Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2008

Ο συγχωριανός μας κομμουνιστής αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Τάσος Μανωλίτσης

Ο συγχωριανός μας κομμουνιστής αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης Τάσος Μανωλίτσης γεννήθηκε το 1925 στο χωριό Μαυρογιαννάτα της πρώην κοινότητας Αλεξάνδρου. Κατάγονταν από αγροτική οικογένεια. Μετά το δημοτικό έμεινε στο χωριό. Όταν ήρθε η Κατοχή ήταν 16 χρόνων. Από τις πρώτες ακόμη μέρες της κατοχής ο Λευκαδίτικος λαός αρχίζει να συζητά και να ανταλλάσει απόψεις, για να αντιπαρατεθεί ενάντια στους κατακτητές. Στην προσπάθεια αυτή αποφασιστικό ρόλο θα παίξει ο παλαίμαχος κομμουνιστής Στάθης Ζαβιτσάνος (Σταθιός) που κατώρθωσε να δραπετεύσει από τη Φολέγανδρο όπου ήταν εξόριστος και να γυρίσει το Μάη του 1941 στο νησί. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου εμφανίζεται ο πρώτος ένοπλος αντιστασιακός Λευκαδίτης, ο θρυλικός Πάνος Γιαννούλης. Στην προσπάθειά του να βγάλει μια γραφομηχανή έξω από την πόλη της Λευκάδας ο Γιαννούλης συγκρούεται με μια ιταλική περίπολο, που θέλησε να του κάνει έρευνα, σκοτώνοντας με το πιστόλι του έναν Ιταλό και τραυματίζοντας δεύτερο. Ο ίδιος κατώρθωσε να διαφύγει. Αυτό ήταν το πρώτο αιματηρό επεισόδιο στο νησί που αναπτέρωσε το ηθικό του λαού. Στα μέσα περίπου του ’42 η ΕΑΜική Αντίσταση στη Λευκάδα συγκροτεί την πρώτη ένοπλη ΕΛΑΣίτικη ομάδα με καπετάνιο τον Πάνο Γιαννούλη.

Ο Τάσος Μανωλίτσης ήταν ένα από τα εφτά μέλη αυτής της πρώτης ομάδας. Από κει και πέρα συμμετέχει στον ηρωικό ένοπλο αντιστασιακό αγώνα του ΕΛΑΣ ως το τέλος. Πάντα δίπλα στον καπετάνιο Πάνο Γιαννούλη. Χάρος ήταν το ψευδώνυμό του στον τακτικό ΕΛΑΣ. Παίρνει μέρος σε 44 συνολικά μεγάλες και μικρές μάχες με τον κατακτητή και τους συνεργάτες του διακρινόμενος για τον ηρωισμό και την αντοχή του. Μεταξύ αυτών στη μεγάλη μάχη της Αμφιλοχίας ως καπετάνιος της ανταρτοεπονίτικης ομάδας του 1ου Λόχου του ΙΙΙ Τάγματος του 2/39 Συντάγματος, στην ενέδρα στο σιδηροδρομικό σταθμό του Αιτωλικού, στη μάχη της Γουρίτσας κ.ά.

Ο Τάσος Μανωλίτσης αναγκάζεται μετά την απελευθέρωση, εξαιτίας της τρομοκρατίας και των διωγμών σε βάρος των αγωνιστών που συμμετείχαν στο ΕΑΜικό κίνημα, να ξαναβγεί στην παρανομία. Βρίσκεται και πάλι με μερικούς ακόμη συντρόφους του στο πλευρό του επίσης διωκόμενου καπετάνιου Γιαννούλη. Η ομάδα των παράνομων αγωνιστών μεγαλώνει με τον καιρό και το 1947 είναι μια αξιόλογη μονάδα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) στη Λευκάδα. Την περίοδο 1946-1947 ιδρύεται το Αρχηγείο Ξηρομέρου-Λευκάδας του ΔΣΕ με αρχηγό τον Πάνο Γιαννούλη. Ο Τάσος Μανωλίτσης είναι επικεφαλής της ομάδας ασφαλείας του Αρχηγείου.

Στις αρχές του 1947 το μεγαλύτερο τμήμα της ομάδας του Γιαννούλη περνά στο Ξηρόμερο, κατόπιν εντολής του Γενικού Αρχηγείου του Δημοκρατικού Στρατού, με σκοπό τη δημιουργία αντάρτικου κινήματος στην περιοχή. Το τμήμα Γιαννούλη ενώθηκε με μια μικρή ομάδα που βρίσκονταν εκεί. Οι αντάρτες έχουν να αντιμετωπίσουν απαρχής ισχυρές δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού ΜΑΥδες και χωροφύλακες. Κοντά στο χωριό Παλιάμπελα συγκρούονται με τις δυνάμεις αυτές, όπου συλλαμβάνεται αιχμάλωτος ο σύνδεσμος τους με το Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ, ο οποίος υποκύπτοντας στα βασανιστήρια αποκαλύπτει στον εχθρό όλο το σχέδιο δράσης των ανταρτών. Οι αντάρτες υποχρεώνονται να χωριστούν σε μικρές ομάδες, από τις οποίες η μία ξαναπέρασε στη Λευκάδα, ενώ οι άλλες παρέμειναν στην Ακαρνανία. Μια από αυτές υπό τον Γιαννούλη, στην προσπάθειά της να αποφύγει ένα κυβερνητικό απόσπασμα, έφτασε στο Άκτιο (Πούντα) και πρόβαλε άμυνα μέχρι τέλους. Ο Γιαννούλης έχασε τη ζωή του στην τελική προσπάθεια να διαφύγει με καΐκι μαζί με δύο συντρόφους του. Οι σύντροφοί του αυτοί ήταν ο Τάσος Μανωλίτσης και ο ανηψιός του Γιώργος Μανωλίτσης που αιχμαλωτίστηκαν.

Στη μάχη αυτή της Πούντας σκοτώθηκαν ο δάσκαλος Γεράσιμος Θερμός (Τιλίλας), ο Ζώης Παπαδόπουλος, ο Κώστας Ζακυνθινός (Ρέντζος), ο Τάσος Θωμά Μανωλίτσης (Βρακάς) και ο Νίκος Γαζής (Παπλαγιάννης). Ο πολιτικός επίτροπος της ομάδας Ζώης Κούρτης (Φασόλιας), τραυματίστηκε σε συμπλοκή -αφού υποδείχτηκε μετά από προδοσία, όπως λέγεται, η θέση όπου βρισκόταν- και αυτοκτόνησε  κοντά στο χωριό Νικιάνα για να μην αχμαλωτιστεί από τους διώκτες του. Μια βδομάδα μετά τη μάχη του Ακτίου εκβράστηκε στην παραλία της Γύρας το πτώμα του Πάνου Γιαννούλη. Ο λαός της Λευκάδας, παρά την τρομοκρατία που επικρατούσε θρήνησε τον καπετάνιο του. Πάνω από δύο χιλιάδες πολίτες συμμετείχαν στην κηδεία του.

[Φωτογραφία ανταρτών του 2/39 Συντάγματος του ΕΛΑΣ στην Αμφιλοχία, μετά τη Βάρκιζα, την ημέρα παράδοσης των όπλων τους. Είναι όλοι τους Λευκαδίτες. Διακρίνεται πρώτος από αριστερά καθιστός ο Τάσος Μανωλίτσης (Χάρος). Πηγή: Πανταζής Ν. Παπαδάτος, «Ήρωες και Μάρτυρες της Λευκάδας», Αθήνα 1982, Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».]

Να πως έχει περιγράψει ο ίδιος ο Τάσος Μανωλίτσης σε γραπτό του τις τελευταίες στιγμές με τον καπετάνιο Πάνο Γιαννούλη μετά τη μάχη στην Πούντα όπου και διαλύθηκε η ομάδα τους: «Στην προσπάθειά μας να αποφύγουμε τους διώκτες μας ο Πάνος Γιαννούλης, εγώ και ο ανηψιός μου ο Γιώργος πέσαμε στη θάλασσα έχοντας τον Γιώργο πάνω σε μια σχεδία από καλάμια, επειδή δεν ήξερε μπάνιο. Μετά από 17 ώρες, κι ενώ παρά λίγο να πνιγούμε, πέσαμε πάνω σε κυβερνητικά αποσπάσματα. Στην άνιση συμπλοκή που ακολούθησε σκοτώθηκε ο Πάνος Γιαννούλης, εγώ τραυματίστηκα και μαζί με τον ανηψιό μου Γιώργο πιαστήκαμε αιχμάλωτοι. Καταδικάστηκα σε θάνατο από το Στρατοδικείο σκοπιμότητας, γιατί δεν αποκήρυξα το λεγόμενο παιδομάζωμα και τον Μάρκο Βαφειάδη. Κάθησα σχεδόν 16 χρόνια φυλακή και βγήκα το 1962».

Η χούντα τον ξαναθυμήθηκε το 1967 και τον στέλνει για άλλα 3,5 χρόνια φυλακή και εξορία, πρώτα στη Γιούρα και μετά στη Λέρο, γιατί σύμφωνα με το καθεστώς της εποχής οι κομμουνιστές: «Παρά τας συστάσεις και νουθεσίας, όπως παύσουν την εγκληματικήν δια την Ελλάδα δράσιν των, όχι μόνον ουδεμία μεταμέλειαν επιδεικνύουν, αλλ’ αρνούνται να δηλώσουν, έστω και προφορικώς, ότι αφιέμενοι ελεύθεροι, δε θα αναμιχθώσιν εις παρανόμους ενεργείας, στρεφόμενοι κατά του κράτους της Δημοσίας Τάξεως και Ασφάλειας και ότι θα διάγουν φιλησύχως και νομιμοφρόνως…».

Ο Τάσος Μανωλίτσης, ο αταλάντευτος αυτός κομμουνιστής, πριν φύγει από τη ζωή, με τη συγκατάθεση της γυναίκας του Βασιλικής, δίνει όλα τα υπάρχοντά του στο κόμμα του, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, που τόσο πολύ αγάπησε. Μια ακόμα πράξη πίστης και αφοσίωσης. Γράφει στη διαθήκη του: «Όλη η ακίνητη περιουσία που έχω στη Λευκάδα να περιέλθει στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, που έχει έδρα του τον Περισσό και Γενική Γραμματέα, σήμερα, την Αλέκα Παπαρήγα. Παράκληση και επιθυμία μου είναι να διατεθούν για την αγορά γραφείων της Κομματικής Οργάνωσης Λευκάδας και της Κομματικής Οργάνωσης Αιγάλεω. Εάν κάτι περισσέψει να δοθούν στο Παράρτημα της ΠΕΑΕΑ Λευκάδας για να φκιάσει δύο μνημεία, ένα στη Πούντα και ένα στον Άγιο Νικόλαο για τους πέντε εκτελεσμένους (…) Θέλω να θαφτώ στην Αθήνα. Μετά τρία χρόνια τα κόκαλά μου να μεταφερθούν στη Λευκάδα και να τοποθετηθούν ή στο νεκροταφείο του χωριού μου ή στο κτήμα μου στο Γαλανό. Θέλω να αγναντεύω τον Σκάρο, το βουνό που με φύλαξε στην Αγκαλιά του τα Πέτρινα Χρόνια (…) Όλα μου τα γραφτά να δοθούν στην ΚΟ Λευκάδας, καθώς και τα βιβλία μου. Τα παράσημά μου, φωτογραφίες κλπ. ενθύμια, να δοθούν, μετά το θάνατο της γυναίκας μου, στην ΚΟ Λευκάδας του ΚΚΕ. Τη δωρεά αυτή την κάνουμε η γυναίκα μου κι εγώ. Θέλω η γυναίκα μου να συνεχίζει να δίνει τη συνδρομή μου στην ΚΟ του Αγίου Σπυρίδωνα και στην επέτειο του θανάτου μου κάθε χρόνο να δίνει ένα ποσό στο «Ριζοσπάστη». Τη διαθήκη μου αυτή τη συνέταξα και την έγραψα ο ίδιος με τα χέρια μου και την υπογράφω στο τέλος της και επιθυμώ την πιστή εκτέλεσή της. Αθήνα 25.8.99″.

[Αϊτέ μου πέτα ελεύθερος και πήγαινε στο Σκάρο/ και πάντου μήνυμα πικρό μήνυμα λυπημένο/ Πες του αϊτέ μου πως έφυγε ο Τάσος Μανωλίτσης/ πήγε ταξίδι μακρυνό που γυρισμό δεν έχει… Ο τάφος του Τάσου Μανωλίτση στο νεκροταφείο του χωριού Νικιάνα Λευκάδας. ]

Πηγή:
Εφημερίδα «Ριζοσπάστης»
Πανταζή Ν. Παπαδάτος, Ήρωες και Μάρτυρες της Λευκάδας, Αθήνα 1982, Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»
Ζώης Τ. Κουτσαύτης, Η Εθνική Αντίσταση στη Λευκάδα (Ιταλική και Γερμανική κατοχή), Αθήνα 1991, Έκδοση ΠΕΑΕΑ Λευκάδας

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Αριστερά, Ιστορία, Μαυρογιαννάτα, Πορτραίτα αγωνιστών

Αεροφωτογραφίες τοπίων από το νησί της Λευκάδας

Θαυμάσιες αεροφωτογραφίες από διάφορα μέρη της Λευκάδας, αλλά και από άλλα μέρη της Ελλάδας, μπορεί να δει κάποιος  στον ιστότοπο www.airphotos.gr Τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στους διαχειριστές-ιδιοκτήτες του ιστότοπου, που όπως λένε:

Ο σκοπός του δικτυακού αυτού τόπου είναι να προβάλλει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό την άγνωστη στους πολλούς αλλά πανέμορφη όψη από ψηλά της πατρίδος μας, συγκεντρώνοντας και αναδημοσιεύοντας αεροφωτογραφίες από δικτυακούς τόπους πιλότων-ερασιτεχνών φωτογράφων που μας παραχωρούν ευγενικά. Όλες οι φωτογραφίες αναφέρονται σε ελληνικά τοπία (πόλεις, χωριά, όρη, ποταμοί, λίμνες, αξιοθέατα), είναι ερασιτεχνικές λήψεις και δεν προορίζονται για εμπορική εκμετάλλευση.

[Η πόλη της Λευκάδας από ψηλά. Αεροφωτογραφία που λήφθηκε τον Αύγουστο 2008, από τον Κώστα Γκαρέλα, από την Αερολέσχη Δράμας]

Σχολιάστε

Filed under Λευκάδα

Ένα πιο παλιό προτεκτοράτο των Μεγάλων Δυνάμεων στα Βαλκάνια

Η Λευκάδα έχει, όπως και τα άλλα Ιόνια Νησιά, μια μακραίωνη και πολυτάραχη ιστορία. Γνώρισε πολλούς κατακτητές και δυνάστες. Για 205 περίπου χρόνια, από το 1479 μέχρι το 1684, κατέχεται από τους Οθωμανούς. Ακολουθεί η περίοδος της Ενετοκρατίας που κράτησε μέχρι το 1797. Μετά βλέπουμε να καταλαμβάνεται από τους Δημοκρατικούς Γάλλους και ακόλουθα από τους Ρωσοτούρκους. Στο διάστημα από το 1800 μέχρι το 1807 δημιουργείται η Επτάνησος Πολιτεία («Republica Settinsulare» ή «Republica delle Sette Isole Unite»). Ακολουθεί η κατοχή από τους Αυτοκρατορικούς Γάλλους μέχρι το 1810. Μετά η Αγγλοκρατία που κράτησε μέχρι το 1864, οπότε και τα Επτάνησα ενώνονται με την Ελλάδα.

Βλέπουμε, ιδιαίτερα προς το τέλος του 18ου και αρχές του 19ου αιώνα, η Λευκάδα καθώς και τα άλλα νησιά της Επτανήσου να είναι έρμαια της πολιτικής που ακολουθούσαν οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής εκείνης. Στο Συνέδριο της Βιέννης όπου μοιράστηκε η Ευρώπη μετά τις ανακατατάξεις που επέφεραν οι Ναπολεόντιοι Πόλεμοι, αποφασίστηκε ότι τα νησιά του Ιονίου θα αποτελούσαν ένα ανεξάρτητο κράτος, τις Ηνωμένες Πολιτείες των Ιονίων Νήσων υπό την προστασία της Βρετανίας. Ένα προτεκτοράτο γεννιόνταν ως αποτέλεσμα της συνήθους πολιτικής των Μεγάλων, της πολιτικής «του διαίρει και βασίλευε», που τόσο καλά εξασκείται ακόμη και σήμερα στην πολύπαθη περιοχή των Βαλκανίων.

[Τίτλος: Gazzetta degli Stati Uniti delle Isole Ionie (Εφημερίς του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων) – Χρονολογία έκδοσης: 11/23 Decembre 1826 – Τόπος έκδοσης: Corfu (Κέρκυρα) – Εκδότης: Nella stamperia del Governo ]

Ο πρώτος «Λόρδος Ύπατος Αρμοστής» του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων ήταν ο στρατηγός Τόμας Μέτλαντ, θιασώτης της Ιεράς Συμμαχίας. «Άνθρωπος δραστήριος, πολιτικός έμπειρος, αλλά τυραννικός, βίαιος και ανελεύθερος», όπως περιγράφεται στο βιβλίο «Ιστορία της νήσου Λευκάδος» του Π. Γ. Ροντογιάννη. Το αξίωμα του ήταν κάτι αντίστοιχο με αυτό του Πολ Μπρέμερ, 185 χρόνια αργότερα στο Ιράκ. Ο Μέτλαντ και οι άνθρωποί του θέσπισαν και το Σύνταγμα του 1817. Γράφει ο Σίδερις σχετικά με αυτό: «Το Σύνταγμα τούτο συγκροτεί ουχί κυρίαρχον πολιτείαν…, αλλά κράτος προτεκτοράτον της Μεγάλης Βρετανίας και στρατιωτικώς κατεχόμενον υπ’ αυτής».

[Τίτλος: Gazzetta Uffiziale degli Stati Uniti delle Isole Ionie (Εφημερίς Επίσημος του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων) – Χρονολογία έκδοσης: 13 Σεπτεβρίου 1847 – Τόπος έκδοσης: Corfu (Κέρκυρα) ]

Η κυβέρνηση του προτεκτοράτου, που έλεγχε την αστυνομία, τα δικαστήρια, την πολιτοφυλακή και τη δημόσια υγεία, απαρτίζονταν μεν από Επτανησιώτες που εκλέγονταν από το λαό, η πραγματική όμως εξουσία βρισκόταν στα βρετανικά χέρια. Οι βρετανικές αρχές είχαν δικαίωμα βέτο στους νόμους οι οποίοι ψηφίζονταν στη βουλή, μπορούσαν να διορίζουν ανώτατους αξιωματούχους στα δημόσια θεσμικά όργανα, όπως στην αστυνομία, στα δικαστήρια και αλλού. Διατηρούσαν επίσης στρατό κατοχής σε κάθε νησί που διοικούταν από βρετανούς αξιωματικούς. Οι εξεγέρσεις των χωρικών, όπως αυτή του 1819 στη Λευκάδα, ως αποτέλεσμα της καταπίεσης και της ξενικής κατοχής, ήταν στην ημερήσια διάταξη. Με λίγα λόγια ό,τι γινόταν τότε βλέπουμε να γίνεται και σήμερα. Ο συσχετισμός με τα τωρινά προτεκτοράτα, δημιούργημα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της εποχής μας, είναι πασιφανής. Η πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» καλά κρατεί μέχρι τις μέρες μας, όπως φαίνεται.

