να μας μετακινήσει. Μας ξεκίνησε απ’ το Ιόνιο, τη Λευκάδα (πώς αλλιώς θα γινόταν). Μας πέρασε από Μακεδονία και Θράκη και μας έφτασε μέχρι το μαρτυρικό Πόντο. Μας ξενάγησε στα Μικρασιατικά παράλια και συνέχισε με περίπλου στα νησιά του Αιγαίου ως την Κρήτη, για να ξαναπιάσουμε στεριά στους αναστεναγμούς της Ηπείρου και να καταλήξουμε στη Θεσσαλία, με τον εθνικό ύμνο της Καραγκούνας και την αυθεντικότητα του Τάι –Τάι, τοπικό χορό της Καρδίτσας.

Όσο και αν προσπαθεί η λεκτική περιγραφή να αποδώσει τα δρώμενα, πάντα θα ξεφεύγει κάτι που θα βιώνεται αποκλειστικά από τους παρόντες. Και δεν γίνεται αλλιώς αφού μια παράσταση μπορεί να αγγίζει τα μάτια, τα αφτιά, το νου, την καρδιά. Είναι κυρίως η νοηματοδότηση της γλώσσας της καρδιάς που δεν εκφράζεται με λόγια αλλά γίνεται αντιληπτή από τον παλμικό συγχρονισμό τόσων ανθρώπων, που καταργεί τον τόπο και σε μεταφέρει σε μια ουτοπία. Τέτοια παράσταση ολιστικής προσέγγισης ήταν αυτή που ζήσαμε, με πολλή καρδιά και πολύ μεράκι. Η Δέσποινα, διαχειρίστηκε τόσο εύστοχα το χρόνο και τον τόπο που κατάφερε να παρουσιάσει, μαζί με τους 50 χορευτές και χορεύτριες, ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα τόσων γεωγραφικών περιοχών της πατρίδας μας. Έκλεψε την παράσταση η ποικιλία των φορεσιών, αφού η Δέσποινα και ο Ζώης, ως φυσικοί κτήτορες και συνεχιστές του «Απόλλωνα», διαθέτουν έναν υπερβολικό αριθμό (πάνω από 400 φορεσιές) ως ιδιόκτητη συλλογή, για τις ανάγκες του Ομίλου. Δεν ήταν όμως μόνο η ποικιλία των χορών, η πανδαισία των φορεσιών, η γλυκύτητα των ήχων, μα όλα αυτά, μαζί με την τάξη, τον συγχρονισμό, το πέρασμα από το ένα στο άλλο, σιωπηλά, χωρίς κενά, χωρίς χάσματα. Δίκαια η μεγάλη κυρία της ζώσας παράδοσης, η Πλουσία Λιακατά, καμάρωνε τη μαθήτριά της, Δέσποινα Σαμαρτζή, χοροδιδασκάλισσα του «Απόλλωνα». Έτσι είναι. Η χαρά και η τιμή του δασκάλου για όσα δεν πήγαν χαμένα… Και όσο και αν το αγέρωχο, αντάρτικο βλέμμα της παρατηρούσε και επιτηρούσε τα πάντα, την πρόδωσε η γλυκύτητά της με το υγρό θάμπωμα των γυαλιών της που συμπυκνωμένο κύλησε στο μάγουλο. Ας είναι, μπορεί να μην το είδαμε, μα το νιώσαμε ο καθένας στο δικό του μάγουλο.

Όλα αυτά εκτυλίσσονταν τόσο αρμονικά επί σκηνής, σαν στην αυλή του κεντρικού καφενείου του χωριού «Η ΟΜΟΝΟΙΑ», κάτω από τον πλάτανο της πλατείας, δίπλα στο τρεχούμενο νερό της βρύσης. Ναι, υπήρχαν όλα αυτά επί σκηνής, τόσο φυσικά, ως αυτονόητα. Και υπήρχαν χάρη στον επαγγελματισμό του ερασιτέχνη σκηνογράφου, του Δήμου, με την αρωγή λίγων, όπως πάντα, συναδέλφων του, που αντιλαμβάνονται την απόσπαση των εκπαιδευτικών ως προσφορά και όχι ως κατανάλωση, συνεχίζοντας τη δράση προηγούμενων και δεσμεύοντας τη στάση των επόμενων.

