Η αγγειοπλαστική είναι μία από τις αρχαιότερες τέχνες που αναπτύχθηκαν στον ελλαδικό χώρο. Η εποχή όμως, όπου οι διάφοροι μαστόροι έδιναν με μεράκι μορφή στον πηλό, φαίνεται πια να έχει περάσει ανεπίστρεπτα. Ένα από τα δημιουργήματά τους τους ήταν και τα πιθάρια ή καπάσες, όπως λέγονται στο χωριό μου. Εκείνα δηλαδή τα πήλινα αγγεία με το πλατύ στόμιο που χρησίμευαν άλλοτε για την αποθήκευση διαφόρων προϊόντων, κυρίως του λαδιού στα χωριά μας.
[Καπάσα σε κατώι σπιτιού στον οικισμό Μαυρογιαννάτα (Αλέξανδρος) της πρώην κοινότητας Αλεξάνδρου. Πολύτιμο το περιεχόμενό της, οι σεισμοί συχνό φαινόμενο στον τόπο μας, οπότε η στερέωσή της στον τοίχο κρίνονταν απαραίτητη.]
Με την πάροδο του χρόνου τα πιθάρια άρχισαν, δειλά-δειλά στην αρχή, να βγαίνουν από τα κατώγια των σπιτιών και τις αποθήκες αλλάζοντας συγχρόνως χρήση. Σήμερα τα συναντάμε να διακοσμούν τις περισσότερες φορές ως γλάστρες λουλουδιών αυλές σπιτιών και μαγαζιών.
Παραθέτουμε κάποια πιθάρια που έχουμε κατά καιρούς φωτογραφήσει στη Λευκάδα. Κάποια απ’ αυτά είναι από το μοναστήρι της Φανερωμένης, κάποια άλλα τα είδαμε στο χωριό Σύβοτα να διακοσμούν διάφορα παραλιακά μαγαζιά και άλλα πάλι σε διάφορα μέρη του νησιού.