Σχολιάστε

Filed under Ιστορία, Λευκάδα

Αιμοδοσία στο αγροτικό ιατρείο Νικιάνας

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Νικιάνας «Οι Σκάροι», διοργανώνει, την Κυριακή 5 Οκτωβρίου, στις 10.00 το πρωί, στο αγροτικό ιατρείο της Νικιάνας, εθελοντική αιμοδοσία.

H εθελοντική αιμοδοσία είναι σίγουρα μια χειρονομία καλής θέλησης, φροντίδας και αγάπης προς τον συνάνθρωπό μας. Ευχόμαστε να συμμετάσχουν πολλοί συγχωριανοί μας.

Σχολιάστε

Filed under Εκδηλώσεις, Κοινωνικά θέματα, Νικιάνα

Εκδήλωση Τιμής και Μνήμης για τη δράση του Δημοκρατικού Στρατού στη Λευκάδα

Η Νομαρχιακή Επιτροπή Λευκάδας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας διοργανώνει, την Κυριακή 5 Οχτώβρη 2008, στις 7.00 μ. μ., στο Δημοτικό Κινηματογράφο «Απόλλων», εκδήλωση τιμής και μνήμης για τη δράση του Δημοκρατικού Στρατού στη Λευκάδα. Η εκδήλωση είναι αφιερωμένη στα 90χρονα του κόμματος.

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιλαμβάνει:

  • Ομιλία από το Γεράσιμο Αραβανή μέλος της Κ. Ε. του Κ.Κ.Ε.
  • Προβολή DVD για το Δημοκρατικό Στρατό
  • Απαγγελίες ποιημάτων
  • Μουσικό αφιέρωμα

Σχολιάστε

Filed under Αριστερά, Εκδηλώσεις, Ιστορία, Λευκάδα

Θερινά ημερολόγια: Λευκάδα ΙΙΙ + IV

Θερινά ημερολόγια: Λευκάδα ΙII

Τετάρτη, 30 Ιουλίου: Αποφασίζω να περάσω τη μέρα μου στο νότο. Οι παραλίες του νησιού σ’ αυτή την πλευρά είναι λιγότερο λιμπιστερές. Βράχια μαύρα που θυμίζουν ελαφρόπετρα και βοτσαλώδεις ακτές, μοιάζουν να ανήκουν σ’ άλλο νησί κι όχι σε κείνο που βαφτίζεται στα πιο τυρκουάζ και γαλαζωπά νερά του Ιονίου της δυτικής πλευράς. Οι βοστρυχώδεις ακτές και οι ήρεμοι κόλποι των Σύβοτων και του Μικρού Γιαλού με κερδίζουν παρά την ήπια τουριστική ανάπτυξη των χωριών και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια που κατακλύζουν τις πλαγιές.

Πάνω στον κεντρικό δρόμο, αποφασίζω να κάνω μια στάση στο οινοποιείο της «Λευκαδίτικης γης». Ένα σύμπλεγμα πέτρινων σπιτιών φιλοξενεί το παρασκευαστήριο, την έκθεση και τα γραφεία της μικρής επιχείρησης. Μου κάνουν μια σύντομη ξενάγηση στους χώρους του οινοποιείου και δοκιμάζω τις ντόπιες ποικιλίες: το φρουτώδες, καλόγνωμο και γλυκό στο τελειώμά του λευκό από την ποικιλία Βαρδέα, το αρκετά δύσκολο και ξηρό ροζέ και το γλυκό κόκκινο με το μουσικό όνομα «Μελήδονος» που πάει περίφημα με κάποιο ελαφρύ επιδόρπιο, αλλά και μόνο του, θαρρώ, με τριμμένο πάγο σαν απεριτίφ.

Το μεσημεριανό Νυδρί μου αφήνει την ίδια άνιση εντύπωση. Όσο με απωθεί η άσχημη τουριστική ανάπτυξη, τόσο με γοητεύει η τοπογεωγραφία του. Από το Βλυχό που κάποτε ήταν πιο πλούσιο από το γείτονά του, μέχρι τα πριγκηπονήσια της Λευκάδας, Μαδουρή, Σπάρτη, Σκορπίδι, Σκορπιό και Μεγανήσι, το μάτι χορταίνει την πάλη του δασωμένου βράχου με το γαλάζιο. Ο δρόμος που με ανεβάζει μέχρι το Πλατύστομα, χαρτογραφεί τα νυσταγμένα νησιά που ξετινάζουν από πάνω τους μέχρι το απομεσήμερο την πρωινή αχλή.

Το μεσημεράκι με βρίσκει ξανά στα Κολυβάτα, να τρώω την κολοκυθόπιτα της κυρά Μαρίας και να λέμε ιστορίες για τη ζωή και το θάνατο. Δεν αντέχω να καταγράψω εδώ όσα ειπώθηκαν. Ανήκουν σε μια δική τους διήγηση που χωνεύω ακόμη στα σωθικά μου.

Η επαναληπτική περιδιάβαση στους δρόμους της Λευκάδας με φέρνει πάλι στα ίδια σοκάκια, στις μυρωδιές από γεμιστά και λευκαντικό από τις απλωμένες μπουγάδες. Τελειώνω το βράδυ μου ανοίγοντας και σιγοπίνοντας το λευκό της «Λευκαδίτικης γης». Μισομεθυσμένη γέρνω στο κρεβάτι μου και με παίρνει ένας ύπνος γεμάτος όνειρα που διακόπτεται από τις νυχτερινές βόλτες της οικόσιτης σαρανταποδαρούσας στα δοκάρια του ξύλινου ταβανιού.

Πέμπτη, 31 Ιουλίου: σήμερα περιδιαβαίνω το βόρειο κομμάτι του νησιού, προσπαθώντας να αναρρώσω από τη χθεσινοβραδινή οινοποσία. Αμμώδεις παραλίες στους Μύλους και ένα κρεμασμένο πάνω από τη ράχη μου πευκοδάσος στην άλλοτε κοσμοπολίτικη παραλία του Αγίου Ιωάννη, η οποία έχει φαγωθεί από το κύμα του Ιονίου και παρακμάζει πλέον, είναι τα πιο ενδιαφέροντα θαλασσινά σημεία κοντά στην πόλη της Λευκάδας. Μετά παίρνω τον ανήφορο για Τσουκαλάδες και από μια ορεινή διαδρομή που στο ένα χέρι έχει το πράσινο του πεύκου ενώ στο άλλο τα μπλε νερά της θάλασσας, καταλήγω και πάλι στα Πευκούλια που με την ηρεμία τους με κρατούν για κάμποση ώρα μαζί με παρέες Ισπανών, Ιταλών και Άγγλων. Το προσκύνημα στο Κάθισμα και στους Εγκρεμνούς θα περιμένει μια άλλη εποχή, ίσως αρχές Ιουνίου, όταν θα επισκεφθώ ξανά το νησί. Γιατί το υποσχέθηκα στον εαυτό μου: θα ξανάρθω σ’ αυτά τα μέρη.

Το απογευματάκι με βρίσκει στο νότο, στα Σύβοτα που ξεροψήνονται ακόμη μέσα στον ανελέητο ήλιο. Τελικά η ψαροφαγία στα νησιά είναι μια δύσκολη υπόθεση, αλλά αφού πήγα συστημένη μέχρι εκεί, θα υποστώ τα μέτρια πιάτα και την αμφιβόλου φρεσκάδας τσιπούρα. Για την επιστροφή επιλέγω τον κάμπο του Νυδρίου και το φιδωτό δρόμο μέσω Βαυκερής που με βγάζει στο Πλατύστομα. Η Μαδουρή με το σπίτι του Βαλαωρίτη και οι δαντέλες του Βλυχού βάφονται στο υποκίτρινο του ήλιου που πεθαίνει. Θα καταλύσω για πολλές ώρες, μέχρι τα χαράματα σχεδόν, μέσα στο μεγάλο πέτρινο δωμάτιο, κάνοντας με τον Πιατσόλα μου συντροφιά στα τριζόνια. Ένας επίμονος στομαχόπονος θα με κρατήσει καθηλωμένη στο κρεβάτι, αλλά η νύχτα σε κάτι τέτοια μέρη έχει πάντα ένα ιαματικό γλύκασμα.

Θερινά ημερολόγια: Λευκάδα IV

Παρασκευή, 1 Αυγούστου: η τελευταία μέρα στη Λευκάδα με βρίσκει και πάλι στα νότια του νησιού. Η περιέργεια να δω την παραλία με το ποιητικό όνομα, το Αγιοφύλι που όλοι μου παίνευαν εδώ και μέρες, με βάζει μέσα στο θαλάσσιο ταξί. Μετά από μια διαδρομή κόστα-κόστα διάρκειας δέκα λεπτών από την Βασιλική, δίπλα από απόκρημνους βράχους και παραλίες μοναχικές, φτάνω στην κόγχη ενός λευκού βράχου. Αυτό το σχεδόν κάθετο, αστραφτερό λιθάρι κρατάει στα πόδια του ένα φυσικό όρμο με άσπρο βότσαλο. Το καϊκάκι δένει πρόχειρα στην ακτή κι εγώ χάνω το βλέμμα μου σε νερά γαλαζοπράσινα. Από την κορυφή ενός βράχου, ένας ηλικιωμένος κύριος μας υποδέχεται με ένα ηχηρό παφλασμό, πέφτοντας από μια ιλιγγιώδη απόσταση μέσα στα κρύα νερά.

Η μικρή παραλία είναι σαν ζεστή αγκαλιά. Λίγο αντέχει κανείς πάνω στην ακτή και συχνότερα αναζητά τη θαλασσινή δροσιά και τις βουτιές μέσα στα πολύχρωμα νερά. Όταν μετά από ώρα έρχεται το καράβι της επιστροφής, αφυδατωμένη από τον ήλιο και την αλμύρα ανασαίνω αχόρταγα το δροσερό αεράκι.

Τελευταία απογευματινή βόλτα και στην Λευκάδα, σε μια δύσκολη ώρα, με τον ήλιο να λιώνει κτίρια κι ανθρώπους στο καμίνι του. Αποφασίζω να δοκιμάσω μια παραδοσιακή ταβέρνα στα στενά, λίγο πιο πάνω από την ωραία βόλτα στο ντόκο. Το φαγητό μέτριο και τυποποιημένο, αλλά η παρέα των Άγγλων δίπλα μου φαίνεται να το απολαμβάνει με την ψυχή της. Μόλις δροσίζει, αναχωρώ από την πρωτεύουσα με τις αφύσικα πολλές λεωφόρους για το μέγεθός της, τα γεμάτα δρόμους αυτοκίνητα και μηχανάκια και την παντελή έλλειψη μιας πρόβλεψης για ποδηλατοδρόμους και πεζοδρόμια. Έχω για μια ακόμη φορά στην Ελλάδα την αίσθηση ότι στην πόλη αυτή χάθηκε οριστικά ένα στοίχημα για μια ανθρώπινη ζωή τόσο για τους κατοίκους όσο και για τους επισκέπτες της.

Σάββατο, 2 Αυγούστου: αναχωρώ νωρίς για ένα ταξίδι που θα διαρκέσει περισσότερο απ’ όσο είχα αρχικά φανταστεί. Η συνιστώμενη από γνωστούς παραθαλάσσια διαδρομή, με φέρνει απέναντι από την Λευκάδα, από στενούς επαρχιακούς δρόμους με περίεργες κλίσεις και αναγκαστικές στάσεις σε χωριά και κωμοπόλεις που βρίσκονται στο διάβα της. Το καταπράσινο και ορεινό νησί Κάλαμος, μοιάζει από μακριά συνέχεια της στεριάς. Ορμίσκοι με κυπαρισσί νερά και άγριες πλαγιές γεμάτες ελεύθερους κατασκηνωτές μου κρατούν συντροφιά μέχρι τον Αστακό. Μετά, ο δρόμος μπαίνει στα μεσόγεια, δίπλα σε κανάλια καταμεσής ενός κάμπου ευλογημένου που δεν του λείπει το νερό κι έτσι τα δέντρα του έχουν ένα βαθύ πράσινο, πλούσιο χρώμα.

Πιο πέρα η λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, και σειρές κεφάλια από συνταξιούχους που παίρνουν το πρωινό τους μπάνιο μέσα σε γούβες δίπλα στις Αλυκές -θέαμα που πολύ θα ήθελα να μπορούσα να φωτογραφήσω. Καθώς προσπερνάω την πόλη που δεν έχω επισκεφθεί ποτέ μου, την πόλη του Παλαμά, του Μπάϊρον, την χιλιοτραγουδισμένη του Σολωμού, μια δυσάρεστη έκπληξη θα μου αλλάξει τα σχέδια της ομαλής μέχρι εκείνη τη στιγμή πορείας μου προς το Αντίρριο. Ένα τουμπαρισμένο φορτηγό που μεταφέρει κηροζίνη έχει κλείσει το δρόμο. Φυσιολογικά, θα έπρεπε να καθίσω σε μια σκιά, όπως με προτρέπει ο μπροστινός ευγενέστατος Ναυπακτιώτης. Αλλά φευ….το χαλασμένο μου λογισμικό με βάζει να γυρίσω πίσω, να πάρω το δρόμο για Αγρίνιο –διασχίζοντας τον πάτο ενός εντυπωσιακού φαραγγιού- και λίγο πριν την πόλη, να στρίψω για Καινούργιο και φυσικά για τα παραλίμνια χωριά της Τριχωνίδας.

Αυτή την ώρα κάτω από τον μεσημεριανό ήλιο, που είναι πιο σκληρός σε τούτα τα μέρη, οι δρόμοι είναι σχεδόν άδειοι και τα χωριά νωχελικά και σιωπηλά. Φθινόπωρο και άνοιξη πιστεύω ότι θα είναι εξαιρετική η φύση και η ζωή δίπλα στη λίμνη. Προς το παρόν διασχίζω το δρόμο ανάμεσα στα πέτρινα σπίτια της Μυρτιάς, του Θέρμου –κεφαλοχώρι με δροσερές πλατείες και ζωή ακόμη και τώρα- και φεύγω από τη λίμνη, για να χαθώ μέσα στα βουνά. Ανάληψη, Συκιά και επιτέλους η Ναύπακτος. Βέβαια, άλλο να το γράφει κανείς κι άλλο να το ζει. Η διαδρομή μέσα στα βουνά μου φαίνεται μακρινή και δύσκολη. Όταν πια αντικρίζω τη θάλασσα, η χαρά μου δεν θα κρατήσει για πολύ.

Παίρνω ήσυχα-ήσυχα τη σειρά μου σε μια ατέλειωτη ουρά, αγανακτισμένη που μια σύγχρονη γέφυρα δεν έχει ένα δικό της δρόμο ταχείας κυκλοφορίας με ανισόπεδους κόμβους. Τα συνεχή φανάρια και μια εθνική οδός μέσα από χωριά είναι μάλλον ένα ακόμη προϊόν προς πώληση της γραφικής εικόνας αυτής της χώρας στον πάτο των Βαλκανίων.

Μετά από δυόμισι ώρες, ιδρωμένη και καταπονημένη, μπαίνω θριαμβικά στη γη της Αχαΐας και βάζω πλώρη για Κυλλήνη. Πρώτη φορά καταπίνω τα χιλιόμετρα σε τούτη τη μεριά της Ελλάδας, διαβάζω ονόματα στις ταμπέλες βιαστικά -Λεχαινά, Μανωλάδα-, αφήνω αυτό τον άγνωστο κόσμο πίσω μου και με την ψυχή στο στόμα φτάνω στο λιμάνι. Φυσικά, ως γνήσια Ελληνίς δεν έχω προνοήσει για εισιτήριο, εγώ και αρκετοί άλλοι συμπατριώτες, εραστές όλοι εμείς της τελευταίας στιγμής και λάτρεις της έκπληξης.

Οι επόμενες δύο ώρες είναι σαν σε όνειρο. Δεν καταλαβαίνω πώς βρίσκω εισιτήριο για το αυτοκίνητο, πώς βρίσκω μια γωνιά στο υπερπλήρες καράβι και πώς τελικά φτάνω να πατήσω το ποδάρι μου στη Ζάκυνθο, βραδάκι πλέον. Το μόνο που αντέχω είναι να βουτήξω στην κοντινή παραλία για να πάρει η αλμύρα όλη την ένταση της ημέρας. Νομίζω ότι εδώ στα βόρεια θα μου αρέσει περισσότερο, γιατί η πρώτη γεύση από την πόλη και τις Αλυκές μου αφήνει την ίδια αδιάφορη γεύση στο στόμα. Ίδωμεν.