Μα η παράσταση ήταν κυριολεκτικά των μεταναστών. Του Φώτη, του Γιάννη, του Γρηγόρη, της Φρειδερίκης, της Νίτσας…Τηρουμένων των αναλογιών, υπήρξε μια παράσταση Ηρωδείου, από μετανάστες για μετανάστες και τους φίλους τους Γερμανούς. Πάνω από 1000 ζευγάρια μάτια, μετρήθηκαν να σπιθοβολούν αποσβολωμένα από το θέαμα και να ξεχύνονται στη συνέχεια επί σκηνής για να συνεχίσουν το πανηγύρι ως το πρωί. Ξεχωριστή τιμή επιφυλάχτηκε για όσους, από πολύ μακριά και από πολύ παλιά, κατάφεραν να βρεθούν κοντά τους, απονέμοντας τις αναμνηστικές πλακέτες στους τωρινούς χορευτές, συμβολική κίνηση της διαχρονικότητας και της μεταλαμπάδευσης της συνέχειας, απ’ τον έναν στον άλλο.

Παρών σ’ αυτή την ιωβηλαία εκδήλωση και ο σεβασμιότατος Μητροπολίτης Γερμανίας κ. Αυγουστίνος, για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του γι’ αυτή την πολύχρονη προσφορά. Εκκωφαντική σιωπή όμως από την Ελληνική Πολιτεία. Ούτε καν ένα χαιρετισμό δεν σκέφτηκαν οι αρμόδιοι. Και για να είμαστε ειλικρινείς, ένας χαιρετισμός είναι η αυτονόητη ενέργεια σε οποιαδήποτε εκδήλωση του εξωτερικού. Πόσο μάλλον σε ένα τέτοιο επετειακό γεγονός, μιας μακροβιότατης προσπάθειας, χωρίς καμία κρατική στήριξη (ούτε μια φορεσιά δεν χορηγήθηκε τόσα χρόνια). Είναι στιγμές που η στήριξη δεν χρειάζεται να είναι καν υλική αλλά ηθική. Ένα χτύπημα στην πλάτη για να εκφράσουν τα χείλη εκείνο το περίφημο «για την Ελλάδα ρε γαμώτο». Είναι σημειολογικής σημασίας η στήριξη και το απέδειξε ο «Απόλλων», αφού τα έσοδα των εισιτηρίων δεν θα καλύψουν ζωτικές ανάγκες του Ομίλου, αλλά θα διατεθούν, όπως δηλώθηκε εξ αρχής, στους καταφρονεμένους – πεινασμένους συνανθρώπους μας και μάλιστα εκτός Γερμανίας. Αλλά φαίνεται πως η αξιακή κλίμακα των γραφειοκρατών των Υπουργείων είναι διαφορετική. Προτεραιότητα της Ελλάδας (όλων των κυβερνήσεων) παραμένει ο Πολιτισμός και η Παιδεία, λένε. Τι έχουν τα έρμα;…Ως πότε θα ασελγούν στις ψυχές μας, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, υπεύθυνοι με μορφωτικό έλλειμμα;

Ως όμαιμος των μεταναστών εργατών οφείλω να γίνω αυστηρός, για να είμαι ωφέλιμος και όχι απλά ευχάριστος. Και δεν είναι μόνο ο «Απόλλωνας», υπάρχουν και άλλες προσπάθειες από αφανείς ήρωες, που κάποτε το ελληνικό κράτος πρέπει να χαρτογραφήσει και να ενισχύσει, γιατί τέτοιες προσπάθειες γεμίζουν τα αεροπλάνα του καλοκαιριού με τουρίστες και συγχρόνως διαφοροποιούν το πρόσωπο του ελληνισμού και το κάνουν να ξεχωρίζει ανάμεσα στις εθνότητες της διασποράς.

Κάποιος απ’ τους μακρινούς παρόντες
Για την αντιγραφή Γιώργος Τσιτσιμπής

Υ.Γ. Ας μεταφέρει κάποιος στους γραφειοκράτες της Ελλάδας και του εξωτερικού, πως όταν βρίσκονται στα μέρη μας, να πατάνε ελαφρά γιατί πατάνε στα όνειρά μας…

Σχολιάστε

Filed under Απόδημοι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s