(Αναρτήθηκε στο Cosmopolis)

Σχολιάστε

Filed under Δανεισμένα, Λευκάδα, Ταξιδιωτικές εντυπώσεις

Θερινά ημερολόγια: Λευκάδα Ι + II

Θερινά ημερολόγια: Λευκάδα Ι

Κυριακή, 28 Ιουλίου: … Πρέπει να ξέρει κανείς το ανάγλυφο της περιοχής για να εκτιμήσει την υποθαλάσσια του Ακτίου που σε λίγα λεπτά σε ξεβράζει στην Αιτωλοακαρνανία. Η διαδρομή από έναν σχεδόν επαρχιακό δρόμο, δίπλα στον κόρφο του Αμβρακικού, σε φέρνει σε μια θάλασσα που έλκει ακόμα την καταγωγή της από τις λίμνες. Ελώδεις ακτές, γλώσσες στεριάς που φιλοξενούν μοναχικά σπιτάκια, αποδημητικά πουλιά, και στο τέλος, εκεί που φιλιώνει το νησί με τη στεριανή γενιά του, ένα ενετικό κάστρο και τα υπολείμματα από αμυντικό τείχος θυμίζουν ότι τα μέρη αυτά είχαν πάντα μια ξέχωρη ιστορία. Στην είσοδο του μικρού πορθμού, σκουπίδια και εγκατάλειψη δείχνουν ότι η διαχείριση του παρελθόντος δεν είναι εύκολη υπόθεση για να την πουλάς στους αδαείς τουρίστες.
Μια πρώτη ματιά στην πόλη της Λευκάδας μου αφήνει μια μετέωρη αίσθηση που γέρνει προς την αποδοχή λόγω των δεκάδων ιστιοπλοϊκών και του ήρεμου λιμανιού της. Η ανοικοδόμηση της περιοχής, χωρίς σεβασμό στην παλαιότερη αστική αρχιτεκτονική, την κάνει να θυμίζει οποιαδήποτε παραλιακή, ημιτουριστική ελληνική πόλη. Ίσως αναθεωρήσω τις επόμενες μέρες. Προς το παρόν, επιλέγω τον παραλιακό δρόμο για Νικιάνα και μετά από αρκετό ψάξιμο –λόγω της κακής οδοσήμανσης του νησιού- παίρνω το στενορύμι που βγάζει στο ασκηταριό των Αγίων Πατέρων. Στη συνέχειά του, αυτός ο συναρπαστικά απότομος δρόμος βγάζει στον τελικό προορισμό μου, το οροπέδιο που ορίζεται από το Πλατύστομα, τα Κολυβάτα και τον Αλέξανδρο. Όλο και πιο ψηλά, η αεροπλανική οπτική που αποκτώ μου καλλιγραφεί τον κόλπο του Νυδρίου όπως ανοίγεται σιγά-σιγά στα μάτια μου, τα πανάκια των ιστιοφόρων, τις φαλακρές κορυφές των βουνών της Ηπείρου.
Όσο κρατάει η ανάβαση, το μάτι αρμέγει το τοπίο που θυμίζει τόσο πολύ την Τοσκάνη του περσινού καλοκαιριού. Τα γύρω βουνά κατάφυτα από ελιές που ασημώνουν τον ορίζοντα κι ανάμεσά τους κυπαρίσσια. Στα ψηλότερα σημεία τους αφρόντιστα πεύκα μου θυμίζουν πόσο επικίνδυνο είναι το καλοκαίρι στην Ελλάδα και πόσο εύκολα θα μπορούσε να λαμπαδιάσει αυτός ο άγιος τόπος.
Στην Λευκάδα, η πραγματική της καρδιά είναι στα μεσόγεια. Τα κίτρινα κεραμίδια των σπιτιών και οι πέτρινοι τοίχοι τους μου θυμίζουν την ισπανική ενδοχώρα. Ευρωπαία από τη γεωγραφία της μέχρι την αρχιτεκτονική της.
Προσπερνώ τα Κολυβάτα και φτάνω στον ημιστοιχειωμένο Αλέξανδρο. Μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα, θα συναντήσω τον ξενώνα που θα είναι το δικό μου νησί για μια βδομάδα σχεδόν. Κτισμένος στην κορυφή ενός λόφου, αποτελείται από ένα κεντρικό πέτρινο κτίσμα και δύο μικρότερα οικήματα. Τα ξύλινα πατώματα, η παλιά ντουλάπα, η πέτρα στον τοίχο δεν είναι μόνο μια αισθητική πρόταση. Φτιάχνουν ένα χώρο διακοπών που χάνει σιγά-σιγά την προσωρινότητά του και γίνεται σπίτι. Στην αυλή, ξύλινοι πάγκοι και τραπέζια βλέπουν στο οροπέδιο που είναι κατάφυτο με ελιές κι ανάμεσά τους χρυσίζουν τα θερισμένα σταροχώραφα, ενώ κατά τόπους πρασινίζουν μικροί αμπελώνες για το ντόπιο κρασάκι. Και το πιο γοητευτικό είναι να τα βλέπεις όλα αυτά μέσα από τις κουρτίνες που φτιάχνει υπομονετικά η υφάντρα περιμένοντας το φαγητό της.
Ντάλα μεσημέρι αναζητώ τη δροσιά της θάλασσας παρά τον τρελό αέρα που σέρνει πέρα-δώθε τα κεφάλια των δέντρων. Κατηφορίζοντας για τη δυτική ακτή περνάω από το κεφαλοχώρι της Καρυάς με τις τουριστικές ταβέρνες και λίγο μετά τα Ασπρογερακάτα παίρνω το δρόμο για Άγιο Νικήτα. Το περίφημο «Κάθισμα» πληρώνει ακριβά το τίμημα της δημοφιλίας του. Όλη την ακτή έχουν αλώσει αριθμημένες ομπρέλες και ριγέ ξαπλώστρες, ενώ λίγο πιο πάνω η χωμάτινη πλαγιά έχει γίνει ένα τεράστιο άναρχο πάρκινγκ. Κι ακόμη χειρότερα, δυο βήματα από την τυρκουάζ θάλασσα, καφέ με δυνατή μουσική προσφέρουν δωρεάν μια βουτιά στις φιλόξενες πισίνες τους με θέα στο Ιόνιο.
Επιστρέφω στα «Πευκούλια», αλλά το όραμα της ιδεατής παραλίας με τον περιορισμένο κόσμο, την καθαρή άμμο χωρίς αποτσίγαρα και πλαστικά καπάκια, θαρρώ πως το έχω απωλέσει για πάντα. Η υπερβολική και στρεβλή ανάπτυξη των παράλιων χωρίζει, λες, το νησί από τον αυθεντικό του εαυτό που φωλιάζει καλά κρυμμένος στην ενδοχώρα.
Η μέρα τελειώνει με μια βόλτα στο νυχτερινό Νυδρί. Από την πλαγιά του βουνού η κατάστικτη φωτεινή εικόνα του κρατάει τα προσχήματα αυτού που ίσως να υπήρξε κάποτε. Όταν πια κατεβαίνω και βολτάρω στον κεντρικό του δρόμο, βλέπω παντού διανυκτερεύοντα σούπερ μάρκετ, εργαστήρια κακοτεχνίας και ταχυφαγεία που προσφέρουν κόμπακτ μαθήματα στις ελληνικές γεύσεις.

Θερινά ημερολόγια: Λευκάδα ΙΙ

Δευτέρα, 28 Ιουλίου: Με τρόπο σχεδόν αυτοτιμωρητικό επιλέγω και για σήμερα μία από τις παραλίες-εύσημα αυτού του τόπου, το Πόρτο-Κατσίκι. Η μόνη μου παρηγοριά είναι η ατέλειωτη διαδρομή ανάμεσα σε κεφαλοχώρια-μπαλκόνια στο Ιόνιο, με πέτρινες πλατείες και εξωπραγματικές γιαγιάδες που μαυρολογούν κάτω από τον πύρινο ήλιο κουβαλώντας ένα σακί, σκάβοντας τους μικρούς μπαχτσέδες τους ή πίνοντας το καφεδάκι τους σε βεράντες κατάφορτες με ορτανσίες. Αυτές οι δουλεμένες γυναίκες που έχουν αναμετρηθεί με τον καιρό, τους πολέμους, τον ξεριζωμό και το θάνατο έχουν για ψωμοτύρι τον καθημερινό μόχθο. Ίσως αυτός να τις κρατά ακόμα ζωντανές και ο Αιώνας και τις έχει για τα καλά ξεχασμένες.
Δεν θα γράψω τίποτε για την πολυδιαφημισμένη παραλία. Πληρώνει κι αυτή τη φήμη της με τις ξαπλώστρες, τη μυρμηγκιά των ανθρώπων που την πατάνε και τη λερώνουν με τα αντηλιακά τους και τα πλοιάρια που κάνουν ημερήσιες κρουαζιέρες φτύνοντας με το φευγιό τους τα απόνερά τους στους αμέριμνους λουόμενους.
Έχω αποφασίσει ότι η καρδιά μου ανήκει στα ορεινά. Μου το επιβεβαιώνει η βόλτα μέχρι τα Κολυβάτα και την ταβέρνα «Στου Θωμά» που είναι πιο φημισμένη απ’ ό,τι μπορεί να φανταστεί κάποιος, βλέποντας το σεμνό πέτρινο κτίριο με το ξύλινο μπαλκόνι του πάνω ορόφου. Η κυρία Μαρία μπορεί να απολογείται για τα φαγητά που φτιάχνει με τον παλιό χωριάτικο τρόπο, αλλά τα φασολάκια και οι κολοκυθοκορφάδες από τον κήπο της, τα μυρωδάτα κεφτεδάκια της και η φρεσκοκομμένη σαλάτα της είναι από τα πιο νόστιμα που έχω φάει με μια μυρωδιά μαμαδίσια, σπιτική. Κάθεται στο τραπέζι, παίρνει πουράκι βουτηγμένο στο λικέρ, απολαμβάνει με την ψυχή της τις πρώτες ρουφηξιές και μου μιλάει για τον τόπο της. Έφυγε κι αυτή μικρή, ακολουθώντας το μεταναστευτικό ρεύμα που ρήμαξε την ελληνική ύπαιθρο, αλλά επέστρεψε κάποια στιγμή. Θυμάται με υγρά μάτια τους παλιούς που ζούσανε στερημένα και χόρταιναν την πείνα τους με τα λίγα που φύτευαν στους μπαχτσέδες τους. Αυτών την τέχνη και τα έργα προσπαθεί να κρατήσει στο πατρικό της που έκανε ταβέρνα κι η φήμη του έχει καταφέρει να φτάσει μέχρι την Αθήνα που πάντα ψάχνει για το αυθεντικό –για να το λατρέψει και μετά να το αλώσει.
Στο εσωτερικό του σπιτιού-μαγαζιού έχει κορνιζάρει συνθέσεις δικές της από καρπούς, φυλλώματα και ρίζες που συλλέγει από τα γύρω βουνά. Ναι, αυτές οι προκομμένες γυναίκες, παλιές και νεότερες, κρατάνε την οικιακή οικονομία, την παράδοση και την τέχνη με έναν τρόπο συγκαταβατικό και αδιόρατο. Με αποχαιρετά λέγοντάς μου να ξανάρθω και να νιώθω πια σα στο σπίτι μου.
Όσο γράφω αυτές τις γραμμές, τα Καναντέρ πολεμούν να σβήσουν μια από τις πολλές φωτιές ανά την Ελλάδα, αυτή που μερικά χιλιόμετρα μακριά, κάπου ανάμεσα σε Καρυά κι Εγκλουβή, κατατρώει πεύκα, αμπέλια και τούτα τα ματαιόδοξα κυπαρίσσια που λογχίζουν το γαλαζωπό ιουλιανό φως.

Τρίτη, 29 Ιουλίου: Το ξέχασμα στους γύρω λόφους, η συγχορδία των τζιτζικιών και το αρωματισμένο από δενδρολίβανο και τσάι αεράκι με κρατάνε στην αγκαλιά της Κιάφας μέχρι το μεσημεράκι. Χαράζω πάλι την πορεία μου στη ραχοκοκαλιά της Ελάτης και φτάνω μέχρι τον κολπίσκο της Βασιλικής. Αυτό το απάνεμο λιμάνι είναι η έξοδος του νησιού στα νότια, Κεφαλλονιά και Ιθάκη, αλλά η φυσική του ομορφιά πολύ λίγο αναδεικνύεται μέσα από τη σειρά τις ταβέρνες που έχουν κάνει κατάληψη στα χείλια του, ορίζοντας με τα πλαστικά τραπεζομάντηλα και τις κουλέρ λοκάλ ξύλινες καρέκλες το σύνορό του με τα πράσινα νερά. Καταλήγω στην οικογενειακή παραλία της Αμμούσως, αλλά δεν με κρατάνε ούτε τα νερά της ούτε ο κόσμος της, οι γνωστές φυλές της παραλίας που κάθε τέτοια εποχή νέμονται την αιγιαλίτιδα ζώνη όλης της χώρας.
Προτιμώ τη τζιτζικοθεραπεία και το παίδεμα μιας έκδοσης που έχω αναβάλει εδώ και καιρό. Τα πράσινα έντομα με τα πόδια της ακρίδας κάνουν τσάρκες στα δάχτυλά μου και ο μαλλιαρός γάτος επιμένει να ανέβει στην αγκαλιά μου για να του καθαρίσω τη γούνα από τα αγκάθια. Πόσο καινούργια νιώθω μετά από έναν τόσο ξεκούραστο και καθαρό από τους αστικούς θορύβους ύπνο. Το τζιτζίκι δίνει τη θέση του στο τριζόνι όσο το φως γλυκαίνει και απορροφάται σταδιακά από το σκοτάδι. Αυτές οι νύχτες χωρίς φεγγάρι, με τον κατάστικτο ουρανό από αστέρια είναι το πιο συναρπαστικό έργο σ’ αυτόν το τεράστιο υπαίθριο σινεμά, όπου πίσω από μισοφωτισμένα παράθυρα και κάφτρες τσιγάρων παίζονται τα μικρά ανθρώπινα δράματα.
Κατηφορίζω μέσω Καρυάς και Λαζαράτων στη νυχτερινή, αυτή τη φορά, Λευκάδα. Στο ντόκο είναι δεμένα ιστιοπλοϊκά ελλήνων και ξένων που χαζεύουν όλους εμάς τους στεριανούς. Μετά το νεόδμητο κομμάτι της πόλης, χάνομαι μέσα σε στενοσόκακα με χαμηλά σπίτια. Βουκαμβίλιες και λουλούδια σε τενεκέδες αντικαθιστούν την έλλειψη των κήπων, αφού σε μια μπουκιά γης πρέπει να στεγαστούν δεκάδες οικογένειες ντόπιων που συνεχίζουν να ζουν τη δική τους ζωή, παράλληλα με την ξέγνοιαστη όλων των τουριστών που φωτογραφίζουν την ίδια ώρα τη δύση του ήλιου και το φλόγισμα των στεκάμενων νερών του λιμανιού. Ο κεντρικός δρόμος γεμίζει ανθρωπομάνι που χαζεύει τα κοσμηματοπωλεία, τα μπακάλικα που κρεμούν σα μπουγάδα τα ντόπια σαλάμια, τα καταστήματα με ρούχα της μοδός.
Ξαφνικά, στο άνοιγμα ενός παράδρομου φαίνονται μικρές εκκλησίες, ένα αμάλγαμα αρχαίων ναών και καθολικών εκκλησιών με σιδερένια καμπαναριά. Άλλες εγκαταλειμμένες, άλλες ανοιχτές και φωτισμένες από το κίτρινο χρώμα των κεριών. Χάνομαι πάλι σε μια κάθετο και ανακαλύπτω την πιο όμορφη πλατεία με φοίνικες και παλιά κτίρια που μαρτυρούν την αλλοτινή ευμάρεια του τόπου. Κατασκότεινη, γεμάτη με κάδους και αυτοκίνητα, μαθαίνω πως ήταν κάποτε η κεντρική εμπορική πλατεία που πλέον παρακμάζει μέσα στη σιωπή.
Όταν πια παίρνω τον ανήφορο για τα ορεινά του νησιού, τα κίτρινα και λευκά φώτα της πρωτεύουσας ολοένα και μακραίνουν μαζί με το θόρυβο της αγοραίας ζωής και ξαναμπαίνω στο βασίλειο του τριζονιού, του γκιόνη και του μοναχικού σκύλου που δηλώνει την παρουσία του με τρόπο δραματικό στο σκοτεινό οροπέδιο.

Συνεχίζεται…

(Αναρτήθηκε στο Cosmopolis)

Σχολιάστε

Filed under Δανεισμένα, Λευκάδα, Ταξιδιωτικές εντυπώσεις

Παραμιλητό…

[ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ]
Παραμιλητό

ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ συμπολίτες μας περπατούν στον δρόμο και παραμιλούν. Άλλοι κουνάνε με απόγνωση το κεφάλι, άλλοι κουνάνε απελπισμένα τα χέρια τους.

Άλλοι σταυροκοπιούνται σηκώνοντας, με ικεσία, το βλέμμα τους στον ουρανό. Όλο και περισσότεροι βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Οικονομικό και ψυχολογικό. Η ανασφάλεια είναι πλέον η συντροφιά της καθημερινότητας. Δάνεια επί δανείων, σκληρή λιτότητα, ακρίβεια, επιτόκια, ανεργία, εργασιακή ανασφάλεια, σκάνδαλα παντού, σήψη, διαλυμένα νοσοκομεία, θάνατοι φίλων και συγγενών, θλιβερές ειδήσεις. Παντού. Η μοναξιά έχει σηκώσει κεφάλι. Η γενιά των 700 ευρώ γιγαντώνεται. Τα πτυχία είναι μονίμως κρεμασμένα σε όμορφες κορνίζες. Αβέβαιο το μέλλον των παιδιών μας. Αβέβαιο το μέλλον το δικό μας. Και η γαλάζια κυβέρνηση, με την οικονομική της πολιτική, δίνει τη χαριστική βολή στην οικονομική εξαθλίωση. Με μεγάλα θύματα τους μισθωτούς και συνταξιούχους που πληρώνουν περισσότερους φόρους και έχουν από τις χαμηλότερες αποδοχές στην Ε.Ε. μαζί με το αργυρό μετάλλιο στη φτώχεια. Οι δείκτες της οικονομίας και του πληθωρισμού κινούνται πλέον εκτός ελέγχου με τεράστιες επιπτώσεις στους εργαζομένους και στην κοινωνία. Πάνω από δύο εκατομμύρια άτομα βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας, ενώ ένας συνταξιούχος στους τέσσερις και ένας άνεργος στους τρεις έχουν εισόδημα χαμηλότερο από το όριο της φτώχειας. Οι οικονομικές ανισότητες είναι εντυπωσιακές καθώς το εισόδημα του 20% των περισσότερο εύπορων Ελλήνων που κατέχουν το 40,4% του εισοδήματος είναι συστηματικά περίπου το εξαπλάσιο από το εισόδημα του 20% των λιγότερο εύπορων Ελλήνων που κατέχουν το 7% του εισοδήματος.

Και σαν να μην φθάνουν οι φόροι, η ακρίβεια και ο υπερδανεισμός, σαν να μη φθάνει η λεηλασία των εισοδημάτων, έρχονται και οι «μεταρρυθμίσεις» στο ασφαλιστικό. Το 2009 είναι το έτος που αρχίζουν οι μειώσεις στις πρόωρες συντάξεις, οι επιπλέον περικοπές στις επικουρικές και οι ποινές στις εργαζόμενες γυναίκες. Αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις που θίγουν χαμηλόμισθους, ακόμη και μητέρες με τρία παιδιά! Και είναι φυσικό η κυβέρνηση της αναξιοπιστίας να κυβερνά με ψέματα, αφού δεν αφουγκράζεται τη φωνή απόγνωσης της κοινωνίας. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι και το 2009 η κυβερνητική οικονομική πολιτική θα κινηθεί στη γνωστή συνταγή: οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Με πρόσθετους φόρους, ακρίβεια και σκληρή λιτότητα. Κι όποιος αντέξει.
Έτσι, είμαι πλέον πεισμένος ότι όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας θα περπατούν στον δρόμο και θα παραμιλούν…

του συντοπίτη μας ΗΛΙΑ Π. ΓΕΩΡΓΑΚΗ απο «ΤΑ ΝΕΑ», φύλλο της 25ης Σεπτεμβρίου 2008.

Σχολιάστε

Filed under Δανεισμένα, Κοινωνικά θέματα

Είναι η Ομηρική Ιθάκη στην Κεφαλονιά;

Στις θεωρίες του Γεράσιμου Βολτέρα (1903) και του Νικόλαου Λειβαδά (1998) βασίστηκαν ο Ανδρέας Γαβριελάτος και η Μελίνα Πανουτσοπούλου και «ανέβασαν» το επίμαχο αυτό θέμα ως γκρούπ στο FACEBOOK το οποίο μέχρι σήμερα αριθμεί 265 φίλους. Διαβάζουμε στις βασικές πληροφορίες:

Ο Οδυσσέας οδηγούσε τους ανδρείους Κεφαλλήνες από την Ιθάκη και το Νήριτον, που τρέμανε οι φυλλωσιές του, Ιλιάδα Β (2), στίχ. 631-2.

Το 1903 ο Γεράσιμος Βολτέρας, στο έργο του «Η ομηρική Ιθάκη», ταύτισε το βασίλειο του Οδυσσέα με τη χερσόνησο της Παλλικής, για την οποία πίστευε ότι κατά τους Μυκηναϊκούς χρόνους ήταν ξεχωριστό νησί από την υπόλοιπη Κεφαλονιά. Για τη γεωλογική αυτή θεωρία ο Βολτέρας βασίστηκε σε πληροφορίες που παραδόθηκαν από τον Στράβωνα.

Την ταύτιση της ομηρικής Ιθάκης με την Παλλική υποστήριξε στις μέρες μας και ο Νίκος Λιβαδάς-Τουμασάτος στο βιβλίο του «Κεφαλληνία – Η Αποκάλυψη της Ομηρικής Ιθάκης»,  Αθήνα (1998).

1.
«Εγώ είμαι τού Λαέρτη ο γιος Δυσέας, που όλοι λένε
τις τέχνες μου, κι η δόξα μου ως τα ουράνια φτάνει,
και κατοικώ στο ξέφαντο, το φημισμένο Θιάκι,
πόχει το Νήριτο βουνό, ψηλό και δεντρωμένο,
κι ολόγυρα πολλά νησιά, το’ να κοντά με τ’ άλλο,
τη δασωμένη Ζάκυνθο, τη Σάμη, το Δουλίχι.
Πιο κάτω απ’ όλα, χαμηλό το Θιάκι, στου πελάγου
τα δυτικά, κι ηλιόβγαλμα κοιτάζουν όλα τ’ άλλα.
Βραχότοπος, μα ξακουστή παλληκαριών γεννήτρα.
Δεν είδα απ’ την πατρίδα μου γλυκύτερο στον κόσμο.»

Μετάφραση Ζήσιμου Σιδέρη (εκδόσεις Ζαχαρόπουλος)

ΣΧΟΛΙΑ: Το δυτικότερο απο όλα τα νησιά είναι η Κεφαλονιά (ή η σημερινή Παλική), η Ιθάκη βρίσκεται ανατολικότερα, όπως ακριβώς τα περιγράφει ο Όμηρος…

2.
«Και μ’ ασημένιο το ‘δεσε μες στο καράβι νήμα (ο Αίολος),
που μήτε λίγο φύσημα απεκεί να μην ξεφεύγη·
και μου έβγαλε το Ζέφυρο για να καταβοδώση
κι εμάς και τα καράβια μας· μα ο δρόμος να τελειώση
δεν έμελλε· τι απ’ αγνωσιά χαθήκαμε δική μας·
Μέρες εννιά αρμενίζαμε μερονυχτίς· στις δέκα
αρχίζει πια και φαίνουνταν η γης η πατρική μου,
και τις φωτιές ξανοίγαμε που καίγαν αντικρύ μας.
Τότες εγώ γλυκόπεσα στον ύπνο αποσταμένος»

ΣΧΟΛΙΑ: Ο Οδυσσέας ταξιδεύει απο το νησί του Αιόλου προς την «Ιθάκη», δηλαδή από Δύση προς Ανατολή και αντικρίζει το νησί του. Ταξιδεύοντας κάποιος απο Δύση προς Ανατολή το πρώτο που βλέπει απο μακρυά έιναι η Κεφαλονιά (ή η σημερινή Παλική). Η σημερινή Ιθάκη δεν φαίνεται αφού βρίσκεται πισω απο την Κεφαλονιά.

3.
Η Ομηρική Ιθάκη είναι η Κεφαλονιά, ή τουλάχιστον ένα τμήμα της, ισχυρίζεται ομάδα ερευνητών που έκανε πολλαπλές έρευνες, συνδυάζοντας τα φιλολογικά τεκμήρια με γεωλογικά δεδομένα και με τη χρήση σύγχρονης ψηφιακής τεχνολογίας και φωτογραφιών από δορυφόρο.
Η βρετανική ερευνητική ομάδα ισχυρίζεται ότι η ομηρική Ιθάκη δεν είναι ολόκληρη η σημερινή Κεφαλονιά, αλλά μόνο το δυτικό τμήμα της, η περιοχή της Παλικής -του Ληξουρίου- που, σύμφωνα με την άποψή της, ήταν χωρισμένη από το υπόλοιπο νησί.

Η έρευνα ανακοινώθηκε επίσημα στην Αγγλία και ο εμπνευστής της, Ρόμπερτ Μπιτλστόουν, είπε στα Νέα ότι είναι πολύ περισσότερο τεκμηριωμένη από παλαιότερες, λόγω ακριβώς του συνδυασμού διαφορετικού τύπου ερευνών.

«Είναι η πρώτη φορά που αξιοποιούνται γεωλογικές έρευνες σε συνδυασμό με τα φιλολογικά τεκμήρια», λέει. Μαζί του συνεργάστηκαν δύο πανεπιστημιακοί: ο καθηγητής Αρχαίων Ελληνικών και Λατινικών στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ Τζέιμς Ντιγκλ και ο γεωλόγος, καθηγητής Στρωματογραφίας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, Τζον Άντερχιλ.

Στο βιβλίο τους «Odysseus Unbound: The Search for Homer’ s Ithaca», το οποίο κυκλοφόρησε από το Cambridge University Press ο κ. Μπιτλστόουν περιγράφει ότι, κατά τη γνώμη του, υπήρχε θαλάσσιο πέρασμα από τον κόλπο της Αγίας Κυριακής μέχρι τον κόλπο του Λιβαδίου, το οποίο κλείστηκε σταδιακά από μεγάλες κατολισθήσεις των προεκτάσεων του Αίνου, του όρους που δεσπόζει στο νησί.

«O Όμηρος ήταν απόλυτα ακριβής στις περιγραφές του, απλώς εμείς δεν μπορούμε να εντοπίσουμε τα σημεία που αναφέρει. Καταλαβαίνω τον ισχυρισμό ότι δεν μπορούμε να παίρνουμε τοις μετρητοίς ένα κείμενο κατ΄αρχάς ποιητικό, ωστόσο πιστεύω ότι η ομάδα μας ανακάλυψε την ακριβή θέση όχι μόνο του νησιού, αλλά και του παλατιού του Oδυσσέα», υποστηρίζει…

Περισσότερες πληροφορίες:
Η Ιθάκη ήταν τελικά η Κεφαλονιά; (Εφημερίδα Καθημερινή)
Οδυσσέας Λυόμενος: Η αναζήτηση της Ομηρικής Ιθάκης
Ομήρου Οδύσσεια – Έμμετρη Μετάφραση Αργύρη Εφταλιώτη

(Αναρτήθηκε στο Ithacanews)

6 Σχόλια

Filed under Δανεισμένα, Περί Ομηρικής Ιθάκης

Λευκάς: Εντυπώσεις από την διέλευσιν του Κάιζερ (23 Απρίλη 1908)

Στις 23 Απρίλη του 1908, ο ισχυρότερος την εποχή εκείνη μονάρχης της Ευρώπης, ο αυτοκράτορας της Γερμανίας και βασιλιάς της Πρωσίας Γουλιέλμος Β’ και η σύζυγός του αυτοκράτειρα Αυγούστα – Βικτώρια, θα διέλθουν με την επιβλητική αυτοκρατορική θαλαμηπόλο «Χοεντζόλλερν» το νησί της Λευκάδας. Ο αυτοκράτορας ενθουσιασμένος από τη νεοπαρουσιασθείσα τότε θεωρία του Νταίρπφελντ, ότι η Λευκάδα είναι η Ομηρική Ιθάκη, θα τον επισκεφτεί στη Λευκάδα για να δει από κοντά τις έρευνές του.  Ο αυτοκράτορας τον είχε βοηθήσει και πιο μπροστά στις ανασκαφές της Τροίας. Θα τον βοηθήσει και αυτή τη φορά. Επιστρέφοντας στη Γερμανία θα στείλει λίγο αργότερα στον Νταίρπφελντ  ένα λυώμενο σπίτι. Ο Νταίρπφελντ θα το στήσει πάνω από την Αγιά Κυριακή και θα το χρησιμοποιήσει μέχρι το τέλος της ζωής του, για να μένει και να δουλεύει.

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ο αυτοκράτορας δεν επισκέφτηκε τελικά το «Στενό» με τους ανασκαμμένους τάφους, αλλά ούτε και φαίνεται να πάτησε το πόδι του κατ’ οιονδήποτε τρόπο στο νησί. Απλώς το διήλθε θαλασσίως.

Η επίσκεψη φυσικά του αυτοκρατορικού ζεύγους της Γερμανίας σήμανε πανζουρλισμό στο νησί της Λευκάδας. Ας δούμε πως περιγράφει με σκωπτικό τρόπο τα διαδραματιζόμενα στο νησί ο συντάκτης της εφημερίδας «ΣΚΡΙΠ», στο φύλλο της 27ης Απρίλη 1908, Σελ. 6:

ΛΕΥΚΑΣ, 22 Απριλίου. (Του ανταποκριτή μας).

–Πανλευκάδιος συναγερμός δια την άφιξιν του Αυτοκράτορος Γουλιέλμου. Ηλεκτρική ψήφισις και έγκρισις πιστώσεων χιλιοδράχμων από το Δημοτικόν και Λιμενικόν Ταμείον. Αργόμισθοι εις πυρετώδη κίνησιν προτείνοντες τας γαστέρας των ενωπτριζόμενοι τα χιλιόδραχμα κονδύλια. Όνειρα γλυκά φαιδρύνοντα τας όψεις ενίων περί μελλούσης παρασημοφορίας. Τρεχάματα εις «Νυδρί» προς επιθεώρησιν της εκεί αρξαμένης παρασκευής δια την αόριστον υποδοχήν.

Φαμήλιες ολόκληρες δια λογαρίθμων συνδυάζουσαι τα οικονομικά των δια την κάλυψιν των δαπανών της εκδρομής. Αι εκ Κερκύρας κρυπτογραφικαί οδηγίαι, η παλουκωμένη «Σαλαμίνα» εις Αλέξανδρον και τα ξεσκονίσματα των φράκων υπέθαλπτον τον πανζουλισμόν μας.

Τα συντασσόμενα σχέδια προσφωνήσεων και αντιφωνήσεων, η ασχολία των ενδυμάτων της υποδοχής και η εβδομαδιαία πρόβα της φιλαρμονικής δια να παίξη τον Γερμανικόν ύμνον αλανθάστως ενεστάλαζαν εις τον λαόν την πεποίθησιν ότι ο Κάϊζερ θα ηυδόκει να πατήση το Λευκάδιον έδαφος.

Εις τινα αίθουσαν διψαλέοι θεσιθήραι ως αετοί ραμφοπλήκται της χιλιοδράχμου πιστώσεως, απερρόφων ηδαλέως τας κατατμήσεις, χρωματίζοντες ταινίας χάρτου, ίνα τοιουτοτρόπως προξενήσωσιν έκπληξιν εις το πολύν Κάϊζερ, τη εμπνεύσει του δ ι ο π τ ρ ο φ ό ρ ο υ   Σ ε ν έ κ α ασχολουμένου εις σχεδιαγράμματα πρωτευουσών και κωμοπόλεων. Αντιθέτως δε εκεί ένθα θα έθετε τον κραταιόν του πόδα ο Γερμανός Τουρκολάτρης, προσεπάθουν να στερεώσουν δύο θ ρ α υ σ μ έ ν ε ς φουρκάτες μονοξύλων, τας οποίας περιεκόσμει πτωχή και μαραμένη μυρσίνη.

— Η εσπέρα της Κυριακής εξαιρετικώς μας παρουσίαζε σχέδιον γενικής εκστρατείας. Αβοκάτοι υπό μάλης κομίζοντες δαμουζάνες επλήρωνον αυτάς οίνου, ενώ εις το Αγορείον εις μηρός αρνίου ετιμάτο δρ. 2.80.

Οι κυαμοπώλαι εκ περιτροπής εκόμιζον καλάθους πλήρεις νωπών κυάμων. Εις δε εθεάθη αγοράζων ολόκληρον κάλαθον. Ορεκτικόν καθώς φαίνεται απαραίτητον, αλλά και πολύ χορταστικόν! Η πλατεία της πόλεως μεταβληθείσα εις γενικόν κέντρον συνεννοήσεως παρίστα την κυριωτέραν πηγήν πληροφοριών της πανλευκαδίου ταύτης εκστρατείας.

Ο πλοίαρχος και ιδιοκτήτης των δύο μικρών ατμοπλοίων «Άγιος Σπυρίδων» και «Δελφίνος» κ. Γιαννουλάτος πολύ πολύ περιζήτητος.

Το υμεναιομανές καραβάνιον κατώρθωνε να έχει την πρώτην σειράν. Τας λοιπάς σειράς εκάλυψαν αι ευρωτιώσαι εξ αλάτων φορτηγίδες, και τούτο ίσως δια να αλατίσωσι τους τυχόν αναλάτους.

[Η αυτοκρατορική θαλαμηπόλος «Χοεντζόλλερν» με την οποία ο Κάιζερ της Γερμανίας Γουλιέλμος Β’ περιέπλευσε τη Λευκάδα στις 23 Απρίλη 1908, μετά από παράκληση του Ντάιρπφελντ]

— Ο ύπνος την νύκτα της Κυριακής εις πολλά τοξοειδή βλέφαρα δεν επεσκίασε. Την 6 1/2 π. μ. ώραν η εμφάνισις του «Χοεντζόλλερν» έδωκε το σημείον της αναχωρήσεως του «Δελφίνου» εις ο επέβαινον αι τοπικαί αρχαί και η Φιλαρμονική. Τα φρούρια της Πρεβέζης άμα τω κατάπλω της «Χοεντζόλλερν» εις τον εξωτερικόν λιμένα εχαιρέτων τον αγαπητόν των Προστάτην, και η Φιλαρμονική μας προσεγγίσαντος του «Δελφίνου» ανέκρουσε τον γερμανικόν ύμνον.

Επί του «Χοεντζόλλερν» ανήλθον ο Πρόξενος της Γερμανίας κ. Λύδερς και ο γνωστός κ. Δαίρπφελδ, μεθ’ ό ο Αυτοκράτωρ παρέπλευσε την νήσον, και προσήγγισεν εις «Σύβοτα» και την νησίδα «Αρκούδι» ης ιδιοκτήτης τυγχάνει ο πρώην βουλευτής κ. Γ. Σκληρός, και περί την 11 1/2 π. μ. εθεάθη καταπλέων εις Νυδρί.

–Εις Νυδρί από πρωίας αι φορτηγίδες, τα μικρά ατμόπλοια, τα τετράποδα, τα τετράτροχα, ο ποδαρόδρομος, αι λέμβοι και τα ακάτια, ή τράτες τα μονόξυλα και τα ονάρια είχον κουβαλίσει από την πόλιν και τα χωρία όλον εκείνο το πλήθος των γυναικών, των παιδίων, των ανδρών, τους κοφίνους των κυάμων, τα διάφορα είδη ιχθύων, τους υπαιθρίους πωλητάς της μαστίχας, του τσιρότου και της κινίνης, τους σάκκους με το πασατέμπο, τους δασκάλους του Νομού, τους εν ενεργεία και διαθεσιμότητι φέροντας τεραστίας μαγκούρας, ίνα επί το ευλαβέστερον δεξιωθώσι τον μέγαν
Α υ τ ο κ ρ ά τ ο ρ α κατά το λέγειν ελληνίζοντος αναλφαβήτου, όλους τους Δημάρχους και προεστούς των πέριξ κοινοτήτων, τους εγγραμμάτους και λογίους του Δήμου Καρυάς τους Δημοτικούς Συμβούλους των Δήμων εν καθαρία περιβολή, τους Γραμματοδασκάλους και ιατρούς με τα θερμόμετρά των, τα υποζύγια και τους μονόσανδάλους υπηρέτας των νεοπλούτων, τους υπαλλήλους όλους των δημοσίων και ιδιωτικών γραφείων, απάσας τας τε πολιτικάς και στρατιωτικάς αρχάς εν στολή, τα λίκνα των αρτιγεννήτων, τους ιατρούς και φαρμακοποιούς της πόλεως, τους κοφίνους με τα τρόφιμα όλης αυτής της πανλευκάδιας εκστρατείας, η οποία δίκην επιδρομέως στρατού κατέκλυσε τας οικίας και καλύβας και υπόστεγα και κατώγεια και μπαράκας.

Μη αρκεσθείσα δε και ταλαιπωρουμένη από τον επελθόντα καύσωνα κατέλαβεν εξ εφόδου ολόκληρον τον ελαιώνα, ένθα εύρεν σχετικήν άνεσιν.

–Ο επισκέπτης κατά την ώραν εκείνην έβλεπεν ως εις κινηματογράφον ποικιλομόρφους και περιέργους εικόνας.

Σμήνη παπάδων πωγωνοφόρων με τεράστια αλεξίβροχα ίνα προφυλάξωσι από τον ήλιον τας γαστέρας των περιεφέροντο αναμίξ αναμένοντες τον Αυτοκράτορα.

Όμιλοι απειράριθμοι χωρικών γυναικών κυκλοτερώς εθεώντο την όλην κίνησιν ενώ που και που οβελίαι εις την πυράν εσκόρπων ορεκτικήν κνίσσαν. Υπαίθριαι τράπεζαι και καφόμπρικα ανεπλήρουν τας πλουσίας κουζίνας. Αρπυιαί τινες τεθορυβημέναι επλαισίουν την ποικιλόμορφον μάζαν, ενώ από παρακειμένας καλύβας εξήρχοντο φράκα, έκρουον δε εις τα ανώφλια των θυρών τα ψηλά καπέλλα.

Ενώ δε όλη εκείνη η ανθρωποπλημμύρα τήδε κακείσε εκάθευδεν, αίφνης θεάται το «Σπνάϊπνερ» καταπλέον εις τον λιμένα και κατευθυνόμενον εις «Βλυχό». Τότε σφυρίκτραι γαντοφορεμένων, τότε έντονοι διαταγαί, τότε φωναί, τρεχάματα, τότε όλοι σπεύδουσι προς την θέσιν «Στενό» ένθα… ελέγετο ότι θα εξέλθει ο Κάϊζερ.

[Το αυτοκρατορικό ζεύγος της Γερμανίας σε φωτογραφία του 1906, δύο χρόνια πριν το ταξίδι τους στη Λευκάδα]

Αι αρχαί καταφθάνουσιν εν στολή ασθμαίνουσαι, όλοι συρρέουσι άλλοι με μάγουλα φουσκωμένα, άλλοι σφογγίζοντες τα χείλη των από την γιαούρτην που έφαγαν τινές κρατούντες τεμάχια άρτου άλλοι αμνού, άλλοι πηδώντες τάφρους, συνωθούντες δε και συνωθούμενοι πλησιάζουσι. Πλην το κομψόν «Σπνάϊπνερ» ολοταχώς εισελθόν εις τον όρμον και εξελθόν, μόλις μας έδειξε το ανάστημα του Μεγάλου Κάϊζερ και την Αυτοκράτειραν εν λευκή περιβολή.

Τότε, ω τότε όλος εκείνος ο μυκώμενος και ακράτητος ενθουσιασμός του συρρεύσαντος πλήθους, εξέσπασεν εις ένα γενικόν ψίθυρον αναθέματος. Που δε να ανεύρη τις το αίτιον της τοιαύτης αναστατώσεως ολοκλήρου της Νήσου, ήτις ενέσπειρε γενικόν πανζουρλισμόν;;

Αφού ως τούτο εκ των υστέρων εβεβαιώθη ο Αυτοκράτως ηξίωσε παρά του Βασιλέως μας, ότι κατ’ ουδένα λόγον επιθυμεί να γείνη εις αυτόν ουδεμία υποδοχή κατά την εκ Λευκάδος διέλευσίν του, διατί να ψηφιστούν 2 χιλ. δραχμών και να προκληθή τοιαύτη εκστρατεία άνευ σκοπού άνευ λόγου; Σημείον και τούτο της μεγάλης μας επιπολαιότητος και κοκορομυαλοσύνης!

Εάν δε τοιούτον ενδιαφέρον, οίον εδείξαμεν δια να ίδωμεν την θαλαμηγόν του Γουλιέλμου ελαμβάνομεν και δια τα γενικά του τόπου μας ζητήματα χ α ρ ά  σ ε
μ α ς!!!

1 σχόλιο

Filed under Δανεισμένα, Περί Ομηρικής Ιθάκης

Εξώφυλλα 04

Αριστοτέλους Βαλαωρίτου
Ποιήματα
Μνημόσυνα – Κυρά Φροσύνη – Αθανάσης Διάκος κτλ.
Έκδοσις νεωτάτη
Εν Αθήναις
Εκδοτικός Οίκος Γεωργίου Δ. Φέξη
1903

Σχολιάστε

Filed under Εξώφυλλα

Σε συλλαλητήριο καλεί την Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου, στις 7.30 στον Αη Μηνά, το Εργατικό Κέντρο Λευκάδας – Βόνιτσας

Η ανακοίνωση του Εργατικού Κέντρου Λευκάδας – Βόνιτσας:

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες,

Η κυβέρνηση οργανώνει, τη σφαγή των Βαρειών Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων (ΒΑΕ) που όπως φαίνεται ξεκάθαρα στο πόρισμα της διορισμένης Επιτροπής που ανέλαβε αυτή τη βρώμικη δουλειά:

  • Ετοιμάζονται να πετάξουν έξω από τα ΒΑΕ πάνω από 300.000 εργάτες και εργάτριες, ανοίγοντας το δρόμο για τη συνολική κατάργηση αυτής της κατάκτησης
  • Κατηγοροιοποιούν κλάδους, επαγγέλματα, χώρους δουλειάς διαμορφώνοντας το έδαφος για την κατάργηση του δικαιώματος στη συνταξιοδότηση κατά πέντε χρόνια νωρίτερα, για τη μείωση μισθών και συντάξεων
  • Επιχειρούν να διασπάσουν τους εργαζόμενους με τη διεστραμμένη τακτική που λέει: Να μην ανησυχούν οι παλιοί, τώρα θα εξαιρεθούν, τα μέτρα για τα ΒΑΕ θα ισχύσουν για τους νεοασφαλιζόμενους.

Το χτύπημα των ΒΑΕ εντάσσεται στη γενικότερη επίθεση κατάργησης των εργασιακών, ασφαλιστικών διακαιωμάτων για να γίνει πιο φτηνή η εργατική δύναμη, να αυξηθούν πιο πολύ τα κέρδη της πλουτοκρατίας.

[Από παλιότερη κινητοποίηση του Εργατικού Κέντρου Λευκάδας – Βόνιτσας]

Από κοντά ήρθαν και τα φορολογικά μέτρα.

Για να σωθεί η ελληνική οικονομία, υποστηρίζει η κυβέρνηση, χρειάζεται «διεύρυνση της φορολογικής βάσης» ή, για να το μεταφράσουμε σε πιο απλά ελληνικά, είναι απαραίτητο περισσότεροι Έλληνες να πληρώνουν μεγαλύτερους φόρους.

Στο στόχαστρο μπαίνουν απροκάλυπτα οι μικροί επαγγελματοβιοτέχνες, την ίδια ώρα που το μεγάλο κεφάλαιο πετυχαίνει μείωση της φορολογίας κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες μέχρι το 2014. Χαμένα βγαίνουν συνολικά τα λαϊκά στρώματα με την αύξηση των τελών κυκλοφορίας στα αυτοκίνητα.

Παράλληλα η ιδιωτικοποίηση της Πρόνοιας με τις πρόσφατες ΚΥΑ (σημ.: Κοινή Υπουργική Απόφαση), άφησε τους συμβασιούχους στις δομές σε αβεβαιότητα και ομηρία και τους πιο πολλούς γονείς χωρίς σταθμούς και τους ηλικιωμένους με αβέβαιη περίθαλψη.

Τα κυβερνητικά μέτρα υιοθετούν σχεδόν στο σύνολό τους τα αιτήματα των εργοδοτικών φορέων, τα οποία διατύπωσαν οι εκπρόσωποί τους στις, ενόψει ΔΕΘ, συναντήσεις που είχαν με τον πρωθυπουργό. Αν και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έστρεψαν την προσοχή τους στα φορολογικά μέτρα, πέρασε σχεδόν απαρατήρητο ότι η κυβέρνηση της ΝΔ προωθεί το σφαγιασμό των κοινωνικών δαπανών, κάτι που θα το αντιληφθούν πολύ σύντομα και με ιδιαίτερα οδυνηρό τρόπο τα λαϊκά στρώματα.

Κατ’ αρχήν φοροδιαφυγή μπορεί να διαπράξει μόνο όποιος έχει εξασφαλίσει το επίπεδο ζωής που αντιστοιχεί στις σημερινές ανάγκες και για το τμήμα του εισοδήματος που του περισσεύει. Είναι κοινωνικά άδικο να πληρώνει φόρους όποιος δεν μπορεί να τα φέρει βόλτα. Όχι μόνο δεν πρέπει να πληρώνει φορολογία εισοδήματος, αλλά ούτε ΦΠΑ, ούτε δημοτικούς φόρους κλπ.

Η πλειοψηφία της ΓΣΣΕ έχει δώσει εξετάσεις. Πήρε και παίρνει άριστα από το κεφάλαιο. Για τις συμβάσεις του αίσχους που υπογράφει. Για τη στάση συναίνεσης σε κορυφαία ζητήματα όπως οι ιδιωτικοποιήσεις, το Ασφαλιστικό, οι αντιδραστικές αλλαγές στην Παιδεία, την Υγεία, στο Εργατικό Δίκαιο, οι απολύσεις, τα λουκέτα στα εργοστάσια. Για την αποδοχή και στήριξη της πολιτικής της ανταγωνιστικότητας, την ενίσχυση της λογικής του ευρωμονόδρομου. Στρατηγικά, οι θέσεις και το πλαίσιο συνθέτουν το έτερο ήμυσι του «κοινωνικοεταιρισμού», που οι ίδιοι οι εργοδότες και τα κόμματά τους θέσπισαν και ενισχύουν.

Υπάρχει απάντηση; Υπάρχει! Το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και το πλαίσιό του. Η συμμαχία της εργατικής τάξης με τη φτωχή αγροτιά με τους αυτοαπασχολούμενους. Η σύγκρουση με τον πυρήνα της αντιλαϊκής πολιτικής, η ανάπτυξη διεκδικητικών αγώνων με επιθετικά αιτήματα, βγαλμένα από τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες. Η ένταση της πάλης για την ανατροπή των συσχετισμών σε συνδικαλιστικό και πολιτικό επίπεδο.

Αυτό το πλαίσιο δράσης του ΠΑΜΕ προβάλλει το Εργατικό Κέντρο και τα Σωματεία και σας καλούμε την Πέμπτη 25 του Σεπτέμβρη, στις 7.30 στον Αη Μηνά για να διατρανώσουμε την απόφασή μας να ματαιώσουμε την σφαγή των ΒΑΕ, τα αντιλαϊκά φορολογικά μέτρα και την ιδιωτικοποίηση της Πρόνοιας.

Λευκάδα 17-9-2008

Σχολιάστε

Filed under Εκδηλώσεις, Λευκάδα

Βρετανοί ιδιοκτήτες ακινήτων στη Κεφαλονιά και οι συνέπειες – Λέτε νά ‘χουμε σειρά;

«Υπερπροσφορά ακινήτων, απουσία αγοραστών.

Η οικονομική κρίση έχει παγώσει τη τοπική κτηματαγορά. Το πρόβλημα δεν έχει δημιουργηθεί μόνο από την κατάσταση της Ελληνικής οικονομίας. Η οικονομική κρίση στο Ηνωμένο Βασίλειο η εξέλιξη της ισοτιμίας ευρώ/στερλίνας, έκαναν τη κατάσταση ακόμα πιο πολύπλοκη και αδιέξοδη.

Τα προηγούμενα χρόνια οι Βρετανοί αγόραζαν ακίνητα στις χώρες ευρώ λόγω του κέρδους που εξασφάλιζαν  από την ισοτιμία ευρώ/στερλίνας. Τον τελευταίο χρόνο αυτό ανατράπηκε δραματικά. Το να μετατρέπεις τη στερλίνα σε ευρώ και να αγοράζεις ακίνητα στην Ελλάδα και δη στη Κεφαλονιά -με τις υπερτιμήσεις- είναι πλέον ασύμφορο για τους Βρετανούς.

Σχεδόν τίποτε δεν κινείται στις αγοροπωλησίες, αν αναλογιστούμε ότι τα προηγούμενα χρόνια είχαμε, από  800 – 1.000 πωλήσεις ακινήτων (αγροτεμαχίων, οικοπέδων και οικιών) το χρόνο.

Η Δ.Ο.Υ. υπολογίζει ότι 15.000 περίπου τίτλοι ιδιοκτησίας του νησιού ανήκουν σε μη Έλληνες πολίτες. Από αυτούς περισσότεροι από το 80% είναι Άγγλοι, ακολουθούν Ιταλοί, Αυστριακοί και ελάχιστοι Βορειοηπειρώτες. Να υπενθυμίσουμε ότι στο νησί μας δεν επιτρέπεται η αγορά ακινήτου από πολίτη εκτός χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η είδηση όμως που θέλουμε να σας δώσουμε, είναι άλλη.

Δεν φθάνει που πάγωσαν οι πωλήσεις και έχουν μείνει με τα ακίνητα «στο χέρι» εργολάβοι και δεκάδες Κεφαλονίτες που ζήλεψαν την εργολαβική δόξα και έκτισαν ένα σπιτάκι με στόχο τη πώληση, τώρα πουλάνε και οι Βρετανοί τις ιδιοκτησίες τους στη Κεφαλονιά!

Αυτό θα έχει σαν συνέπειες: Τη μεγάλη προσφορά ακινήτων από τη μία, και από την άλλη, την έλλειψη αγοραστών, αφού η τοπική κτηματομεσιτική αγορά στηριζόταν στους Άγγλους. Στα απλά ελληνικά : Θα σκάσουν κανόνια που θα μας κουφάνουν.

Ολες οι ενδείξεις της αγοράς οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι Βρετανοί αρχίζουν να ρευστοποιούν τα ακίνητά τους, με στόχο να μετατρέψουν τα ευρώ σε στερλίνες μεγιστοποιώντας έτσι το κέρδος τους και στη συνέχεια να αγοράσουν ακίνητα στη … Ρουμανία. Γιατί τώρα εκεί παίζεται το παιγνίδι της  κτηματομεσιτικής αγοράς.

Αν εξαιρέσουμε τους, περίπου 5.000 φτωχούς Βρετανούς συνταξιούχους και εργαζόμενους στα τουριστικά επαγγέλματα, που ζουν μόνιμα στη Κεφαλονιά, εκατοντάδες Άγγλοι ιδιοκτήτες  αναμένεται να ρίξουν το επόμενο διάστημα τα ακίνητά τους στην αγορά. Τα μεγάλα κτηματομεσητικά γραφεία του νησιού επιβεβαιώνουν ότι έχουν ήδη αρχίσει.

Αυτή η τακτική δεν είναι καθόλου περίεργη για τους Άγγλους. Πρόκειται για τους πλέον οξυδερκείς επενδυτές ακινήτων στην Ευρώπη. Για αυτούς τα ακίνητα είναι μια επένδυση, δεν υπάρχει συναισθηματική αξία. Το deal είναι που μετράει.

Να σημειώσουμε ότι οι Βρετανοί αναζητούν αγοραστές των ακινήτων στις πιο ισχυρές οικονομίες της Ευρώπης : Γερμανία, ακολουθεί η Γαλλία και έπονται οι Σκανδιναβικές χώρες.

Από Γερμανία και Γαλλία δεν έρχονται charters στη Κεφαλονιά, άρα ξεχνάμε τους αγοραστές από εκεί. Μας μένει η Δανία και η Σουηδία… εάν έρθουν του χρόνου από αυτές τις χώρες και δεδομένων των στατιστικών ότι οι ξένοι αγοράζουν ακίνητο μετά από μια 5ετία συνεχών επισκέψεων στον τόπο-στόχο. ‘Εχουμε μέλλον λοιπόν…

Που βρισκόμαστε;

Το ένα λάθος φέρνει το άλλο και ίσως ήρθε η ώρα να πληρώσουμε το τίμημα μιας «ανάπτυξης» που στηριζόταν σε ξυλοπόδαρα.

Δεν φθάνει που οι Βρετανοί τουρίστες καλύπτουν το 64- 69% του συνόλου των τουριστών μας ελέγχοντας απόλυτα τη τουριστική μας αγορά, καταλήξαμε τώρα με τις 12.000 ιδιοκτησίες τους, να μπορούν να καθορίζουν τους όρους για το σύνολο της τοπικής μας οικονομίας.

Το συμπέρασμα: Ο χειμώνας θα είναι βαρύς και δύσκολος για τους Κεφαλλονίτες που έγιναν εργολάβοι σε μια νύχτα και με δάνεια, αλλά δυστυχώς όχι μόνο για αυτούς.

Ο Άγιος να βάλει το χέρι του!»

(Αναρτήθηκε στο kefaloniapress.gr)

Σχολιάστε

Filed under Δανεισμένα

Δώσε και μένα μπάρμπα…

Έπηξε φέτος το καλοκαίρι από τις ομπρέλες θαλάσσης και τις ξαπλώστρες η παραλία «Κάθισμα» μια από τις πιο γνωστές, πιο οργανωμένες και πιο εύκολα προσβάσιμες παραλίες της Λευκάδας, που βρίσκεται στη δυτική ακτογραμμή του νησιού, κοντά στο χωριό Άγιος Νικήτας. Θα περίμενε κανείς ότι ο Δήμος Λευκάδας αποκόμισε πολλά λεφτά -γράφτηκε στον τοπικό τύπο («Τα Νέα της Λευκάδας», φύλλο της 12ης Σεπτεμβρίου 2008, άρθρο του Χαράλαμπου Καλού, Αντιπροέδρου της Δημαρχιακής Επιτροπής) ότι ο Δήμος Απολλωνίων έβαλε στο ταμείο του από την παραχώρηση με ανοιχτή δημοπρασία μόλις 40 ομπρελών στην παραλία «Πόρτο Κατσίκι» 22.000 ευρώ- από τις εκατοντάδες ομπρέλες και ξαπλώστρες που είχαν κατακλύσει την παραλία.

[Η παραλία «Κάθισμα» και το αδιαχώρητο με τις ομπέλες και ξαπλώστρες]

Τζίφος όμως η υπόθεση. Ούτε τσακιστή δεκάρα δεν μπήκε στο ταμείο του Δήμου, γιατί όπως γράφτηκε στην αναφερόμενη εφημερίδα, σε απάντηση της προ ημερησίας διάταξης ερώτησης του κ. Καλού στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της 08-09-08 για το ζήτημα αυτό, ο  Δήμαρχος κ. Βασίλης Φέτσης είπε ότι δόθηκε προσφορικά από τον ίδιο η άδεια χρήσης της παραλίας χωρίς όρους σε 13 συνδημότες μας στα πλαίσια της κοινωνικής πολιτικής του Δήμου. «Να βοηθήσουμε 13 συνδημότες μας να βγάλουν ένα μεροκάματο», όπως είπε χαρακτηριστικά.

Δώσε και μένα μπάρμπα… Δεν θεωρούμε ότι αυτό είναι κοινωνική πολιτική κ. Δήμαρχε. «Βασίλη κάτσε φρόνιμα…». Αυτό είναι πεντακάθαρα ρουσφετολογική και ψηφοθηρική πολιτική. Υπάρχουν διαφυγέντα έσοδα πολλών δεκάδων χιλιάδων ευρώ, που δεν τα έχει ο Δήμος. Που θα μπορούσε να τα διαθέσει κάνοντας πράγματι κοινωνική πολιτική για όλους και όχι επιλεκτικά, ενισχύοντας π.χ. τις Κοινωνικές Δομές.

Σχολιάστε

Filed under Δήμος Λευκάδας, Κοινωνικά θέματα

Only in Greece (2)

Ο ξακουστός ληστής στην Αττικοβοιωτία, Χρήστος Νταβέλης, είχε γεννηθεί στο Στύρι Βοιωτίας το 1832 περίπου. Η οικογένειά του, που καταγόταν από την Ηπειρο, πέρασε στην περιοχή της Φθιώτιδας και της Βοιωτίας ν’ ασχοληθεί με την κτηνοτροφία.

Ο Χρ. Νταβέλης, αφού εργάστηκε για μικρό διάστημα σα γαλακτοπώλης, στράφηκε στη ληστεία και σιγά σιγά σχημάτισε δική του συμμορία, που κατατυράννησε φρικιαστικά Αττική, Βοιωτία, Εύβοια, Φθιώτιδα. Δεν υπολόγισε ακόμα και ξένους, όπως τον Γάλλο αξιωματικό του Στρατού Κατοχής το 1855, με κίνδυνο να παραταθεί η ξένη κατοχή του Πειραιά, που είχε επιβληθεί για ν’ αποκλείσει τη συμμετοχή της Ελλάδας στον Κριμαϊκό Πόλεμο σαν σύμμαχο της ομόδοξης Ρωσίας.

Καταδιωκόμενος για μεγάλο διάστημα από αποσπάσματα χωροφυλακής και στρατού, κινούμενος στα ορεινά και κρυμμένος σε ειδικά κρησφύγετα πολιορκήθηκε στο Ζεμενό, κοντά στο Δίστομο. Σε συμπλοκή που ακολούθησε σκοτώθηκε τον Ιούλη του 1856. Ολοι οι «αποτροπιαστικοί ηρωισμοί» του αποτέλεσαν αντικείμενο για λαϊκά αναγνώσματα και θεατρικά έργα. Ακόμα και στο Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο με τις Σκιές πέρασε…

Τον Νταβέλη ζωγράφισε ο Θεόφιλος -πιο πάνω φωτογαρφία- γενειοφόρο, με αρειμάνιο, παλικαρίσιο μουστάκι, σγουρομάλλη, με μαύρο (πειρατικό;) μαντίλι στο κεφάλι, φουστανελοφόρο, αρματωμένο με γιαταγάνια, πιστόλες, το δεξί χέρι στη μέση και με τ’ αριστερό να βαστά κουμπούρα σ’ εξοχικό τοπίο.  Τελικά, με τη ζωγραφική του, ο Θεόφιλος «ηρωοποίησε» τον Νταβέλη, αφού σκοτώθηκε μόλις στα είκοσι τέσσερα χρόνια του. (Πηγή εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», φύλλο Δευτέρας 01.08.2005).

2 Σχόλια

Filed under Δανεισμένα, Only in Greece

Αυξήθηκαν τα διόδια στην Εθνική Αθηνών – Πατρών

Αντιγράφουμε από το χθεσινό φύλλο -Τετάρτη 17 Σεπτέμβρη 2008- της εφημερίδας «Ριζοσπάστης».

Σε ένα δρόμο, την Εθνική Αθηνών – Πατρών, που σε κάθε βήμα σου διαπιστώνεις και μια κακοτεχνία και που σε κάθε χιλιόμετρο ορθώνονται μπροστά σου γιγάντιες ταμπέλες, που, πολύ… ευγενικά, σε ενημερώνουν ότι λόγω του άθλιου οδοστρώματος στο επόμενο χιλιόμετρο θα …σκοτωθείς (!), τόλμησαν να επιβάλουν από χτες νέες αυξήσεις στα διόδια ύψους μέχρι και 148%!

Το θράσος τους είναι ευθέως ανάλογο της υπαλληλικής τους σχέσης με τους μεγαλοεργολάβους και τους μεγαλοκατασκευαστές. Το θράσος τους είναι αβυσσαλέο. Τόσο αβυσσαλέο όσο γελοία αναδεικνύονται εκείνα τα βαρύγδουπα περί «νταβατζήδων» και «εθνικών εργολάβων».

Και στον ιστότοπο xiromero.gr διαβάσαμε:

«Η αύξηση ανακοινώθηκε χτες το βράδυ από τα ΜΜΕ και έγινε λόγος μάλιστα ότι οι κάτοικοι της Αχαϊας αντιδρούν για αυτή την αύξηση, αφού για να πάει κανείς στην Πάτρα θα πληρώνει 5,60 €, (από 4,50 € που ήταν μέχρι σήμερα) ενώ για την Αιτωλοακαρνανία (σημ. δική μου: και για τη  Λευκάδα φυσικά)  πρέπει να πληρώσει ακόμα σύν 11,20 € που είναι η διέλευση της γέφυρας του Ρίου-Αντιρρίου.Όπως φαίνεται από τις τιμές αυτές των διοδίων, ένα αυτοκίνητο π.χ. 1200 κ.ε. θα χρειαστεί λιγότερα χρήματα για τη βενζίνη που θα καταναλώσει, απ’ ότι για να πληρώσει τα διόδια, και μάλιστα σε έναν δρόμο πολύ επικίνδυνο, όπως η Κορίνθου-Πατρών, χωρίς φώτα, με τα εκατοντάδες καντηλάκια βέβαια να σου δείχνουν καμιά φορά το δρόμο. Πάντως εξαγγέλθηκαν και βελτιώσεις του οδικού άξονα και για αυτό αυξήθηκαν τα διόδια. Ακόμα, δηλαδή, πρέπει να πληρώσει και άλλα ο Έλληνας πολίτης για αυτό το δρόμο και συνεχώς για βελτιώσεις, για τις οποίες τόσα χρόνια εισπράττονταν τα διόδια.

Παρ΄όλα όμως τα άσχημα και τα παράδοξα, εκείνο που είναι επιτακτική ανάγκη είναι η κατασκευή σύγχρονου αυτοκινητόδρομου, όπως έχει εξαγγείλει επανειλλημένως ο κύριος Υπουργός ΠΕ.ΧΩΔΕ. Μέχρι τότε όμως, δυστυχώς, τα καντηλάκια θα αυξάνονται και όλοι θα παρακαλάμε και θα προσευχόμαστε στο Θεό να μην μπει κάπου εκεί και το δικό μας…»

Σχολιάστε

Filed under Δανεισμένα

Το φραγκιάτο μου

Τα σταφύλια στο φραγκιάτο μου (κληματαριά) -ποικιλία κορίθι είναι- έχουν αρχίσει εδώ και καιρό να ωριμάζουν. Και δεν έχουν χαλάσει, παρότι ούτε τα ράντισα, αλλά ούτε και τα θειάφισα. Χρόνια εγκαταλελειμένο ήταν, έχει «αγριέψει» πλέον και δεν έχει ανάγκη, όπως μου ‘πε ένας παλιός γεωργός που τον ρώτησα. Άλλοι πάλι μου λένε ότι τα σταφύλια είναι δίφορα, με ό,τι αυτό πάει να πει. Όπως όμως και να ‘χει το πράγμα, εκείνο που ξέρω εγώ είναι ότι τα σταφύλια είναι γευστικότατα… και άκρως βιολογικά.

Πριν λίγο καιρό έκανε φωλιά πάνω στην κληματαριά και ένα ζευγάρι δεκαοχτούρες (Streptopelia decaocto). Είναι ένα είδος πουλιού πολύ διαδεδομένο, κάτι μεταξύ τρυγωνιού και περιστεριού, αλλά ξεχωρίζει εύκολα από το μαύρο λεπτό κολάρο που έχει στο λαιμό του.

Τώρα, αυτά τα πουλιά πολύ τεμπέλικα μου φαίνεται να ‘ναι. Πέντε ξυλάκια σκαρώνουν και έτοιμη η φωλιά τους. Πριν κάνα μήνα είχαν ξανακάνει, είχαν γεννήσει και αυγά, αλλά τους έπεσαν και έσπασαν. Τώρα έκαναν ξανά σε άλλη μεριά, αλλά απ’ ό,τι δείχνει αυτή τη φορά, η μάνα είναι συνεπέστατη. Όποτε και να κοιτάξω -με βροχή και αέρηδες- στη φωλιά της τη βλέπω να κλωσσάει. Ίδωμεν…

1 σχόλιο

Filed under Νικιάνα, Χλωρίδα και Πανίδα

Συνέδριο «Η Εθνική Αντίσταση στη Λευκάδα 1941-1944»

Η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Λευκάδας, ο Δήμος Λευκάδας – Πνευματικό Κέντρο και το Ευρωπαϊκό Κέντρο Αριστείας Jean Monnet του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, σας προσκαλούν στις εργασίες του Συνεδρίου «Η Εθνική Αντίσταση στη Λευκάδα 1941-1944» που θα πραγματοποιηθεί στις 27 και 28 Σεπτεμβρίου 2008, στην αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου Δήμου Λευκάδας.

Για την Οργανωτική Επιτροπή

Ο Νομάρχης Κώστας Α. Αραβανής
Ο Δήμαρχος Βασίλης Φέτσης
Ο Συντονιστής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Αριστείας Jean Monnet του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Ηλίας Θερμός

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

Παρασκευή 26-09-2008

Ώρα 18:00-20:00, άφιξη των συνέδρων στη Λευκάδα και εγγραφή τους στο Συνέδριο, στην αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου.

Σάββατο 27-09-2008

09:00 – 11:00 χαιρετισμοί από τους:

  • Νομάρχη Λευκάδας κ. Αραβανή Κώστα
  • Δήμαρχο Λευκάδας κ. Φέτση Βασίλη
  • Συντονιστή του Ευρωπαϊκού Κέντρου Αριστείας Jean Monnet, Καθηγητή Θερμό Ηλία
  • Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Λευκάδος και Ιθάκης κ. κ. Θεόφιλο
  • Γενικό Γραμματέα Περιφέρειας Ιονίων Νήσων
  • Βουλευτή Λευκάδας κ. Σολδάτο Θεόδωρο
  • Πρόεδρο Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων (ΤΕΔΚ)
  • Πρόεδρο Επιμελητηρίου Λευκάδας
  • Πρόεδρο Εργατικού Κέντρου Λευκάδας
  • Εκπροσώπους κομμάτων και Αντιστασιακών οργανώσεων
  • Απαγγελία ποιήματος Άγγελου Σικελιανού
  • 11:00 – 13:30 1η Συνεδρία:

    «Ιστορική παράδοση και κοινωνικο-οικονομική δομή της Λευκάδας από τις αρχές του 20ου αιώνα».

    Συντονιστής: Κλεομένης Κουτσούκης, Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου.
    Ομιλητές:
    α) Αντώνης Χαλκιάς, Υπ. Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου με θέμα: «Κοινωνική ανισότητα και πολιτικές έριδες στη Λευκάδα 1940-1950».
    β) Χάρις Συμεωνίδου, Ερευνήτρια ΕΚΚΕ, με θέμα: «Ανθρωπογεωγραφία και δημογραφικά δεδομένα στην προπολεμική Λευκάδα».
    γ) Τοποθέτηση του Πέτρου Αργύρη μέσω DVD.
    Συζήτηση

    17:00 – 18:45 2η Συνεδρία:

    «Η Εθνική Αντίσταση και η Βρετανική πολιτική».

    Συντονιστής: Σπύρος Φλογαΐτης, καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών
    Ομιλητές:
    α) Γιάννης Σακκάς, Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου, με θέμα: «Η Αγγλική πολιτική στην Ελλάδα 1941-1944 μέχρι τον εμφύλιο».
    β) Γιάννης Ιακωβίδης, Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου, με θέμα «Η συμμετοχή του Αιγυπτιακού Ελληνισμού στην Εθνική Αντίσταση».
    γ) Ελπίδα Αργύρη-Σάντα, Αντιστασιακός, με θέμα: «Ο Άρης Βελουχιώτης ως πρωτοπόρος της Εθνικής Αντίστασης».
    δ) Αργύρης Μαμαρέλης, Διδάκτωρ London School of Economics and Political Sciense, με θέμα: «Η χαμένη ευκαιρία: η εμπλοκή του Ψαρρού στην επιχείρηση «Harlin»».
    Συζήτηση

    18:45 – 19:00 Διάλειμμα

    19:00 – 21:00 3η Συνεδρία:

    «Η Εθνική Αντίσταση και το Εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα 1941-1944. Η δημιουργία θεσμών αυτοδιοίκησης και η συμμετοχή γυναικών στην Εθνική Αντίσταση».

    Συντονίστρια: Ειρήνη Λαγάνη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Μακεδονίας
    Ομιλητές:
    α) Τρύφων Κωστόπουλος, Επίκουρος Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου, με θέμα: «Ο θεσμός της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ο νέος ρόλος των γυναικών στην αντίσταση και στους νέους θεσμούς».
    β) Άγγελος Βρεττός, Δικηγόρος, με θέμα: «Οι διατάξεις της Αυτοδιοίκησης της ΠΕΕΑ και τα πολιτικά δικαιώματα των γυναικών».
    γ) Ξενοφών Κοτιάδης, καθηγητής Δημοσίου Δικαίου Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, και Χαράλαμπος Ανθόπουλος, επίκουρος καθ. Ε.Α.Π., με θέμα: «Ο πολιτικός και συνταγματικός λόγος του Αλέξανδρου Σβώλου από την Εθνική Αντίσταση έως το τέλος του εμφυλίου πολέμου».
    Συζήτηση

    Κυριακή 28-09-2008

    10:00 – 12:00 1η Συνεδρία:

    «Η Εθνική Αντίσταση στη Λευκάδα. Ανατομία των αντιστασιακών οργανώσεων».

    Συντονιστής: Ηλίας Θερμός, Καθηγητής, Συντονιστής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Αριστείας Jean Monnet Πανεπιστημίου Μακεδονίας
    Ομιλητές:
    α) Αποστόλης Σάντας, με θέμα: «Η Εθνική Αντίσταση 1941-1944»
    β) Ηλίας Θερμός, Καθηγητής, Συντονιστής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Αριστείας Jean Monnet Πανεπιστημίου Μακεδονίας, με θέμα: «Από την Εθνική Αντίσταση στον εμφύλιο πόλεμο. Ο διχασμός του νησιού και οι μελλοντικές επιπτώσεις».
    γ) Ξενοφών Βεργίνης, Πανεπιστημιακός, π. Βουλευτής Λευκάδας, με θέμα: «Η προσέγγιση των νεωτέρων στο δράμα του εμφυλίου. Η περίπτωση της Λευκάδας».
    Συζήτηση

    12:00 – 12:15 Διάλειμμα

    12:15 – 14:30 2η Συνεδρία:

    «Οι συμφωνίες Λιβάνου, Καζέρτας, Πλάκας, Βάρκιζας, και το μεταπελευθερωτικό περιβάλλον».

    Συντονιστής: Άγγελος Βρεττός, Δικηγόρος
    Ομιλητές:
    α) Κλεομένης Κουτσούκης, Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου, με θέμα: «Η συμφωνία της Βάρκιζας και οι ασυμφωνίες».
    β) Αντώνης Ρουπακιώτης, Δικηγόρος, π. Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας, με θέμα: «Θεσμοί και ανθρώπινα δικαιώματα. Παράγοντες καθορισμού τους μετά το 1944».
    γ) Κωνσταντίνα Μπάδα, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, με θέμα: «Πορίσματα του συνεδρίου για την Εθνική Αντίσταση στην Αιτωλοακαρνανία», προβολή ντοκιμαντέρ.
    Συζήτηση

    18:00 – 20:00 3η Συνεδρία:

    «Η Εθνική Αντίσταση και το μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον»

    Συντονιστής: Ηλίας Θερμός, Καθηγητής, Συντονιστής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Αριστείας Jean Monnet Παν. Μακεδονίας
    Ομιλητές:
    α) Ειρήνη Λαγάνη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Μακεδονίας, με θέμα: «Η Εθνική Αντίσταση και το μεταβαλλόμενο διεθνές σύστημα μετά το 1940. Η σχέση μεταξύ των πρώην συμμάχων, ΗΠΑ, Σοβιετικής Ένωσης, Μεγάλης Βρετανίας».
    β) Δημήτρης Ψύλλας, Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου, με θέμα: «Οι αντιστασιακές οργανώσεις και η στάση του αστικού κράτους κατά του Αριστερού Κινήματος».
    γ) Σπύρος Μακρής, Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστμίου, με θέμα: «Το ζήτημα της Αμερικανικής επέμβασης στη μεταπολεμική Ελλάδα: Σχόλια πάνω στην υπάρχουσα βιβλιογραφία»
    Συζήτηση

    20:30 – 22:00 4η Συνεδρία:

    Παρουσίαση και καταγραφή μαρτυριών και ιστορικής μνήμης αγωνιστών»

    Συντονίστρια: Ειρήνη Λαγάνη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Μακεδονίας
    Προσωπικές μαρτυρίες αγωνιστών
    Συζήτηση – Συμπεράσματα

    Πατώντας με το ποντίκι εδώ μπορείτε να δείτε την ταυτότητα των εισηγητών. Ο κατάλογος περιλαμβάνει τα ονόματα με αλφαβητική σειρά. Το αρχείο είναι τύπου PDF.
    ———————————————————————————————————————–
    Εδώ μπορείτε να δείτε τις Επιτροπές του Συνεδρίου -Επιστημονική και Οργανωτική- καθώς και τη Γραμματεία του. Το αρχείο είναι επίσης τύπου PDF.

    Σχολιάστε

    Filed under Αριστερά, Εκδηλώσεις, Ιστορία, Λευκάδα

    Εξώφυλλα 03

    Λόγος πανηγυρικός εις τιμήν και έπαινον του αγίου, και θαυματουργού Σπυρίδωνος επισκόπου Tριμηθούντος, και προστάτου Κερκύρας, / Ποίημα του Ιερολογιωτάτου Κυρίου Διονυσίου Κόνταρη, προδιαπρέψαντος Κήρυκος του Αγίου Ευαγγελίου, ύστερον δε χρηματίσαντος Αρχιεπισκόπου Λευκάδος, και Αγίας Μαύρας. Αφιερωθείς τω Εκλαμπροτάτω, και Ευγενεστάτω κυρίω Κόμητι Ανδρέα τω Κάση.

    Συγγραφέας: Κόνταρης, Διονύσιος, αρχιεπίσκοπος Λευκάδος και Αγίας Μαύρας.
    Εκδότης: Παρά Αντωνίω τω Βόρτολι, Ενετίησιν : αψμζ’. (1747).

    Σχολιάστε

    Filed under Εξώφυλλα

    Εντυπώσεις από τη Λευκάδα

    Επανερχόμαστε ξανά με εντυπώσεις επισκεπτών του καλοκαιριού από το νησί της Λευκάδας. Αυτή τη φορά ενός ταξιδιώτη (εκδρομέα) από την Καβάλα  -Παναγιώτης Καλαϊτζής λέγεται- που επισκέφτηκε με μοτοσυκλέτα για λίγες μέρες το νησί μας. Το ταξίδι του πραγματοποιήθηκε προς το τέλος Ιουλίου με αρχές Αυγούστου 2008. Νομίζω ότι αυτού του είδους η διαφήμηση -η από στόμα σε στόμα, «Mund-zu Mund-Propaganda» τη λένε οι Γερμανοί και της δίνουνε μεγάλη σημασία- είναι η καλύτερη και η πιο ανέξοδη  για τον τόπο μας. Και μην νομίζετε ότι ψάχνουμε κάθε φορά μόνο για θετικές εντυπώσεις. Αλλά απ’ ό,τι φαίνεται, όπως συμβαίνει συνήθως στη ζωή μας, μόνο τα καλά θέλουμε να θυμούμαστε ξεχνώντας τις όποιες κακές αναμνήσεις.

    «Και πράγματι, η Λευκάδα μας κατέπληξε. Οι όμορφες παραλίες της, με κορυφαία το Κάθισμα, η ευγένεια που αποπνέουν το περιβάλον και οι φιλόξενοι άνθρωποι, η όμορφη αγορά της Λευκάδας, η εξυπηρέτηση, το φαγητό και σε γεύσεις και σε τιμές, θα χρειαζόταν πολλές σελίδες για να απαριθμήσω τις όμορφες εντυπώσεις που μας άφησε αυτό το νησί…»

    Το άρθρο αναρτήθηκε στο ιστολόγιο 30 Χρόνια και το παραθέτουμε ως έχει:

    «… Το πρωί εγκαταλείπουμε την Κόνιτσα με τις χειρότερες εντυπώσεις και κατευθυνόμαστε προς Γιάννενα, Πρέβεζα. Περνάμε στο Άκτιο με την υποθαλάσσια και από την κινούμενη γέφυρα στη Λευκάδα. Με προτεραιότητα την ανεύρεση καταλύματος κατευθυνόμαστε Νοτιοδυτικά και στη τύχη μπαίνουμε στον οικισμό του Άγιου Νικήτα. Η διαίσθηση της πλοηγού, μας οδηγεί σε ένα πολύ καλό μικρό ξενοδοχείο, 12 δωμάτια, καθαρό, ήσυχο και με βεράντα με θέα στα πρασινοτυρκουάζ νερά του Ιονίου. Οι οιωνοί είναι άριστοι………

    Και πράγματι, η Λευκάδα μας κατέπληξε. Οι όμορφες παραλίες της, με κορυφαία το Κάθισμα, η ευγένεια που αποπνέουν το περιβάλον και οι φιλόξενοι άνθρωποι, η όμορφη αγορά της Λευκάδας, η εξυπηρέτηση, το φαγητό και σε γεύσεις και σε τιμές, θα χρειαζόταν πολλές σελίδες για να απαριθμήσω τις όμορφες εντυπώσεις που μας άφησε αυτό το νησί.

    [Η παραλία «Κάθισμα», μια από τις πιο γνωστές, πιο οργανωμένες και πιο εύκολα προσβάσιμες παραλίες της Λευκάδας, που βρίσκεται στη δυτική ακτογραμμή του νησιού, κοντά στο χωριό Άγιος Νικήτας ]

    Στα γρήγορα λοιπόν: Η δυτική πλευρά είναι όλα τα λεφτά. Καταπράσινα και βαθειά, κρυστάλλινα νερά, φιδίσιοι και στενοί δρόμοι, πολύ βλάστηση και ΔΡΟΣΙΑ. Ειδικά την Τρίτη και την Τετάρτη που φυσούσε, τα κύματα ήταν απόλαυση και το βράδυ ήθελες μέχρι και κουβέρτα. Για φαγητό όπου φάγαμε, είτε σε μαγειρεία, είτε σε ψαροταβέρνες, ήταν από πολύ καλά έως άριστα και οι τιμές φτηνές. Όχι φτηνές για νησί, πραγματικά φτηνές. Δώσαμε υπόσχεση στους εαυτούς μας πως θα ξαναγυρίσουμε.

    Δυστυχώς όμως, έφτασε το Σάββατο, και με το δεξί μου καλάμι να πρήζεται χάρις σε στενή επαφή τέταρτου τύπου με μια σφήκα, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. 450 τα χιλιόμετρα μέχρι τη Θεσσαλονίκη, βγήκαν εύκολα μέχρι την Κοζάνη, μετά όμως η ζέστη μας πελέκησε…….

    Απολογισμός: Με μόνο αρνητικό της εκδρομής την επιλογή της Κόνιτσας για τις διανυκτερεύσεις του Σαββατοκύριακου, όλο το υπόλοιπο ταξίδι ήταν εξαιρετικό. Η εποχή βοήθησε στο να μην σαρδελοποιηθούμε πουθενά, δεν τα χώσαμε στους σκυλοπνίχτες που λυμαίνονται τις θάλασσες μας, και ήταν αυτό που λέμε, καλό αλλά λίγο. Νά ‘ταν κάνα δυο – τρείς βδομάδες ακόμα………

    Και τέλος, στατιστικά και ενημερωτικά: 1675 χιλιόμετρα, 112 λίτρα, Μ.Ο. 6,8 lt/ 100 km. Όχι και άσχημα για μικτή διαδρομή, πάντα δικάβαλο και τα 950 από αυτά και με πλήρες φορτίο, tank bag, σαμάρια κλπ.

    Άντε και του χρόνου πάλι με υγεία……..

    …………………καλά που είδα τις φωτογραφίες και τα θυμήθηκα. Φο-βε-ρα χειροποίητα μαντολάτα, παστέλια και παξιμάδια………….μην τολμήσετε να δοκιμάσετε, μετά δεν έχει σταματημό…».

    (Αναρτήθηκε στο 30xronia.blogspot.com)

    3 Σχόλια

    Filed under Δανεισμένα, Λευκάδα, Ταξιδιωτικές εντυπώσεις

    Απομεινάρια μιας άλλης όχι και τόσο μακρυνής εποχής

    Πρόκειται μάλλον για κινητό πυροσβεστήρα (;). Βρίσκεται έξω από τον περιφραγμένο χώρο -η συγκεκριμένη περιοχή χρησιμοποιείται ως φαίνεται για την ανεξέλεγκτη εναπόθεση κάθε είδους αχρήστων πλέον αντικειμένων- των εγκαταστάσεων με τις κεραίες του ΟΤΕ στο όρος Σταυρωτά, νότια της Εγκλουβής.

    Σχολιάστε

    Filed under Παλιατζούρα

    Αποκαλυπτήρια αναθηματικής στήλης στην Εγκλουβή Λευκάδας

    Έγιναν σήμερα το μεσημέρι, παρουσία αρκετών παρευρισκομένων, απλών ανθρώπων και επισήμων προσκεκλημένων, στη θέση Λυμπιά της Εγκλουβής, τα αποκαλυπτήρια της αναθηματικής στήλης στη μνήμη των τριών ηρωικών γυναικών -Λουκίας Θερμού και των δυο ανήλικων κοριτσιών της, Αγγελικής 14 και Ελπινίκης 11 ετών- που έχασαν τη ζωή τους πριν 40 χρόνια, στις 17 φεβρουαρίου 1948, σε μια μεγάλη χιονοθύελλα, πηγαίνοντας να συμπαρασταθούν στο σύζυγο και πατέρα τους, πολιτικό κρατούμενο την εποχή εκείνη που μαίνονταν ακόμη ο εμφύλιος πόλεμος στη χώρα μας, Κώστα Θερμό (Τζίνο).

    [Η Δήμαρχος Καρυάς Σεβαστή Ρεκατσίνα-Κωνσταντινίδη αποκαλύπτει την αναθηματική στήλη]

    Ο Κώστας Θερμός, γεωργός στο επάγγελμα, κατάγονταν από την Εγκλουβή. Το 1932 παντρεύτηκε τη Λουκία Κώστα Γαζή αγρότισσα, που γεννήθηκε στο χωριό Βαυκερή το 1917. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά: την Αγγελική, την Ελπινίκη, τον Αντώνη και τον Ευστάθιο.  Η οικογένεια του Βαυκερίτη Κώστα Γαζή συμμετείχε ενεργά μέσα από την ΕΑΜική Αντίσταση στον αγώνα ενάντια στους ξένους κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Οι δύο γιοί του, ο Σταύρος και ο Αιμίλιος, αδελφοί της Λουκίας,  δολοφονήθηκαν από του ντόπιους συνεργάτες των Γερμανών τον Ιούλιο και Σεπτέμβριο του 1944.

    [Το μνημείο με συγγενείς της οικογένειας]

    Ο κομμουνιστής αγωνιστής Κώστας Θερμός, γιατί κομμουνιστής ήταν και παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του -απεβίωσε το 1992 νομίζω- έστω και αν δεν ειπώθηκε για αγνώστους σε μένα λόγους στην εκδήλωση, διώχτηκε και φυλακίστηκε στα χρόνια που ακολούθησαν την «Απελευθέρωση» για τους κοινωνικούς του αγώνες και τη συμμετοχή του στην Αντίσταση. Μαζί με πολλούς άλλους κατοίκους της Εγκλουβής -“Μικρή Μόσχα” ή “κόκκινο χωριό” αποκαλούσαν το χωριό παλιότερα λόγω των ισχυρών δεσμών του με το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα- μεταφέρθηκε στις φυλακές Λευκάδας και στάλθηκε κατόπιν εξορία στα Γιούρα.

    [Ο αντιστασιακός Φώντας Κατωπόδης (Κοτάς) απευθύνει χαιρετισμό]

    Το χειμώνα του 1948 ο Θερμός μετάγεται ξανά στις φυλακές Λευκάδας. Η γυναίκα του Λουκία, που μάζευε ελιές στην Παλαιοκατούνα μαζί με τις κόρες της, το μαθαίνει και αποφασίζει, παρά τις προτροπές πολλών να μην φύγει λόγω της κακοκαιρίας, να πάει με τα πόδια στην Εγκλουβή, να προμηθευτεί τα απαραίτητα και ακολούθως να επισκεφτεί την άλλη μέρα το σύζυγό της στη Λευκάδα. Με ένα γαϊδουράκι και τις δυο κόρες της αποτολμά το ταξίδι. Κοντά στο χωριό, και ενώ μαίνονταν η χιονοθύελλα που τους πρόλαβε στο δρόμο, σκεπάζει τις κόρες της με ένα σάγιασμα και τρέχει για να φέρει βοήθεια από τα κοντινά σπίτια. Θα γλιστρήσει όμως, σπάζοντας το πόδι της, και δεν θα τα καταφέρει. Το άλλο πρωί οι χωριανοί της θα αντικρύσουν το τραγικό θέαμα. Θα τη βρουν νεκρή και πιο κάτω τα παιδιά της κι αυτά νεκρά, μελανιασμένα από τη ψύξη. Θάφτηκαν στο χωριό σε κοινό τάφο.

    [Άποψη της ανταριασμένης Εγκλουβής, από θέση που βρίσκεται κοντά στο μνημείο]

    Τα αποκαλυπτήρια της αναθηματικής στήλης έκανε η Δήμαρχος Καρυάς Σεβαστή Ρεκατσίνα – Κωνσταντινίδη, ενώ χαιρετισμούς απεύθυναν ο Θανάσης Καλαφάτης, καθηγητής πανεπιστημίου, Πρόεδρος της Επιτροπής Πρωτοβουλίας Λευκάδος για την Αποκατάσταση της Ιστορικής Μνήμης -η Επιτροπή αυτή ήταν μαζί με το Δήμο Καρυάς συνδιοργανωτές της εκδήλωσης- και ο αντιστασιακός Φώντας Κατωπόδης (Κοτάς). Δεν παρευρέθηκε για λόγους υγείας, όπως αναφέρθηκε, ο Γιώργος Βρεττός, από το Σύνδεσμο Αντιστασιακών Λευκάδας. Ομιλητής ήταν ο Αθανάσιος Πάνος, μέλος της οικογένειας Ευσταθίου Κ. Θερμού. Των αποκαλυπτηρίων προηγήθηκε επιμνημόσυνο δέηση στην εκκλησία του χωριού Άγιος Γεώργιος. Μετά τα αποκαλυπτήρια οι παρευρισκόμενοι συγκεντρώθηκαν στην πλατεία του χωριού, όπου τους προσφέρθηκε από μέλη της οικογένειας αναψυκτικά και καφές.

    3 Σχόλια

    Filed under Αριστερά, Δήμος Καρυάς, Ιστορία, Χωριά της Λευκάδας

    Με τα μάτια ενός τουρίστα: Λευκάδα vs Κεφαλλονιά (Καλοκαίρι 2008)

    Λευκάδα – Κεφαλλονιά σημειώσατε 1.
    Συγκρίσεις από έναν τουρίστα των δύο τουριστικών προορισμών στο Ιόνιο, της Λευκάδας και της Κεφαλλονιάς. Οι υπογραμμίσεις δικές μας.

    «ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΟΥ

    … Όταν επισκέφθηκα πέρσι για πρώτη φορά τη Λευκάδα, έμεινα μαγεμένος από την ομορφιά της και τους ανθρώπους της. Έμεινα τότε σε ένα ειδυλλιακό μέρος, τη Βασιλική, πήγα σχεδόν σε όλες τις παραλίες του νησιού και έκανα και μια μικρή κρουαζιέρα το γύρω της Λευκάδας, στον Σκορπιό και στο Φισκάρδο της Κεφαλλονιάς.

    Φέτος, μαζί με δυο πολύ καλούς μου φίλους είπαμε να επαναλάβουμε το ταξίδι μας στη Λευκάδα, αλλά να το συνδυάσουμε και με τη Κεφαλλονιά, που δεν είχε τύχει ποτέ να την επισκεφθούμε. Πάμε να δούμε λοιπόν τα καλά και τα κακά του κάθε νησιού, δίχως φυσικά να θέλω να μεροληπτήσω υπέρ κάποιου από τα δύο.

    Πρόσβαση: Στη Λευκάδα δεν παίρνουμε αυτοκίνητο, λόγω της γέφυρας που υπάρχει, ενώ στην Κεφαλλονιά θα αναγκαστούμε…
    Βενζίνη: Πανάκριβη στην Κεφαλλονιά, λίγο πιο φθηνή στη Λευκάδα.
    Διαμονή: Λευκάδα (περιοχή Καλαμίτσι, περίπου 20χλμ από τη Λευκάδα)= 65,00€ τρίκλινο, Κεφαλλονιά (περιοχή Καραβάδος, περίπου 10χλμ από το Αργοστόλι)= 40,00€ τρίκλινο.
    Οι τιμές ιδιαίτερα χαμηλές και φυσικά αναρωτηθήκαμε γιατί να έχουν πέσει τόσο. Όπως μας είπαν και στα δυο νησιά, λόγω της έντονης φημολογίας για επικείμενο σεισμό στην περιοχή, ο τουρισμός φέτος είναι μειωμένος, οπότε και οι τιμές πήραν την κατρακύλα… Ιδανικοί προορισμοί λοιπόν για μια οικογένεια, εάν φυσικά δεν πιστεύουν στις φήμες περί μεγάλου σεισμού. Όσον αφορά τη Λευκάδα, παζαρέψτε το δωμάτιο. Εμείς μάθαμε πως οι διπλανοί μας με παζάρια νοικιάσαν το δωμάτιο στα 55,00€.
    Οδικό Δίκτυο: Ασχολίαστο και για τα δυο νησιά… Στην Κεφαλλονιά θα αναγκαστείτε να οδηγείτε πολλές ώρες για να φτάσετε σε μια παραλία. Φοβερό μειονέκτημα…
    Φυσικό τοπίο: Άριστο και στα δυο νησιά!
    Προσεγμένοι χώροι: Σαφώς η Κεφαλλονιά υπερτερεί, καθώς όλοι οι οικονομικά ευκατάστατοι του νησιού, προσφέρουν πολλά χρήματα στην πατρίδα τους. Η Λευκάδα φαντάζει ως ο φτωχός συγγενής.
    Νυχτερινή ζωή: Υπερτερεί η Κεφαλλονιά, καθώς η Λευκάδα ενδείκνυται για παρέες που διασκεδάζουν περισσότερο στις παραλίες, ανάβοντας φωτιές και κάνοντας νυχτερινό μπάνιο.
    Φιλοξενία: Οι Λευκαδίτες βρίζονται μεταξύ τους. Με τους τουρίστες έχουν πολύ καλή συμπεριφορά. Οι Κεφαλλονίτες λίγο σνομπ, καθώς θεωρούν πως είναι οι… «ηγέτες» του Ιονίου.

    [«Μύρτος», μια από τις ομορφότερες παραλίες της Κεφαλλονιάς. Πηγή: www.greecephotos.gr]

    Παραλίες: Τελευταίο άφησα το πιο σημαντικό για ένα νησί. Τις παραλίες του. Ας ξεκινήσω από τη Λευκάδα. Μαγευτικές παραλίες και πεντακάθαρα νερά. Συγχαρητήρια στους τοπικούς φορείς που δεν έχουν μετατρέψει όλες τις παραλίες τους σε οργανωμένες, παρά μόνο ένα μικρό κομμάτι κάθε παραλίας. Βράχια, απέραντες αμμουδιές και καταγάλανα νερά συνθέτουν ένα μαγευτικό σκηνικό, που δεν το χορταίνεις. Ο γυμνισμός επιτρέπεται παντού, όπως και το ελεύθερο κάμπινγκ, γεγονός που προσελκύει στο νησί πολύ νεολαία. Γενικά, ό,τι πιο ωραίο έχω ζήσει από παραλίες. Συγχαρητήρια ακόμα μια φορά στους Λευκαδίτες που δεν έχουν επιτρέψει το νησί τους να γίνει μία οργανωμένη συντεχνία, που θα τα «αρπάζει» από τους τουρίστες.

    [«Εγκρεμνοί», η καλύτερη για μένα και πιο ανεκμετάλλευτη παραλία της Λευκάδας]

    Στη Κεφαλλονιά, πέρα από το πολύ ωραίο τοπίο και τις καθαρές θάλασσες, θα συναντήσετε ακριβώς τα αντίθετα. Ταμπέλες που προειδοποιούν πως απαγορεύεται ο γυμνισμός και διώκεται ποινικά (!!!), μηδέν νεολαία, απαγόρευση του ελεύθερου κάμπινγκ, πλήθος οργανωμένων παραλιών, ενώ για να βρείτε μία απομονωμένη πρέπει να περπατήσετε χιλιόμετρα, δύσκολη η πρόσβαση σε παραλίες που δεν είναι οργανωμένες και χλιδάτες βίλες που εμποδίζουν τους λουόμενους να κολυμπήσουν στη θάλασσα. Κοινώς, απαράδεκτα πράγματα!

    Από τα παραπάνω μπορείτε να καταλάβετε ότι και του χρόνου πάλι τη Λευκάδα θα επισκεφθώ, ενώ στην Κεφαλλονιά ούτε που σκέφτομαι να ξαναπατήσω. Παραπάνω είπα πως θα προσπαθήσω να μην μεροληπτήσω υπέρ κάποιου από τα δύο νησιά, αλλά νομίζω πως ο κάθε τουρίστας έχει το δικαίωμα να γνωρίζει. Να γνωρίζει π.χ., πως για να μπει σε ένα σπήλαιο, αυτό της Δρογκαράτης, στην Κεφαλλονιά, με σπασμένους σταλαχτίτες και σταλαγμίτες, που δεν έχει και τίποτα αξιόλογο να δει, θα πληρώσει 5,00€, ενώ για να επισκεφθεί το σπήλαιο της Μελλισάννης, πάλι στην Κεφαλλονιά και να κάνει μια βαρκάδα 5 λεπτών στο εσωτερικό της λίμνης, θα πληρώσει 7,00€, που ούτε κι αυτό τα αξίζει αυτά τα χρήματα. Άσε που έχουν κλείσει και την είσοδο του παρατηρητηρίου για να μην βλέπεις τη λίμνη (τζάμπα) από ψηλά, αλλά να σε αναγκάζουν να την επισκεφθείς και να πληρώσεις.

    Δεν θα επεκταθώ. Τέλος, μόνο θέλω να πω πως αξίζει όλοι να επισκεφθείτε τη μαγευτική Λευκάδα. Είναι η μαγεία του Ιονίου. Ένα νησί, οικονομικό, τόσο για νέους, όσο και για οικογένειες, που όσα θα δείτε και θα ζήσετε θα σας αποζημιώσουν και θα τα θυμάστε για πάντα. Ραντεβού του χρόνου λοιπόν στη μαγευτική Λευκάδα…»

    (Αναρτήθηκε στο http://rantar.blogspot.com)

    7 Σχόλια

    Filed under Δανεισμένα, Λευκάδα, Ταξιδιωτικές εντυπώσεις

    Πτώχευσε ο τρίτος σε μέγεθος βρετανικός τουριστικός οργανισμός «XL Leisure Group»

    Ανακοινώθηκε χθες ότι πτώχευσε o τρίτος σε μέγεθος βρετανικός tour operator “XL Leisure Group”, γνωστός από προορισμούς στα Ιόνια νησιά ως Kosmar. Σίγουρα η εξέλιξη αυτή αναμένεται να επηρεάσει μελλοντικά αρνητικά τον τοπικό τουρισμό, πέρα από τα όποια χρέη θα αφήσει στην τοπική τουριστική αγορά η πτώχευση του ομίλου εταιριών.

    Αντιγράφουμε από την οικονομική εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ:

    «ENTONO προβληματισμό και ανησυχίες προκαλεί και στην ελληνική τουριστική αγορά η οικονομική κατάρρευση του τουριστικού οργανισμού XL Leisure Group, του τρίτου μεγαλύτερου της βρετανικής αγοράς, ο οποίος διακινούσε περισσότερους από 2,3 εκατ. τουρίστες διεθνώς.

    Στον συγκεκριμένο όμιλο ανήκουν ο τουριστικός οργανισμός Kosmar Villa Holidays, το τελευταίο μεγάλο τουριστικό γραφείο που ειδικευόταν σε ταξίδια στην Ελλάδα καθώς και τουλάχιστον άλλα δύο τουριστικά γραφεία που διακινούσαν επισκέπτες στη χώρα μας, τα Aspire Holidays και Medlife Hotels. Μέλη του ομίλου ήταν και δύο εταιρίες πτήσεων charter.

    Σε δηλώσεις του σχετικά με την αρνητική αυτή εξέλιξη, ο υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης Aρης Σπηλιωτόπουλος δήλωσε ότι έχουν ήδη δοθεί οδηγίες στις υπηρεσίες του υπουργείου και του ΕΟΤ προκειμένου να αποφευχθούν τυχόν προβλήματα στη ροή των επισκεπτών από και προς τη Μ. Βρετανία και δεσμεύτηκε να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα ούτως ώστε να εξαλειφθούν οι συνέπειες αυτού του γεγονότος για τον ελληνικό τουρισμό. Ο κ. Σπηλιωτόπουλος δήλωσε ότι το υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης και ο ΕΟΤ παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις και, αν κριθεί απαραίτητο, θα παρασχεθεί υποστήριξη σε όσους επισκέπτες αντιμετωπίσουν προβλήματα επιστροφής στην πατρίδα τους.

    Σύμφωνα με εκτιμήσεις τουριστικών παραγόντων, αυτή τη στιγμή ο αριθμός των πελατών του ομίλου που βρίσκονται σε καταλύματα στην Ελλάδα, κυρίως σε προορισμούς του Ιονίου, δεν είναι πολύ μεγάλος και η πλειονότητά τους έχει ταξιδέψει με πακέτα που καλύπτονται ασφαλιστικά (ATOL).

    Ωστόσο, αυτό που ανησυχεί περισσότερο τώρα τον τουριστικό κόσμο, είναι το μεγάλο κενό που αφήνει στον ελληνικό τουρισμό η κατάρρευση του ομίλου, σε μία περίοδο μάλιστα που καταγράφονται μεγάλες δυσκολίες σε σχέση με την κίνηση από τη Βρετανική αγορά.

    Σημειώνεται ότι μόνον ο Kosmar, που ιδρύθηκε από τον κ. Κ. Μάρκου και δραστηριοποιούνταν στη βρετανική αγορά επί είκοσι χρόνια, διακινούσε στην Ελλάδα περίπου 250.000 – 300.000 επισκέπτες ετησίως, συνεργαζόμενος με περισσότερα από 100 ξενοδοχεία και επιχειρήσεις καταλυμάτων. Το 2006 είχε εξαγοραστεί από εταιρία – μέλους του XL Leisure Group και σταδιακά τα τελευταία χρόνια είχε διευρύνει τους προορισμούς του στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

    Σύμφωνα με παράγοντες της βρετανικής αγοράς, αυτή τη στιγμή υπάρχουν περίπου 85.000 πελάτες του XL Leisure Group σε διάφορους προορισμούς της Ευρώπης και της Μεσογείου, ενώ υπάρχουν 200.000 κρατήσεις για ταξίδια για τις επόμενες ημέρες. Υπολογίζεται ότι 10.000 εξ αυτών των ταξιδιωτών δεν έχουν κάλυψη ATOL, καθώς επέλεξαν να ταξιδέψουν μεμονωμένα, χωρίς πακέτο διακοπών που να παρέχει σχετική ασφάλιση. Ο όμιλος απασχολεί 1.700 εργαζόμενους διεθνώς.»

    Γ. Ν. Αγγελής
    (Πηγή: ΕΞΠΡΕΣ – Ημερήσια Οικονομική Εφημερίδα via Ithacanews)

    Σχολιάστε

    Filed under Δανεισμένα

    Αυθαιρεσίες, ετσιθελισμός, παρανομίες και ρουσφετολογία χαρακτηρίζουν τη Δημοτική Αρχή του Δήμου Λευκάδας σύμφωνα με τη ΔΑΣ

    Έγινε χθες, Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2008, στην αίθουσα του Εργατικού Κέντρου Λευκάδας, η προγραμματισμένη συγκέντρωση του δημοτικού συνδιασμού «Δημοτική Αγωνιστική Συνεργασία» (ΔΑΣ) στο Δήμο Λευκάδας  με θέμα τον απολογισμό στους 20 μήνες της δημοτικής περιόδου που μας πέρασαν.

    Ο απολογισμός αφορούσε στις θέσεις και τις πρωτοβουλίες που ανέλαβε ο συνδιασμός το περασμένο διάστημα, στην πολιτική και τα πεπραγμένα της Δημοτικής Αρχής καθώς και στη στάση των δύο άλλων παρατάξεων που συμμετέχουν στο δημοτικό συμβούλιο.

    Ακούστηκαν από τους ομιλητές πολλά, τα περισσότερα άγνωστα στους παρευρισκόμενους στη συγκέντρωση, που αφορούσαν στη λειτουργία της Δημοτικής Αρχής και τα οποία προξένησαν πράγματι μεγάλη εντύπωση. Για καλύτερη ενημέρωση αποφασίστηκε να κυκλοφορεί στο μέλλον, τουλάχιστον κάθε τρεις μήνες, ένα ενημερωτικό φυλλάδιο για τα όσα διαδραματίζονται στο Δημοτικό Συμβούλιο και για τις θέσεις και πρωτοβουλίες της παράταξης.

    [Το προεδρείο της δημοτικής παράταξης ΔΑΣ. Πρώτος από αριστερά ο μέχρι πρότινος δημοτικός σύμβουλος Νίκος Σταματέλος, ο οποίος αναλαμβάνει πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λευκάδας και θα αντικατασταθεί στο Δημοτικό Συμβούλιο από τον συνυποψήφιό του στο ψηφοδέλτιο της ΔΑΣ Θωμά Καββαδά]

    Θα αναφερθούμε σήμερα στο σκέλος εκείνο που αφορά στην πολιτική και τα πεπραγμένα της Δημοτικής Αρχής και μελλοντικά σε κάποιο άλλο άρθρο μας, στις πρωτοβουλίες που ανέλαβε η ΔΑΣ, στις θέσεις της στα επίμαχα προβλήματα του Δήμου μας καθώς και στη στάση των δύο άλλων παρατάξεων που εκπροσωπούνται στο Δήμο.

    Όπως ειπώθηκε και αναγράφεται στο ενημερωτικό φυλλάδιο που διανεμήθηκε στη συγκέντρωση: «Συμπερασματικά η λειτουργία της Δημοτικής αρχής έχει χαρακτηριστικά συνολικά αυθαιρεσίας, ετσιθελισμού, παρανομίας και ρουσφετολογίας που δεν έχει προηγούμενο». Από που να αρχίσει και που να τελειώσει κάποιος!

    • Καταστρατήγηση του κανονισμού λειτουργίας και του Δημοτικού και Κοινοτικού Κώδικα (ΔΚΚ)
    • Απόκρυψη των πρακτικών που μόνο πρακτικά δεν είναι. Αναφέρεται ότι τα πρακτικά του Δημοτικού Συμβουλίου για το 2007 τα πήρε ο συνδιασμός -όχι ολοκληρωμένα αφού λείπουν ακόμη τρεις συνεδριάσεις- μόλις πριν λίγες μέρες και ότι δεν του έχουν δοθεί ακόμη από τη Δημαρχιακή Επιτροπή τα πρακτικά του έτους 2008
    • Διώξιμο για ένα διάστημα και για ευνόητους λόγους του τοπικού τηλεοπτικού καναλιού ΛΕΥΚΑΤΑ TV που κάλυπτε τις συνεδριάσεις
    • Απ’ ευθείας αναθέσεις έργων και μελετών, που έχει γίνει κανόνας και γίνεται συνειδητά, όπως ομολόγησε ο Δήμαρχος, «για να έχουμε γρήγορα αποτελέσματα!!!». Σύμφωνα όμως με σχετική νομολογία του άρθρου 209 του ΔΚΚ (Ν.3463/2006),

      «Θεμελιώδης αρχή της νομοθεσίας περί προμηθειών των Ο.Τ.Α., οι οποίες εξαιρούνται του Ενιαίου Κανονισμού Προμηθειών των Ο.Τ.Α (Ε.Κ.Π.Ο.Τ.Α.) και διενεργούνται σύμφωνα με τις διατάξεις του Δημοτικού και Κοινοτικού Κώδικα, είναι η διενέργεια τακτικού διαγωνισμού προ πάσης προμήθειας. Κατ’ εξαίρεση επιτρέπεται απευθείας ανάθεση, μεταξύ των άλλων και για λόγους κατεπείγουσας ανάγκης που προέκυψε από απρόβλεπτα και έκτακτα περιστατικά και χρειάζεται να αντιμετωπισθεί αμέσως. Ως απρόβλεπτα και έκτακτα περιστατικά νοούνται, κατά την έννοια των ανωτέρω διατάξεων, πραγματικά γεγονότα αιφνίδια, που δεν μπορούν να προβλεφθούν από τα καταβάλλοντα την επιμέλεια ενός μέσου συνετού ανθρώπου όργανα και λόγω της ανάγκης άμεσης αντιμετώπισής τους καθιστά εκ των πραγμάτων αδύνατη η τήρηση των προθεσμιών και της όλης διαδικασίας που απαιτείται για τον δημόσιο διαγωνισμό. Εξάλλου, δεδομένου ότι η απευθείας ανάθεση αποτελεί εξαιρετική διαδικασία, απαιτείται να υπάρχει στο σώμα της σχετικής με την απευθείας ανάθεση αποφάσεως ειδική, επαρκής και σαφής αιτιολογία (δυναμένη πάντως να συμπληρωθεί από τα στοιχεία του φακέλου) του επείγοντος χαρακτήρα της προμήθειας με την παράθεση των πραγματικών περιστατικών, τα οποία είναι απρόβλεπτα και έκτακτα, κατά την προεκτεθείσα έννοια, και χρειάζονται άμεση αντιμετώπιση. (ΕλΣ, Πράξη IV Τμ. 24/1999)

      Τώρα πως ερμηνεύεται αυτό είναι προφανές, αλλά θα προσπαθήσω να δώσω ένα παράδειγμα: Ας πούμε ότι βρέχει καταρρακτωδώς, απειλείται άμεσα να πλημμυρίσει μια περιοχή και χρειάζεται η κατασκευή ενός αναχώματος. Κάτι τέτοιο θα επέτρεπε την απευθείας ανάθεση γιατί συντρέχουν λόγοι «κατεπείγουσας ανάγκης». Ο Δήμαρχός μας όμως φαίνεται να ερμηνεύει για δικούς του λόγους διαφορετικά τους «λόγους κατεπείγουσας ανάγκης».

      Απευθείας αναθέσεις έγιναν: 1) για την αποπεράτωση του θεάτρου 2) για την επέκταση του βρεφονηπιακού 3) για έργα ύδρευσης 4) για την προκαταρκτική μελέτη του εργοστασίου της επεξεργασίας των απορριμμάτων (Όλα τα είχε η Μαριορή ο φερετζές της έλειπε…). Στη συνέχεια που έγινε τυπικά ο «διαγωνισμός» δόθηκαν 3 προσφορές από 3 μελετητές, που όπως ειπώθηκε μπροστά στην παριστάμενη κάμερα, οι δύο υποδείχτηκαν από τον μειοδότη -είναι ο γνωστός σ’ όλους «Δημοτικός μας» μελετητής- χωρίς η υπηρεσία ελέγχου να ανησυχήσει καθόλου και να απορρίψει την απόφαση

    • Απ’ ευθείας αναθέσεις έργων και μελετών για λόγους μοναδικότητας του προμηθευτή. Ένα παράδειγμα με την προμήθεια φωτιστικών στο Δήμο, που μόνο ένα εργοστάσιο -από τα δεκάδες σε όλη την Ελλάδα- φαίνεται να τα κατασκευάζει
    • Πολλά θέματα που αφορούν δρόμους και οικοδομικά έργα έρχονταν χωρίς χάρτες για συζήτηση, πράγμα που έκρυβε ρουσφέτια, όπως για παράδειγμα με τις ασφαλτοστρώσεις δρόμων, που ήταν για την εξυπηρέτηση γνωστού κατασκευαστή και άλλου επιχειρηματία
    • Για τον πλειοδοτικό διαγωνισμό σχετικά με το επιτόκιο κατάθεσης όλων των οικονομικών του Δήμου και της μισθοδοσίας των υπαλλήλων όπου η πλειοψηφία της Δημοτικής Αρχής -και οι δύο άλλες παρατάξεις που συμμετέχουν στο δημοτικό συμβούλιο- αποφάσισαν να τα δώσουν στη μειοδότρια τράπεζα!!!
    • Ετσιθελικά δεν υλοποιήθηκαν από τη Δημοτική Αρχή ομόφωνες αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου. Αναφέρονται χαρακτηριστικά: 1) Απόφαση για τον ξεκαθάρισμα του ιδιοκτησιακού καθεστώτος -καταπάτηση του παλιού δρόμου- και την προστασία του περιβάλλοντος στη θέση «Πευκούλια-Λαγκάδα» που πάρθηκε στις 5/11/07 και δεν έχει προχωρήσει, γιατί η εφαρμογή της θα φέρει στο φως όσα έχει ιδιοποιηθεί, μέλος της δημοτικής πλειοψηφίας 2) Δύο ομόφωνα ψηφίσματα -6/07 και 6/08-  κατά της απόφασης του Περιφερειάρχη για ανοικτά καταστήματα τις Κυριακές και τις αργίες καθώς και τα ομόφωνα ψηφίσματα την 1/8/08 για τα προβλήματα Υγείας στο νομό, δεν εστάλησαν ουδέποτε και πουθενά 3) Δεν υλοποιήθηκε ακόμη η ομόφωνη απόφαση για το συμβολικό  κλείσιμο του Δήμου μια ημέρα για τη μη αποστολή των χρημάτων για τους σχολικούς φύλακες, και πολλά άλλα ακόμη.
    • Δεν αντέδρασε η Δημοτική Αρχή στην απόρριψη της απόφασης για την τοποθέτηση των αγαλμάτων του Μήτρου και Πάνου Γιαννούλη -αρχηγού της Εθνικής Αντίστασης στο νησί με πολύμορφη δράση και εκτός Λευκάδας- με την αστεία δικαιολογία ότι ψήφισε συγγενής.

    Η εκτίμηση που κάνει η ΔΑΣ αξιολογώντας τους 20 μήνες θητείας της Δημοτικής Αρχής είναι ότι, «πορεύεται σφιχταγκαλιασμένη με την αντιλαϊκή πολιτική της Κυβέρνησης και της ΚΕΔΚΕ (Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας)» και ότι από τη στιγμή που αποδέχεται το ρόλο του «Δήμου επιχειρηματία», που κινείται μέσω Επιχειρησιακών Προγραμμάτων, που συνεχίζει την ιδιωτικοποίηση των Δομών Πρόνοιας, που χτυπά τις εργασιακές σχέσεις, που αποδέχεται την ιδιωτικοποίηση μέσω ΣΔΙΤ (Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα) και που παραχωρεί τη Δημοτική περιουσία στιγματίζεται ως «μια Δημοτική Αρχή προέκταση της Κεντρικής εξουσίας».

    Αναφέρονται συγκεκριμένα:

    • Δεν δίστασε να φορολογήσει τα λαϊκά στρώματα που τα εισοδήματά τους μειώνονται μέρα με την μέρα με αυξήσεις στα αναταποδοτικά τέλη, στα τροφεία κλπ. Η δημιουργία της ΔΕΥΑ (Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης Αποχέτευσης) θα επιβαρύνει τον κόσμο ακόμα περισσότερο
    • Η ιδιωτικοποίηση είναι παρούσα τόσο στην μη προστασία της δημοτικής περιουσίας και αναφέρονται καταπατήσεις ιδιωτών, παραχώρηση στην ΚΕΔ (Κτηματική Περιουσία του Δημοσίου) όλης της ζώνης του ιχθυοτροφείου, αδιαφορία για τα 40 στρέμματα στην περιοχή της Μαρίνας, όσο και στη κατασκευή έργων με τη μέθοδο των ΣΔΙΤ (Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα). Θα ξεπουληθούν κομμάτια της δημοτικής περιουσίας με παράλληλη επιβάρυνση των υπηρεσιών που θα προσφέρουν στους δημότες
    • Συνέχισε την τακτική της καταστρατήγησης των εργασιακών σχέσεων με όλες τις μορφές και σε όλους τους χώρους. Διατήρησε και συνεχίζει τις συμβάσεις έργου και ορισμένου χρόνου. Υποχρεώνει την εργασία της υπηρεσίας καθαριότητας και τις Κυριακές και κλείνει τα μάτια στη χρησιμοποίηση στα δημοτικά έργα αλλοδαπών, χωρίς ασφάλιση και ωράριο. Σημειώνεται ότι στις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στις Δομές Πρόνοιας χρησιμοποίησε όλα τα μέσα και τις απειλές συνιστώντας στους εργαζόμενους να μείνουν «μακρυά από το Εργατικό Κέντρο» που στήριξε τις κινητοποιήσεις τους
    • Στα μεγάλα προβλήματα του Δήμου, ενεργεί έξω από λογικές, αβασάνιστα για το κόστος και πρόχειρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το θέμα των απορριμμάτων, όπου παραμένει η χαβούζα και τη Δημοτική Αρχή την έπιασε η πρεμούρα να κατασκευάσει πρώτα το εργοστάσιο μηχανικής επεξεργασίας. Δηλαδή, ένας Δήμος 11.000 ή αν θέλετε όλος ο Νομός των 22.000 κατοίκων, δρομολογεί κατασκευή εργοστασίου, όταν δεν το αποτολμούν Δήμοι με εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους και χωρίς να υπάρχει ΧΥΤΥ (Χώρος Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων). Δεν τους ενδιαφέρει απ’ ότι φαίνεται αν οι κάτοικοι θα κληθούν να χρυσοπληρώσουν τη λειτουργία του
    • Στον τομέα της ύδρευσης υπήρξε χάος, δεν ελέγχει τίποτα και ετσιθελικά διαχειρίζεται τη διανομή του νερού που δεν φτάνει στους οικισμούς, δημιουργώντας προβλήματα στους κατοίκους
    • Όσο αφορά στην εφαρμογή του Σχεδίου, πρόβλημα που δημιουργεί χρόνια τώρα τεράστια προβλήματα στους κατοίκους, δεν έχει προγραμματισμό και λειτουργεί με επιλεκτικά και ρουσφετολογικά κριτήρια
    • Αλλά και στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας και της εικόνας του Δήμου η κατάσταση είναι απαράδεκτη: με την καθαριότητα, τους κάδους σκουπιδιών, τις καταλήψεις πεζοδρομίων, τις ρουσφετολογικές τοποθετήσεις φωτιστικών εκτός οικισμών, τις εκδηλώσεις μπάχαλο, κλπ.

    Σχολιάστε

    Filed under Δήμος Λευκάδας